All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 121 - Chapter 130

หลังแยกจากเมิ่งหลาน ไป๋เสวี่ยก็ถูกนำทางมาที่ห้องโถงใหญ่ ซึ่งรอไม่นานนักท่านหม่าเซียวหรานพร้อมด้วยหลานสาวอย่างหม่าซูเหยาและศิษย์จากสำนักเฟิ่งเยี่ยนก็เดินทางมาถึงทุกคนลุกขึ้นยืนคารวะผู้อาวุโสทันทีด้วยความเคารพ รอเมื่อผู้เป็นใหญ่นั่งลง ทุกคนจึงนั่งลงตาม“คารวะท่านหม่าเซียวหรานขอรับ”“คารวะท่านเมิ่งเสียน” เมิ่งเสียนอายุน้อยกว่าหม่าเซียวหรานและระดับพลังต่ำกว่ามากจึงเป็นฝ่ายทักทายหม่าเซียวหรานก่อนและเริ่มถามถึงเรื่องสัพเพเหระทั่ว ๆ ไป จนดำเนินมาถึงเรื่องของสมุนไพรที่ผู้อาวุโสต้องการเมิ่งเสียนจึงยกให้ไป๋เสวี่ยเป็นผู้สนทนากับท่านหม่าเซียวหรานต่อ“ว่าอย่างไร ได้สมุนไพรที่ข้าต้องการมาหรือไม่” หม่าเซียวหรานถามไป๋เสวี่ย แต่เขานั้นไม่ได้กังวลใจเรื่องใด เพราะแน่ใจว่าเด็กหญิงจะหาสมุนไพรมาให้เขาได้แน่ ๆในขณะที่อี้หนิง ศิษย์หญิงคนเมื่อวานกับศิษย์อีกจำนวนหนึ่งภาวนาให้ไป๋เสวี่ยหาสมุนไพรมาให้หม่าเซียวหรานไม่ได้ เพราะตอนนี้ตระกูลของพวกเขานั้นกำลังพยายามส่งคนเข้าไปในป่าไฟบรรลัยกัลป์อยู่จนถึงขั้นจ้างสำนัก

หม่าเซียวหรานเดินทางไปรับหลานสาวก่อนจะทำลายตระกูลของบิดานางทิ้งเพื่อระบายแค้น เพราะหากเขาไปไม่ทันกาล หลานสาวของเขาก็คงจะไม่รอดเช่นกันตระกูลบิดาของหม่าซูเหยานั้นเป็นตระกูลชนชั้นสูง บิดาของหม่าซูเหยาเป็นคนเก่งและฉลาด ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของเขาคือลุ่มหลงในสตรีมากเกินไป พอเบื่อแล้วก็หาใหม่จนมีอนุอยู่เต็มจวน ไม่ได้สนใจเรือนหลังแม้แต่น้อยว่ามันวุ่นวายมากเพียงใดแม้จะเกิดเรื่องกับฮูหยินใหญ่ ตนเองก็ไม่รับรู้ จนกระทั่งตระกูลต้องล่มสลายลงเพราะโทสะของหม่าเซียวหราน“เจ้าเรียกข้าหรือ” ไป๋เสวี่ยหันไปมองเด็กน้อยอย่างสงสัย“เจ้าค่ะ”“?” “ข้ามาหาท่านอีกได้หรือไม่” หม่าซูเหยาพูดก่อนจะก้มหน้าลงอย่างขัดเขิน ทำให้ผู้เป็นตารู้สึกแปลกใจมากกว่าเดิม ต้องทราบก่อนว่าหม่าซูเหยาเป็นเด็กที่เก็บตัวเป็นอย่างมาก นางไม่มีสหายที่ใดและยังตามติดเขาแจ ไม่ว่าเขาจะไปที่ใด หม่าซูเหยาก็มักจะไปด้วยเสมอหม่าเซียวหรานเอ็นดูหลานสาวมากแต่ก็เศร้าใจไม่น้อย เพราะที่นางไม่ไว้ใจและไม่เปิดใจให้ผู้ใดเช่นนี้ เป็นเพราะปร

หลังจากการค้าขายสมุนไพรจบลงไปด้วยดี ท่านหม่าเซียวหรานก็พาหลานสาวกลับสำนักเฟิ่งเยี่ยนทันที แต่มีศิษย์บางคนที่ยังอยู่ต่อ เพราะข่าวลือเรื่องสัตว์บรรพกาล หากเดินทางกลับสำนักเฟิ่งเยี่ยนตอนนี้ก็จะกลับมาไม่ทันสองเดือนในช่วงเวลาที่สัตว์บรรพกาลจะปรากฏ พวกเขาจึงตัดสินใจอยู่ต่อแต่บางส่วนก็เดินทางกลับไป เพราะรู้จักประมาณตน ว่าพลังของตัวเองคงไม่อาจเฉียดเข้าใกล้ป่าร้อยอสูรชั้นในได้ยิ่งถ้าต้องเผชิญหน้ากับสัตว์บรรพกาล เกรงว่านั่นจะเป็นการเอาชีวิตไปทิ้งเสียมากกว่าส่วนท่านหม่าเซียวหรานแม้จะสนใจเรื่องสัตว์บรรพกาล แต่การรักษาหลานสาวนั้นสำคัญกว่า เขาจึงจำเป็นต้องตัดใจจากสัตว์บรรพกาลและเดินทางกลับสำนักเฟิ่งเยี่ยนไปไป๋เสวี่ยนั้นรับรู้ว่ามีผู้คนมากมายเดินทางมาที่เมืองเวหาและเริ่มมีคนจำนวนหนึ่งที่ส่งคนมาสำรวจที่ป่าร้อยอสูรแล้ว หลังจากกลับมาจากตระกูลเมิ่ง นางจึงจำเป็นต้องเรียกรวมทุกคนในตระกูลมาที่ลานฝึกยุทธ์ทันที เพราะต้องการเตรียมความพร้อมกับเรื่องนี้เหง่งหง่าง!เมื่อระฆังแจ้งเตือนสั่นไหวและส่งเสียงร้องก้องกังวาน ทำให้คนในตระกูลไป๋ต่างชะงักและหยุดสิ่งที่ตนเองกำ

“เจ้าว่างหรือ” ไป๋ซานเอ่ยถาม เพราะรู้ดีว่าน้องสาวของเขานั้นมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายเช่นกันหน้าที่ดูแลสมุนไพรหายากทั้งหมด ก็ล้วนแล้วแต่เป็นหน้าที่ของไป๋เสวี่ยทั้งสิ้น“ข้าว่าง”“เช่นนั้นก็ดี มีเจ้ามาฝึกให้ พวกเราจะได้พัฒนาเร็วยิ่งขึ้น”เมื่อพี่ชายเห็นดีเห็นงามด้วยน้องสาวก็พยักหน้ารับไป๋เสวี่ยตั้งใจว่าหลังจากจบเรื่องสัตว์บรรพกาล จะเดินทางไปเกาะสายลม ตอนแรกคิดที่จะไปในสองสามวันนี้ แต่เพราะรับปากกับเมิ่งหลานไปก่อนแล้วว่าจะนำทางเขาเข้าไปในป่าร้อยอสูรชั้นใน เรื่องเกาะสายลมจึงจำเป็นต้องพักไว้ก่อน“อีกเรื่องหนึ่ง ข้าจะคัดเลือกองครักษ์ประจำกายเพิ่ม พวกเจ้าก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน”คำพูดต่อมาของคุณหนูใหญ่ ทำให้เหล่าองครักษ์รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันทีทันใด การได้เป็นองครักษ์ประจำกาย เป็นสิ่งที่องครักษ์ทุกคนย่อมใฝ่ฝันได้รับใช้เจ้านายอย่างใกล้ชิดและได้ปกป้องเจ้านายด้วยชีวิต นั่นคือหน้าที่ที่ใหญ่หลวงขององครักษ์แล้ว ครานั้นที่ไป๋เสวี่ยเลือกจื่อซู่เป็นองครักษ์ประจำกายพวกเขาต่างก็ผิดหวังไม่

“มีเพียงเจ้าที่รู้ใจข้า แล้วตกลงมีหรือไม่” ถูกต่อว่าไป๋เสวี่ยไม่โมโห เพียงยกยิ้มแล้วถามต่อความจริงนางจะไปสืบหาข้อมูลเอาเองก็ได้ เพียงแต่ว่าจะต้องทำเรื่องเสียเวลาไปเพราะเหตุอันใด ในเมื่อมีไป๋เตี๋ยผู้รอบรู้อยู่ข้างกาย“มีเจ้าค่ะ” สุดท้ายเจ้าผีเสื้อก็พยักหน้าลง ยอมรับว่ามีวิธีการจริง ๆเห็นหรือไม่“ต้องทำอย่างไร”“มีพันธสัญญาต่อกัน ย่อมรับแทนกันได้เจ้าค่ะ”“ความหมายของเจ้าคือข้าสามารถรับทัณฑ์อัสนีแทนเสี่ยวฮวนได้เช่นนั้นหรือ” ไป๋เสวี่ยตากระตุก เพราะดูท่าแล้วนางคงจะมีดวงที่สัมพันธ์กับสายฟ้าแห่งสวรรค์มิใช่น้อยว่ากันว่าคนคนหนึ่งสามารถรับทัณฑ์อัสนีได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แล้วนางเล่า? มีเรื่องให้เกี่ยวข้องกับสายฟ้าอยู่เสมอ ทั้งยังได้ครอบครองทวนอัสนีคำรามอีกด้วย โชคชะตาของนางนี่ช่างน่ากลัวเสียจริง“เจ้าค่ะ” ไป๋เตี๋ยขานรับแสดงว่าที่ไป๋เสวี่ยเข้าใจย่อมถูกต้องแล้ว“ทัณฑ์อัสนีสายนี้คงรุนแรงมิใช่น้อย” ร่างเล็กเอ่ยพึมพำเพราะว่านี่เป็นการเลื่อนขึ้นไปยังระดับเทวะระดับสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแล้วมันจะธรรมดาได้อย่างไร ไ