جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ราชากระตุกยิ้มเผยความร้ายกาจออกมาอย่างชัดเจนเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคนกำลังเปลี่ยนไป เขาไล่สายตาสำรวจชุดของเธอตอนนี้ เสื้อยืดสีขาวบาง ๆ กับกางเกงขาสั้นที่แทบมองไม่เห็น ชุดนี้ก็คงจะเหมาะ “เดี๋ยวสิคะ ! อย่าลากหนู” เฌอแตมร้องเสียงหลง การกระทำอันแสนอุกอาจของเขากำลังทำให้เธอตกใจ เขาไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัวแต่กลับกระชากเธอตามมา “คุณจะให้หนูทำงานอะไรคะ” เฌอแตมยังคงถามซ้ำ ๆ แต่เธอกลับไม่ได้คำตอบ ราชาที่ทำหน้าที่ขับรถนั่งเงียบ สายตามองเพียงถนน ทำราวกับว่าเธอเป็นอากาศ “เธออยากทำงาน ถึงตอนนี้เธอจะเลือกงาน” ใบหน้าหล่อหันถามพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย สายตาที่เขาใช้มองทำเฌอแตมประหม่ายิ่งกว่าเก่า “ถึงแล้วก็ทำหน้าที่ของเธอให้ดี เด็กอย่างเธอมันเหมาะกับงานแบบนี้” “คุณจะให้หนูไปขายตัวเหรอคะ” เฌอแตมคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ จากคำพูดของเขามันมีสิ่งที่เดียวที่เกิดขึ้นในความคิดของเธอ “อยากไปไหมละ” “ไหนบอกว่าหนูเป็นของคุณคนเดียว” คำพูดจากริมฝีปากสวยที่ได้ยินทำราชายกยิ้ม อย่างน้อยก็ดีที่เธอยังจำสถานะของตัวเองได้ “ฉันไม่ได้ให้เธอมาขายตัวหรอก แต่งานที่เธอต้องทำในคืนนี้คือการเป็นเด็กชงเหล้าให้ลูกค้าข

“คนสวย ถ้ามันใจร้ายมาก หนูก็มาอยู่กับพี่” มือหนาของราชาปลดเซฟขึ้นลำปืนพร้อมยิง การกระทำของเขาทำเอาเฌอแตมหน้าเสีย มือเรียวรีบยกขึ้นจับมือของเขาเอาไว้ด้วยความกลัว “คุณราชาคะ” “ทำสิ…ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันอารมณ์เสีย” สายตาคมตวัดมองคนบนตักอย่างช้า ๆ มันบ่งบอกว่าเขากำลังเอาจริงและไม่มีเล่น ความกดดันจนเฌอแตมยากจะปฏิเสธ เธอมองเขาสลับกับอีกสองคนตรงข้าม เธอทำได้แต่ต้องไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ “แต่พวกเขา…” “พวกมึงออกไป” ราชาเอ่ยไล่โดยไม่มองหน้า อยากจะลั่นไกปืนให้รู้แล้วรู้รอด ถึงเป็นเพื่อนเขาก็ไม่เว้น ก็พวกมันเล่นทำตัวส้นตีนขนาดนี้“หวงขนาดนี้บอกว่าเป็นเมียกูก็เชื่อ” “ทำมาปากแข็งบอกเด็กชงเหล้า เด็กชงเหล้าที่ไหน มึงหวงฉิบหายเลยไอ้ราชา” ทั้งธิเบตและกัปตันเอ่ยออกมาอย่างยียวน เขายกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจก่อนจะพากันเดินออกไปเพราะรู้ดีว่าราชาจะทำอะไรต่อ คงไม่มีใครอยากนั่งดูหนังสดตอนนี้ “คุณใจเย็นลงหรือยังคะ” เฌอแตมถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอลุกยืนตรงหน้าเขา สำรวจไปทั่วร่างแกร่งที่ตอนนี้มันคงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด“ยัง” คำตอบของราชาทำเธอหน้าเสียอีกครั้ง คำพูดห้วน ๆ แต่ไร้เยื้อใยมันราวกับว่าเธอและเขา

“อยากได้อะไร” เสียงเข้มเอ่ยถามพร้อมปรายสายตามองคนข้างกายตอนนี้ราชาค่อนข้างพอใจกับการแต่งกายที่เขาเป็นคนเลือก มันทำให้เธอดูสมวัยและน่ารักจนเขานึกเอ็นดูไม่น้อย“เป็นนักศึกษาก็ต้องซื้อชุดนักศึกษาสิคะ” “เธอสมัครเรียนแล้วเหรอ” “พี่พลจัดการให้หนูแล้ว” คิ้วหนาขมวดมุ่นทันทีด้วยความขัดใจ คำสรรพนามที่เธอเรียกผู้ชายอื่นมันทำเขาไม่ค่อยพอใจ เธอมีสิทธิ์อะไรไปเรียกใครคนอื่นว่าพี่อย่างสนิทสนม “ใครนะ” ราชาถามซ้ำเพื่อยืนยันสิ่งที่ได้ยิน ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นถนัดตา เขาตวัดสายตามองไปยังลูกน้องคนสนิทที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง“พี่พลค่ะ” เฌอแตมตอบด้วยน้ำเสียงใส แต่คำตอบของเธอกลับทำให้คิ้วเข้มกระตุก ใบหน้าหล่อฉายแววความไม่พอใจ สายตาที่เขามองไปยังพลเย็นเยียบราวกับมีอารมณ์คุกรุ่นซ่อนอยู่ภายใน“เธอเรียกมันว่าพี่” “คุณเฌอแตมครับ” พลรีบเอ่ยเสียงแผ่ว รู้ดีว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีนัก สายตาที่ผู้เป็นนายตวัดมองมาทำเอาเขากลัวหัวหด “มึงเงียบปากไอ้พล” น้ำเสียงที่ได้ยินไม่ได้มีเพียงความฉุนเฉียว แต่ยังแฝงไปด้วยความกดดันจนพลต้องรีบถอยห่างออกมา“หนูเรียกไม่ได้เหรอคะ” เฌอแตมเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เธอรู้ว่าเ

คำตอบที่ได้ทำเอาเฌอแตมถึงกับหน้าเสีย เธอแสดงอาการไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเอ่ยเสียงเบาโดยไม่ยอมสบตา “ตอนนี้หนูอยากกลับแล้วค่ะ” เฌอแตมบอกด้วยความเอาแต่ใจ เธอพยายามเก็บซ่อนความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ข้างในแต่ก็ทำได้ยากเต็มที “ไม่อยากกินอะไรหรือไง” “ไม่หิวค่ะ” “แล้วทำไมหน้าบูด” ไม่เพียงแค่ถามแต่เขายังใช้มือหนาประคองใบหน้าสวยให้หันกลับมาสบตากัน เขาพอจะเดาออกว่าเธอไม่พอใจเรื่องอะไรแต่สำหรับเขา ความจริงก็คือความจริงและเขาไม่เห็นจะต้องรู้สึกผิดกับสิ่งที่พูดออกไป “เบื่อคุณ” “แล้วฉันทำอะไรผิด” นิ้วยาวชี้เข้าหาตัวเองด้วยความสงสัย สำหรับราชานั่นคือคำถามที่ไร้เหตุผลที่สุด ในเมื่อเขาคือคนกำหนดกฎและเธอก็คือคนที่ต้องทำตาม กฎที่เขาสร้างขึ้นมาก็เพื่อให้เธอเดินตาม ไม่ใช่ให้เขาต้องมานั่งกังวลถึงความรู้สึกเธอ “ไม่รู้จริง ๆ เหรอคะ” “ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันจะเอาใครคนอื่น ฉันว่าเธอไม่มีสิทธิ์นะเฌอแตม” ราชาเน้นย้ำทีละคำด้วยเสียงราบเรียบ สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างจริงจัง จนสุดท้ายเฌอแตมก็เป็นฝ่ายต้องเบือนหน้าหลบสายตาไปเอง “ถ้าหนูทำบ้าง” “เธอทำไม่ได้เพราะเมื่อ

“ภาคคอมไม่มีผู้หญิงเลยเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อนร่วมเซคด้วยความสงสัยพร้อมกวาดสายตามองไปรอบห้องที่รายล้อมไปด้วยหนุ่ม ๆ จนตัวเธอเองกลายเป็นจุดสนใจเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ตรงนี้“ถ้ารุ่นเราก็ไม่มี” คำตอบที่ได้รับทำเอาเฌอแตมพยักหน้าอย่างเข้าใจ แม้จะพอทราบว่าคณะวิศวะขึ้นชื่อเรื่องหนุ่ม ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าภาคคอมทั้งภาคจะมีเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว“ฝากตัวด้วยนะ ชื่อเฌอแตม” “อายุยี่สิบต้องเรียกพี่ไหม” กันธี เพื่อนใหม่เอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะรู้มาว่าเพื่อนคนนี้อายุมากกว่า“เรียกชื่อเฉย ๆ ก็พอ ฉันไม่ถือ ยังไงก็เรียนรุ่นเดียวกัน” “ถามได้ไหม ซิ่วมาเหรอ” “มีปัญหานิดหน่อย” อันที่จริงจะเรียกว่าปัญหาก็คงไม่ใช่เลยทีเดียว เพียงแต่เฌอแตมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศและตั้งใจจะเข้าเรียนปีสามที่นี่ แต่เมื่อชีวิตพลิกผันจนไม่สามารถกลับไปจุดเดิมได้ การเริ่มต้นใหม่คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ถึงจะเล่าความจริงไป ก็คงไม่มีใครเข้าใจว่าชีวิตของเธอในตอนนี้เพราะงั้นการเก็บเงียบคงดีที่สุด“อ๋า…อยู่กลุ่มพวกเราได้ ไม่มีปัญหา” “ขอบคุณ” “ถามได้ไหมคนที่มาส่งใช่คุณราชา เจ้าของไนต์คลับ Paradise ไหม” เอส เพื่อนอีกคนถามขึ