Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 141 - Capítulo 150

“ข้าจะไปที่แห่งนั้น และจะไม่บังคับให้เจ้าและเสวี่ยเอ๋อร์ต้องนำทาง เพราะถ้าที่นั่นเป็นที่อยู่ของอสรพิษทมิฬจริง ๆ ข้าก็เข้าใจที่พวกเจ้าจะไม่อยากไป” เมิ่งหลานพูดขึ้นมา หลังจากคุยกับสหายทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วตัวเขารู้ดีว่ามันอันตราย แต่สัตว์บรรพกาลก็เป็นสิ่งล่อใจที่ดีมากจริง ๆ มีผู้ใดบ้างไม่อยากจะครอบครองสัตว์บรรพกาล และหากได้ครอบครองสัตว์บรรพกาล คิดหรือว่าอสรพิษทมิฬจะทำอันใดได้เพราะต่อให้สัตว์บรรพกาลหลับใหลอยู่ แต่พลังกดดันของสัตว์บรรพกาลก็แข็งแกร่งมากพอที่จะทำให้อสรพิษทมิฬระดับเทวะหวาดกลัว“พี่รอง ท่านเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่านำข่าวเรื่องสัตว์บรรพกาลมาจากที่ใด เพราะปกติแล้วสัตว์วิญญาณจะเกรงกลัวต่ออำนาจบารมีของสัตว์บรรพกาลเป็นอย่างมาก มันเป็นไปได้ยากที่อสรพิษทมิฬจะกล้าอยู่ในอาณาเขตของสัตว์บรรพกาล”ไป๋เสวี่ยถามแทรกและพูดความคิดของตนขึ้นมา เพราะในหัวของนางมีความคิดอยู่หลายอย่างส่วนหนึ่งก็คือ เพราะเหตุใดทุกคนจึงถูกล่อให้มาที่นี่ เรื่องนี้มันเป็นกลลวงของผู้ใดหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่เหตุบังเอิญเท่านั้น“เป็นคำทำนายของอารามศักดิ์สิทธิ์” คราวนี้ไม

ครืน ครืนระหว่างที่สถานการณ์กำลังน่าอึดอัด เสียงท้องฟ้าคำรามก็ดังแทรกขัดจังหวะทำให้ทุกคนในขบวนเดินทางต่างหันไปมองในทิศทางเดียวกันเมฆฝนกำลังตั้งเค้าอยู่เหนือป่าร้อยอสูร ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นว่ากลุ่มเมฆที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ เป็นเมฆที่มีสีดำแซมแดงดูน่าประหลาด“เมฆนั่น?”หลายคนที่เห็นเหมือนกันต่างก็ชะงักและมีสีหน้ายุ่งยากใจบ้างก็มีสีหน้ากังวลโดยเฉพาะเหล่าองครักษ์ เพราะว่าเมฆสีดำแซมแดงที่เห็นอยู่ในขณะนี้ เป็นเมฆที่มักจะเกิดในพื้นที่ที่มีพิษเป็นจำนวนมาก ก่อนจะรวมตัวกันจนเกิดเป็นฝนพิษ เมฆชนิดนี้พบเห็นเป็นปกติในป่าหมอกพิษและป่าร้อยอสูรแต่สำหรับป่าร้อยอสูรฝนพิษไม่ได้ตกลงมาทุกวัน แต่มันจะตกเพียงเดือนละครั้งเท่านั้นนับว่าพวกเขาดวงซวยไม่น้อยที่เข้ามาในป่าร้อยอสูรในช่วงที่ฝนพิษกำลังจะตกเช่นนี้“เป็นฝนพิษใช่หรือไม่” “อืม คิดว่าใช่” “เสวี่ยเอ๋อร์”หย่งคังเล่อหันไปถามหวังลู่เจ๋อ หวังลู่เจ๋อก็พยักหน้าลงแต่ไม่มั่นใจเท่าใดนัก แม้เขาจะเคยเห็นฝนพิษ แต่ขนาดเมฆไม่ใหญ่เท่านี้ เมิ่งหลานจึงหันม

“คุณหนูหิวหรือไม่ขอรับ”เสียงของจื่อซู่ทำให้ไป๋เสวี่ยหันมามององครักษ์ประจำกายและขมวดคิ้วลงเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังองครักษ์ที่เหลือเพื่อสังเกตบางอย่างตอนนี้องครักษ์ของตระกูลหย่งกับตระกูลเมิ่ง แม้แต่คนติดตามของหวังลู่เจ๋อ ต่างก็กำลังนั่งพักและนำอาหารแห้งที่พกมาออกมากินกันแล้วบางคนที่มีแหวนมิติก็เรียกอาหารที่ดีกว่าออกมา เพราะแหวนมิติสามารถเก็บอาหารได้นานกว่าโดยใช้เวลานานกว่าจะเน่าเสีย ไป๋เสวี่ยลากผ่านสายตาไปยังทุกคน ก่อนจะหันกลับมามองจื่อซู่อีกครั้ง“เหตุใดพวกเจ้าถึงไม่กิน” ไป๋เสวี่ยถามเมื่อเห็นว่าองครักษ์ตระกูลไป๋ต่างยืนนิ่ง แม้พวกเขาจะกินอิ่มด้วยอาหารที่มีพลังวิญญาณมาจากตระกูลไป๋แล้ว แต่เวลาตอนนี้ก็สมควรที่จะกินกันได้แล้วแม้จะไม่หิวก็ตามการกินถือเป็นตัวช่วยในการเพิ่มพลัง เรื่องเช่นนี้ไม่รู้หรืออย่างไร?“เพราะว่า...”“เพราะเหตุใด” ไป๋เสวี่ยถามเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอึกอักไม่ยอมพูดเสียทีเด็กหญิงเป็นคนไม่ชอบมานั่งลุ้นคำตอบ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้น ก็อยากได้ความตรงไปตรงมาและตรงประเด็นทันทีไม่อ้อมค้อม การอึกอักเช่นนี้ทำให้รู้สึ

‘ผลท้อแสงอรุณ’ ไป๋เสวี่ยนำมาปลูกไว้เป็นของตกแต่งที่จวนเพราะกลิ่นที่หอมราวกับดอกไม้ และยังมีประโยชน์มากกว่า สำหรับไป๋เสวี่ยมันปลูกง่ายมาก ๆ แถมยังขึ้นอยู่เต็มจวนจนถูกเรียกว่าสวนท้อแสงอรุณซึ่งนางก็อนุญาตให้ทุกคนในตระกูลสามารถเด็ดมากินได้ ทั้งแม่ครัวของตระกูลไป๋ก็ยังนำไปทำเป็นขนมมากมายเด็ก ๆ ชอบกันยิ่งนัก เหล่าองครักษ์ก็ชอบกินหลังการฝึกฝน เพราะมันช่วยฟื้นฟูพลังได้ดีและยังมีรสชาติที่อร่อย สามารถเด็ดมากินได้เลยไม่ยุ่งยาก ออกเดินทางมาป่าร้อยอสูรคราวนี้จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะเก็บผลท้อแสงอรุณติดมาด้วย เพราะมันกินง่ายและเก็บได้นานเมื่ออยู่ในแหวนมิติไป๋เสวี่ยไม่คิดว่าการให้ทรัพยากรแก่คนของนางจะเป็นเรื่องที่สิ้นเปลือง เพราะคนเหล่านี้จะเป็นกองกำลังให้กับตระกูลไป๋และช่วยปกป้องครอบครัวของนางสืบต่อไปแน่นอนว่าแนวคิดเช่นนี้ บรรดาขุมอำนาจก็มีเช่นกัน พวกเขาไม่หวงทรัพยากรในการฝึกฝน เพื่อสร้างขุมกำลังของตนเองและความแข็งแกร่งเพียงแต่ว่าไม่มีผู้ใดให้มากอย่างเช่นที่ไป๋เสวี่ยให้เพราะคงไม่มีผู้นำตระกูลคนใด แจกแหวนมิติให้กับองครักษ์และบ่าวไพร่ทุกคนอย่างไม่คิดเสียด

พรวด!องครักษ์ของตระกูลหย่งราวสิบคนกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต เพียงแค่เห็นเลือดสีดำก็ไม่ต้องตอบสิ่งใดแล้วว่าคนเหล่านี้เป็นอันใดไปเพราะเลือดสีดำย่อมแสดงว่าถูกพิษ!ผู้ที่อาการหนักที่สุดในกลุ่มคนทั้งหมดคือ ‘เส้าหว่านโจว’ ผู้ซึ่งเป็นผู้ใช้โอสถระดับศักดิ์สิทธิ์และมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสูงของตระกูลหย่ง และที่ติดตามมาในครั้งนี้ด้วยเป็นเพราะว่าเส้าหว่านโจวได้ขอร้องนายท่านให้เขาได้ติดตามมาด้วยเพื่อดูแลคุณชายแต่เหตุผลที่ลึกลงไปกว่านั้นคือ เขาอยากได้สมุนไพรหายากที่อยู่ในป่าร้อยอสูรแห่งนี้ต่างหากและที่อาการเขาหนักกว่าผู้อื่นนั่นเป็นเพราะว่าปกติแล้วผู้ที่เข้ามาในป่าร้อยอสูรชั้นในจะต้องมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับจิตวิญญาณเสียก่อน ไม่เช่นนั้นจะทนกับความกดดันของพลังวิญญาณในป่าไม่ได้ โดยปกติแค่ย่างกรายเข้ามาภายในก็ยากแล้ว แต่เส้าหว่านโจวได้ปรุงโอสถที่ช่วยให้ร่างกายรับพลังกดดันภายในป่าร้อยอสูรได้แต่โชคร้ายที่โอสถที่เขากินลงไปนั้น มีสมุนไพรที่ไม่ถูกกับพิษที่เขาได้รับไปอย่างถึงที่สุด ราวกับว่าน้ำกำลังเจอไฟอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ตอนนี้อาการของเขาจึงแย่ม