جميع فصول : الفصل -الفصل 40

บนรถไฟด่วนที่กำลังมุ่งหน้าสู่ใจกลางกรุงปารีส เสียงฉึกฉักของขบวนรถดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสลับกับความเย็นฉ่ำของอากาศภายนอกชายหนุ่มในชุดโค้ตทรงสวยสวมแว่นกันแดดสีเข้มทรุดตัวลงนั่งลงบนเบาะว่างข้างๆ แคเธอริน หญิงสาวไม่ได้สังเกตหรือติดใจสงสัยอะไร ด้วยมัวแต่มองออกไปนอกหน้าต่างลอยชาย แม้ทรวดทรงและเรือนผมสีดำสนิทของเขาจะดูเหมือนคนเอเชียมากก็ตาม“Excusez-moi, Mademoiselle.” (ขอโทษครับ คุณผู้หญิง)ชายปริศนาเอ่ยขออนุญาตเป็นภาษาฝรั่งเศสด้วยสำเนียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะเอื้อมมือข้ามตัวเธอไปหมายจะปิดม่านบังแดดฝั่งที่หญิงสาวนั่ง แคเธอรินไม่ได้ว่าอะไร แต่ทว่าในตอนที่เขากำลังจะชักมือกลับ ปลายนิ้วเรียวยาวและอุ่นจัดของเขากลับจงใจเฉียดปัดผ่านแก้มเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงเรื่อเพราะอากาศเย็น!แคเธอรินหันขวับไปมองอย่างเอาเรื่อง แล้วก็ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะไม่อยากมีปัญหา ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทย การมีเรื่องกับคนแปลกหน้าบนรถไฟต่างแดนคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ดีไม่ดีอาจกระทบถึงเรื่องเรียน และพลอยทำให้สิริภัทรเดือดร้อนไปด้วยแต่ชายคนเดิมกลับยังไม่หยุดก่อกวนเธอ“นี่คุณ!” แคเธอรินตวาดแหวเป็นภาษาไทยอย่างลืมตัว เมื่อฝ่ามือใหญ่ที่ปัดผ

แก้วเจียระไนทรงสูงสะท้อนแสงไฟสลัวในห้องทำงานสุดหรู ชายหนุ่มร่างสูงก้าวไปที่ชั้นวางเครื่องดื่ม สุดเขตเปิดตู้หยิบบรั่นดีรสเข้มรินลงในแก้วใสอย่างคนไร้สติ ก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แก้วแล้วแก้วเล่า ความอุ่นร้อนของน้ำเมาที่ซ่านผ่านลำคอไม่ได้ช่วยให้บาดแผลในหัวใจของเขาทุเลาลงแม้แต่น้อยหลายเดือนมานี้ เขาเอาแต่พร่ำเพ้อ คิดถึงแต่ สิริภัทร หญิงสาวผู้เป็นหัวใจที่หนีเขาไปเรียนต่อไกลถึงต่างแดน ความคิดถึง กลิ่นกายหอมหวาน และเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เคยกอดอยู่ในอ้อมแขน สุดท้ายชายหนุ่มก็ทนความอ่อนล้าไม่ไหวและเคลิ้มหลับไปบนโซฟาตัวใหญ่ในห้วงนิทรา... ชายหนุ่มฝันเห็นเด็กชายวัยประมาณสองขวบเศษ ร่างป้อมอ้วนจ่ำม่ำน่าเอ็นดู แก้มใสนวลพวงชมพูขึ้นเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดี เด็กน้อยยิ้มตาหยีพลางยื่นแขนกลมป้อมเอื้อมมาจับมือใหญ่ของเขาไว้ นัยน์ตาคู่กลมโตนั้นฉายแววคุ้นเคยอย่างประหลาดสุดเขตย่อตัวลงเพื่อลดระดับใบหน้าให้เท่ากับเด็กชาย มือหนาเอื้อมไปแตะนวดแก้มใสนุ่มนิ่มอย่างแสนรักแสนเอ็นดู น่าแปลก... ทำไมความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งถึงได้ถาโถมเข้ามาในอกอย่างแรงขนาดนี้ หากเขามีลูกชายน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้กับสิริภัทรคงดีไม่น้อย...

“เต้นรำกับพี่อีกสักเพลงนะครับ” ฐากูลไม่เปิดโอกาสให้ร่างบางได้ขยับหนี เขารวบตัวแคเธอรินเข้ามาใกล้ โอบเอวคอดกิ่วไว้หลวม ๆ ร่างกายสองร่างแนบชิดจนรับรู้ถึงอุณหภูมิความอบอุ่น ชายหนุ่มเริ่มก้าวขาพาเธอหมุนพลิ้วไปตามจังหวะดนตรีแผ่วเบาที่ลอยมาจากในงาน... จนกระทั่งบทเพลงแสนหวานจบลงแคเธอรินช้อนสายตาขึ้นมองเขา นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะหลุดปากพูดออกมาอย่างลืมตัว“น่าเสียดายนะคะ... ที่คืนนี้ไม่มีดาวเลยสักดวง”“ใครบอกกันล่ะครับ... ลองมองขึ้นไปข้างบนสิครับ” ฐากูลก้มลงกระซิบชิดใบหูเรียว ชี้ชวนให้หญิงสาวมองขึ้นไปบนฟากฟ้าภาพตรงหน้าทำให้แคเธอรินตื่นตะลึง... สายลมพัดแรงเมื่อครู่ได้หอบพาเอาก้อนเมฆมืดครึ้มให้เคลื่อนตัวหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงท้องฟ้ามืดมิดที่กระจ่างใส เปล่งประกายด้วยหมู่ดาวนับล้านดวงที่แข่งกันส่องแสงแพรวพราวราวกับเพชรเม็ดงาม“สวยมากเลยค่ะ” หญิงสาวพึมพำยิ้ม ๆ อย่างมีความสุข แววตาเป็นประกายสุกใส“แต่ก็ยังไม่สวยเท่าน้องแคท...” ฐากูลหวนนึกถึงวันแรกที่ได้พบหน้า และจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความหมายลึกซึ้งหวานเชื่อม“อย่าน้ำเน่าหน่อยเลยค่ะ... ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนกะล่

ฐากูลยืนซุ่มรออยู่หน้าห้องพักเกือบสิบห้านาที จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูเปิดออก แคเธอรินเดินนำหมุนตัวออกมาด้านนอก พร้อมกับช่วยหญิงสาวอีกคนถือถุงของใช้ ฐากูลมองเห็นหญิงสาวคนนั้นจากด้านหลัง... เธออยู่ในชุดเดรสตัวหลวมสีชมพูหวาน เรือนผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียยาวลงมาถึงกลางแผ่นหลังกระทั่งหญิงสาวคนนั้นเบี่ยงตัวเพื่อส่งของให้แคเธอริน และเปิดโอกาสให้แคเธอรินปิดประตู... ฐากูลก็เห็นใบหน้าของเธอเต็มสองตา!“น้องภัทร!...”ชายหนุ่มเผลอหลุดเสียงเรียกชื่อเธอออกมาอย่างตกใจ ทำให้สองสาวหันขวับมามองเขาด้วยความตระหนก!“พี่ฐา!” สิริภัทรและแคเธอรินร้องขึ้นพร้อมกันอย่างขวัญเสียฐากูลจ้องมองสิริภัทรตาไม่กะพริบ ชายหนุ่มช็อกและตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้าจนพูดไม่ออก... หญิงสาวตรงหน้าอยู่ในชุดคลุมท้องผ้ากำมะหยี่หนานุ่ม ท้องของเธอนูนเด่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด! จะท้องกี่เดือนนั้นเขาเดาไม่ถูกเพราะไม่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับผู้หญิงตั้งครรภ์ แต่ทำไมสิริภัทรถึงตกอยู่ในสภาพนี้ได้ แล้วเธอท้องกับใครกันความคิดในหัวของฐากูลตีกันยุ่งเหยิง แต่จังหวะนั้นเสียงตวาดแหวด้วยความโมโหของแคเธอรินก็แผดขึ้นดึงสติเขากลับมา“นี่! พี่ตามแคทมา

“สรุปไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร!” ฐากูลเปิดฉากถามอย่างเอาเรื่องทันทีที่ลับหลังแขก“หมอไหนคะ” แคเธอรินหันมาถามเสียงหวานหยดย้อย ซึ่งในความรู้สึกของฐากูลแล้ว มันกวนประสาทและระคายหูเป็นที่สุด“อย่ามาเล่นลิ้นกับพี่นะน้องแคท! พี่ซีเรียส”“เค้าชื่อพี่นาวินค่ะ เป็นเลขาฯ ทูตอยู่ที่นี่” หญิงสาวตอบตามจริงในที่สุดในระหว่างนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของฐากูลก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการปะทะอารมณ์ไปได้ชั่วขณะ“แกอยู่ไหนวะ” ฐากูลพยายามกดเสียงให้เบาที่สุดพลางขยับเท้าเดินห่างออกจากแคเธอรินแต่ท่าทางที่มีพิรุธนั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาจับผิดของแคเธอรินไปได้ หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยความสงสัยและระแวงว่า คนที่สายตรงเข้ามาอาจจะเป็นสุดเขต!“ถามแปลกๆ ก็ฉันบอกแกไปตั้งนานแล้วไงว่ามาอยู่อังกฤษ”“ไม่ใช่เว้ย อันนั้นฉันรู้แล้ว แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าแกอยู่ไหน นี่ฉันเชคอินที่โรงแรมแกนะ แต่ประชาสัมพันธ์บอกว่าแกไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วแกไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะ” เสียงสุดเขตดังมาจากปลายสายด้วยอารมณ์แจ่มใส“พอดีฉันมาพักที่บ้านว่ะ ไม่อยากอยู่โรงแรม มันอึดอัด... เอาเป็นว่าแกรอฉันที่นั่นแหละ เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะแวะไปหา” ฐากูลละล่ำละลักบอกโดยไม่ให้เพื