جميع فصول : الفصل -الفصل 30

นับจากวันที่สิริภัทรพักฟื้นจนออกจากโรงพยาบาล ก็ล่วงเลยมาเกือบจะครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา สุดเขตไม่เคยปรากฏตัวมาให้สิริภัทรเห็นหน้าอีกเลย ส่วนเธอก็พยายามหลบหน้าเขาเต็มที่ ด้วยการไม่ยอมแวะเข้าไปที่โรงแรมเพื่อช่วยงานมารดาเหมือนเช่นทุกครั้ง ทั้งคู่เหมือนเดินสวนกันไปสวนกันมา ทั้งๆ ที่บ้านอยู่ตรงข้ามกันเพียงแค่ถนนกั้นสิริภัทรเริ่มทำใจได้แล้วว่า เธอคงหมดหวังกับความรักครั้งนี้จริงๆ ในเมื่อสุดเขตเลือกที่จะนอกใจและทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น เธอจะรั้งเขาไว้ทำไม... ในขณะที่ฝั่งสุดเขตกลับคิดไปเองว่า การที่สิริภัทรจงใจหลบหน้าหลบตาเขา เป็นเพราะเธอแอบมีชายคนใหม่ซ่อนไว้โดยไม่ให้เขารู้ตอนนี้ สิริภัทรต้องเตรียมความพร้อมเรื่องเอกสารและเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่ประเทศฝรั่งเศส ส่วนแคเธอรินก็เตรียมตัวเดินทางไปศึกษาต่อด้านเศรษฐศาสตร์ที่ประเทศอังกฤษเช่นกัน สิริภัทรเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายคือการตรวจร่างกาย หากผลออกมาเรียบร้อยไม่มีปัญหา หญิงสาวก็จะสามารถบินไปเรียนต่อตามความฝันได้ทันทีในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งเตรียมเอกสารกันอยู่...“ภัทร! เธอเป็นอะไร ทำไมหน้าซีดจั

“แล้วลูกสาวท่านทูต ชื่ออะไรครับ” เขาถามไปอย่างนั้นเอง โดยไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่“หนูแคท” คุณหญิงตอบอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกองเมื่อนึกว่าลูกชายนั้นสนใจหญิงสาวที่ท่านหมายมั่นปั้นมือจะให้เป็นศรีสะใภ้“นี่แม่จะเอาแมวมาเป็นลูกสะใภ้เหรอครับ ฮ่า ๆ ๆ ” ฐากูลพูดติดตลก คุณหญิงตีเผี๊ยะเข้าที่แขนบุตรชาย“นี่ลูก แม่ขอเตือน ถ้าพรุ่งนี้เจอน้องเขาอย่าพูดเล่นแบบนี้เชียวนะ น้องเป็นถึงลูกท่านทูตเชียวนะ”“ครับแม่” ชายหนุ่มรับปากส่งๆ แต่ในใจนั้นคิดแผนแกล้งหญิงสาวไว้รอท่าเลยทีเดียวแคเธอรินกลับเข้าบ้านหลังจากที่ไปส่งสิริภัทรเรียบร้อยแล้ว ถ้าจะเรียกให้ถูกควรเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า เพราะว่าเนื้อที่รอบตัวบ้านเกือบ 7 ไร่นั้นถ้าไม่มีเงินจริงคงไม่สามารถหาซื้อได้โดยเฉพาะทำเลริมถนนสุขุมวิทแบบนี้ แต่ก่อนที่จะทันวิ่งขึ้นไปห้องนอนส่วนตัวที่อยู่ทางปีกซ้ายของคฤหาสน์หลังงาม เสียงของมารดาก็เรียกตามหลังมาเสียก่อน“น้องแคท มานี่ก่อนลูก” คุณหญิงอรปรียาเรียกบุตรสาวคนเดียวเสียงหวาน แคเธอรินนั้นเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ เพราะนอกจากหญิงสาวจะเป็นลูกคนเดียวแล้ว นิสัยขี้อ้อนแถมเอาแต่ใจตัวเองนิด ๆ ที่ถ่ายทอดมาจากมารดา และนิสัยเด็ดขาด

“พี่ว่าภัทรเรียนต่อที่เมืองไทยก็ได้นี่แหละ... ทำไมต้องดันทุรังไปต่างประเทศหรอก เดี๋ยวพี่จะเป็นคนส่งเสียภัทรเอง” สุดเขตเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่า ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนี้ได้เลย“ภัทรจะไป... มันคือความฝันของภัทร!” เสียงหวานลอดออกมาจากห้องน้ำด้วยความมุ่งมั่นแต่แล้ว... บทสนทนาก็ต้องสะดุดลง เมื่อเสียงที่ตามมาไม่ใช่เสียงเถียงฉอด ๆ อย่างเคย แต่เป็นเสียงของอาการอาเจียนอย่างรุนแรงดังเล็ดลอดออกมา“อุ๊บ!... แค๊ก ๆ!”“ภัทร! ภัทรเป็นอะไรหรือเปล่า!”สุดเขตตกใจหน้าถอดสี เขาปรี่เข้าไปทุบประตูห้องน้ำปึงปัง หลังจากได้ยินเสียงเธออาเจียนออกมาอย่างเอาเป็นเอาตายผ่านไปพักใหญ่ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกช้า ๆ สิริภัทรเดินออกมาด้วยสภาพที่หมดเรี่ยวหมดแรง ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด ในมือเรียวบางกำแท่งยาดมสมุนไพรไว้แน่นเพื่อสูดดมบรรเทาอาการวิงเวียนชายหนุ่มยืนนิ่ง ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจและสังหรณ์ใจแปลก ๆ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คิดวิเคราะห์อะไรลึกซึ้งไปมากกว่านั้น หญิงสาวก็เอ่ยปากไล่เขาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะขาดใจ“พี่เขต... กลับไปเถอะค่ะ ภัทรไม่สบาย ต้องก

“คุณคะ... ช่วยตามรถพยาบาลทีค่ะ! มีนักศึกษาเป็นลม!” เสียงพยาบาลวัยกลางคนร้องตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางในชุดนักศึกษานั่งฟุบลงกับเก้าอี้พลาสติก ใบหน้าซีดขาวริมฝีปากแห้งผาก พอไปถึงโรงพยาบาลสิริภัทรก็อาการดีขึ้น เธอจึงตัดสินใจตรวจครรภ์อย่างละเอียดอีกครั้งภายในห้องตรวจที่เงียบสงบ เสียงเครื่องตรวจคลื่นความถี่สูงครางหึ่งเบา ๆ สลับกับเสียงสัญญาณจังหวะชีพจรจากจอภาพขนาดเล็ก แสงไฟในห้องถูกหรี่ลงเพื่อให้เห็นภาพบนหน้าจอได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เจลความเย็นสีฟ้าถูกทาลงบนหน้าท้องราบเรียบของหญิงสาว ความเย็นของมันทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย หัวตรวจถูกลากผ่านผิวหนังอย่างระมัดระวัง“คุณหมอคะ... ผลออกมาว่ายังไงบ้างคะ”สิริภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและร้อนรน สายตาจับจ้องใบหน้าของนายแพทย์วัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว คุณหมอกำลังจ้องมองหน้าจอแสดงผลอัลตราซาวนด์สีขาวดำที่มีเงาเงาหนึ่งเด่นชัดขึ้นมา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันน้อย ๆ ด้วยสีหน้าเรียบตึงและไม่สบายใจนักบรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเธอเอง วินาทีที่นายแพทย์หมุนจอภาพมาทางเธอ แล้วชี้ไปยังจุดก้อนเนื้อวงกลมเล็ก ๆ ที่มีเงาสัญญ

รถยนต์หรูของ ฐากูล กำลังเลี้ยวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดเข้ามาภายในคฤหาสน์ของท่านทูต วันนี้เขามาตามคำสั่งของมารดาเพื่อนำของฝากมามอบให้คุณหญิงอรปรียา แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะไม่รู้เท่าทันความคิดของมารดา ความจริงแล้วท่านต้องการให้เขามาทำความสนิทสนมกับว่าที่ลูกสะใภ้มากกว่าขณะที่รถของเขากำลังชะลอความเร็ว รถแท็กซี่สีส้มเหลืองคันหนึ่งก็เคลื่อนสวนทางออกไป ฟิล์มกรองแสงที่ติดไว้ค่อนข้างใสทำให้ฐากูลมองเห็นผู้โดยสารที่นั่งอยู่เบาะหลังได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองตามรถคันนั้นด้วยความแปลกใจ“เด็กไอ้เขตนี่หว่า!!...” ฐากูลพึมพำกับตัวเองก่อนจะเลี้ยวรถเข้าจอดตรงหน้าคฤหาสน์ เขาเห็นแคเธอรินกำลังยืนอยู่ตรงนั้นพอดี หญิงสาวเพิ่งเดินออกมาส่งสิริภัทรขึ้นรถกลับบ้านไป ทันทีที่เห็นรถยนต์คันคุ้นตาเลี้ยวเข้ามาจอด แคเธอรินก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด“สวัสดีครับ น้องแคเธอริน... ว่าที่คู่หมั้นของพี่ฐา” ฐากูลก้าวลงจากรถพร้อมเน้นย้ำชื่อและสถานะอย่างเป็นทางการด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์“ลมบ้าหมูหอบมาหรือไง ถึงได้แวะมาได้” แคเธอรินแขวะทันควันเมื่อเห็นชายหนุ่มหิ้วกระเช้าผลไม้ที่มีแต่ของโปรดของเธอทั้งนั้น ดูก็รู้ว