All Chapters of เล่ห์รักยัยตัวร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ไม่เป็นไรครับ... ผมว่าผมไม่ทานแล้วดีกว่า ขอตัว!” สุดเขตพูดตัดบทแล้วหมุนตัวเดินออกจากร้านไปทันทีด้วยความหงุดหงิดจนแทบคลั่งเขาไม่ได้ตรงกลับบ้าน แต่กลับไปปรากฏตัวที่ผับหรูบรรยากาศสลัวแห่งหนึ่ง ก่อนจะกดโทรศัพท์เรียกเพื่อนรักอย่างฐากูลออกมา ทางด้านฐากูล หลังจากที่คบหากับแคเธอรินตอนอยู่อังกฤษ ก็เกิดทะเลาะจนถึงขั้นเลิกรากันไป แต่ทางผู้ใหญ่ก็ยังไม่ได้ให้ทั้งคู่ถอนหมั้น เพราะคิดว่าคงแค่งอนกันเฉย ๆ“เป็นอะไรของแกวะ วันนี้หน้าตาแกอย่างกับไปกัดกับใครเค้ามา” นั่นเป็นคำแรกที่ฐากูลทักเพื่อน สุดเขตไม่ตอบ แต่กระดกเหล้าเพียวๆ ลงคอจนหมดแก้ว ก่อนจะคว้าขวดมารินเพิ่มอย่างรวดเร็ว จนฐากูลต้องรีบแย่งขวดเหล้าหนี เพราะอยากคุยให้รู้เรื่องก่อนที่เพื่อนจะเมาพับไปเสียก่อน“เฮ่ย ๆ !!...ใจเย็น ๆ สิวะ นี่แกจะรีบเมาไปไหน” ฐากูลปรามเพื่อน“น้องภัทร... เค้ากลับมาแล้ว แกรู้ยัง” สุดเขตบอก นัยน์ตาแดงขุ่นยามนึกถึงภาพเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้น“กลับมาเมื่อไหร่วะ” ฐากูลแกล้งถามด้วยความตกใจ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าทั้งคู่เรียนจบพร้อม ๆ กัน“เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว... แล้วแกรู้ไหมว่าเธอพาใครกลับมาด้วย”“เด็กผู้ชาย... หรือพูดง

เพียะ!!ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบ รอยฝ่ามือสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนแก้มซีกหนึ่งทันตาเห็น“ภัทรเคยให้โอกาสพี่แล้ว... ไม่ใช่ว่าไม่เคย!” สิริภัทรร้องออกมาทั้งน้ำตาที่ร่วงกราว“จำเอาไว้! อย่าทำในสิ่งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์... อย่าคิดว่าตัวเองมีค่า... อย่ารอสิ่งที่ไม่มา... และอย่าคว้าในสิ่งที่ไม่มีทาง! เมื่อสองปีก่อน ภัทรเคยถาม เคยยื่นโอกาสให้พี่ แต่พี่กลับเลือกจะทิ้งมันไปเอง! พี่จะไม่ได้รับโอกาสนั้นอีกแล้ว และภัทรไม่มีวันให้น้องคุณได้เจอหน้าคนอย่างพี่เด็ดขาด!”สิ้นคำประกาศกร้าว สิริภัทรก็สะบัดแขนออกจากการจับกุมสุดแรง แล้วรีบวิ่งร้องไห้เข้าบ้านไปทันทีสุดเขตยืนนิ่งปล่อยให้เธอไปแต่โดยดี ชายหนุ่มยกมือขึ้นสัมผัสรอยตบบนใบหน้า เดินคอตกกลับเข้าบ้านด้วยความบอบช้ำ สาวใช้ที่มารอเปิดประตูมองเจ้านายหนุ่มด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่เคยเห็นเขาตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อนคืนนั้น สุดเขตนอนกระสับส่ายอยู่บนเตียงกว้าง ภาพใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยสลับกับรอยน้ำตาและคำพูดจงเกลียดจงชังของสิริภัทรวนเวียนอยู่ในหัว กระทั่งฟ้าสาง เขาจึงลุกขึ้นแต่งตัวด้วยความเหม่อลอยเมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหารด้านล่าง ก็พบคุณมารดาของเขานั่งรออยู่ด้วยสีหน้

“เอ้า!”“แกะออกให้ด้วยสิจ๊ะ” ชายหนุ่มได้ใจสั่งต่อ แคเธอรินแกะห่อกระดาษออกอย่างกระแทกกระทั้นด้วยความหงุดหงิด แล้วยื่นส่งให้ตรงหน้าเขาอีกครั้ง“มือพี่ไม่ว่างครับ น้องแคทช่วยป้อนให้หน่อยสิ”“คนอาไร เรื่องมากชะมัด”“อย่าบ่น ๆ เมื่อคืนพี่อุตส่าห์แก้ตัวให้นะ ว่าเราไปผับด้วยกัน ไม่งั้นพ่อกับแม่น้องแคทได้เทศน์หนักกว่าเดิมแน่” ฐากูลทวงบุญคุณ แต่หญิงสาวทนฟังไม่ไหวขัดขึ้นเสียก่อน“พอ ๆ! เอ้า ๆ... กิน ๆ กินเข้าไป!”แคเธอรินยัดแซนด์วิชเข้าปากชายหนุ่มอย่างแรง แต่ฐากูลกลับอารมณ์ดี เคี้ยวกลืนอย่างมีความสุข พลางสั่งขอกระดาษเช็ดปากบ้าง ขอน้ำดื่มบ้าง ปั่นหัวและยั่วเย้าอารมณ์แม่คุณหนูตัวร้ายไปตลอดทางจนกระทั่งถึงหัวหิน!รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าโครงการบ้านพักตากอากาศริมหาดหัวหิน เพียงแค่เครื่องยนต์ดับลง ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดวาบหวิวก็ก้าวพรวดพราดวิ่งตรงมาจากด้านในทันทีแคเธอรินมองกวาดสายตาปราดเดียวก็ประเมินได้ไม่ยาก... หญิงสาวคนนี้คงเป็นหนึ่งในสต็อก ‘กิ๊กสาว’ ของฐากูลแน่นอน ยิ่งเหลือบเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกและแววตาเลิกลั่กของชายหนุ่มข้างกายด้วยแล้ว เธอยิ่งมั่นใจขึ้นอี

“ออกไปนะ!” สิริภัทรตวาดลั่นด้วยความขัดใจ เสียงดังแผดกร้าวทำเอาเด็กน้อยในอ้อมกอดเริ่มหน้าแหยด้วยความตกใจ ก่อนจะเบะปากร้องไห้โฮออกมาด้วยความกลัว“โอ๋ๆ... ไม่ร้องนะคะคนดี” คุณแม่คนสวยพยายามปลอบพลางอุ้มลูกน้อยเดินวนไปมาในห้อง แต่เด็กชายยิ่งตกใจเสียงโวยวายจนแผดเสียงร้องดังขึ้นเรื่อยๆ“ส่งลูกมาให้พี่ดีกว่า” ชายหนุ่มเสนอตัว ยื่นอ้าแขนกว้างหมายจะอุ้มสายเลือดของตน แต่สิริภัทรเบี่ยงตัวหลบแววตาฉายรังสีรังเกียจปิดบังไม่มิด สุดเขตจึงใช้กำลังและความใหญ่โตของร่างกายรวบแย่งเด็กน้อยมาจากอกแม่จนสำเร็จแต่น่าแปลก... พอเด็กน้อยสถิตคุณถูกย้ายมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของบิดาเพียงครู่เดียว เสียงร้องกระจองอแงก็ค่อยๆ เงียบหายไป เด็กน้อยซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอันอบอุ่นของสุดเขตอย่างแสนซบ แล้วค่อยๆ ปิดตาลงหลับไปอย่างง่ายดายสุดเขตก้มมองร่างเล็กกระจิริดในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างประหลาด หัวใจแกร่งพองโตด้วยความดีใจและตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต... นี่คือสายเลือดของเขา! ลูกชายตัวน้อยที่น่ารัก... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะมีวันนี้ วินาทีนี้เขารู้สึกเพียงว่า ยอมแลกและยอมทำทุกอย่างในชีวิต ขอเพียงแ

บรรยากาศหน้าห้องไอซียูอบอวลไปด้วยร่องรอยแห่งความสิ้นหวัง ทุกคนต่างพากันร้องไห้สะอึกสะอื้น มีเพียงเด็กชายสถิตคุณ ลูกชายตัวน้อยผู้บริสุทธิ์ ที่ยังคงยิ้มหัวและหยอกล้อกับตุ๊กตาในมืออย่างไม่ประสีประสา ไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่ตั้งแต่วัยเยาว์“เรื่องมันเป็นมายังไงตาเขต!” คุณหญิงญาดาคาดคั้นลูกชายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เจือไปด้วยความโกรธจัด ท่านไม่ได้รังเกียจหรือเกลียดชังที่ได้สิริภัทรมาเป็นลูกสะใภ้ แต่ท่านโกรธ... โกรธที่ลูกชายตัวดีทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปิดบัง ซ่อนเร้น และทำเฉยชา จนปล่อยให้เรื่องราวบานปลายและสร้างบาดแผลลึกเกินแก้เช่นนี้“ผมขอโทษครับแม่... ผมกราบขอโทษครับน้าลดา” ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่า ก้มลงกราบเท้าคุณลดาวัลย์ที่เพิ่งได้สติกลับมาอยู่อย่างหมดแรง ท่านทำได้เพียงนั่งนิ่ง ไร้ซึ่งคำพูดใดจะเอื้อนเอ่ย... มิน่าล่ะ! สิริภัทรถึงไม่เคยเอ่ยปากพูดถึงพ่อของลูกเลยสักคำ เพราะเขามันชั่วเกินกว่าจะให้ลูกรู้จัก“เพิ่งจะมาสำนึกได้ตอนนี้... มันไม่สายไปหน่อยเหรอคะพี่เขต!” แคเธอรินตวาดถามโพล่งขึ้นมาตามที่ใจคิด ความสงสารเพื่อนรักตลบอบอวลจนกลายเป็นความเคืองแค้น จนฐากูลต้องรีบสะก