บททั้งหมดของ ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: บทที่ 111 - บทที่ 118

เขาไม่รู้ว่าหากสัตว์ให้การยอมรับแล้ว ต่อให้ไม่มีพันธะผูกพัน มันก็จะเชื่อฟังผู้ที่มันยอมรับอยู่ดี“ส่วนเจ้าตอนนี้นั้นสามารถสร้างพันธสัญญากับสัตว์อสูรได้แล้ว แต่หากอยากทำพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณเจ้าต้องมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับจิตวิญญาณเสียก่อน เข้าใจหรือไม่” ผู้เป็นอาอธิบายให้หลานชายได้เข้าใจถึงความแตกต่างทั้งหมดจนครบถ้วน“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ” เมื่อได้ฟังทั้งหมด ไป๋เทียนก็พยักหน้ารับเวลาที่ได้สนทนากับท่านอายามใด เขามักจะได้ความรู้ใหม่ ๆ มาเสมอ เจ้าตัวกลมยกยิ้มยินดี“เรื่องสัตว์ในพันธสัญญาเจ้าไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไป เพราะในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ก็มีคนไม่มากที่จะมีสัตว์ในพันธสัญญา อีกทั้งไม่มีตระกูลใดที่ได้ใกล้ชิดกับสัตว์เหล่านั้นเช่นเดียวกับพวกเรา”“ขอรับท่านอา ว่าแต่...นี่ผู้ใดกันหรือ”เด็กชายเมื่อเข้าใจแล้ว ก็เพิ่งสังเกตเห็นสตรีแปลกหน้าสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของไป๋เสวี่ย ที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าแปลกประหลาดกันอยู่ ยามเมื่อได้ยินบทสนทนาของสองอาหลานเมิ่งลี่ หลี่ฉิงและหลี่หรู ตอนนี้กำลังตื่นตะลึงกับพลังวิญญาณที่หนาแน่นในตระกูลไป๋ที่ตัวเองไม่

“จื่อจ้งเล่า” คนตัวเล็กถามเมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นจื่อจ้ง“ท่านอาจารย์ออกไปกับคุณชายใหญ่ขอรับ” องครักษ์ผู้หนึ่งเป็นตัวแทนตอบคำถามไป๋เสวี่ย“เช่นนั้นหรือ จื่อซู่ เจ้าก็อยู่ฝึกฝนเถิด ไม่ต้องตามข้ามาแล้ว” ไป๋เสวี่ยหันไปสั่งจื่อซู่ที่ติดตามนางมาตลอดทั้งวัน“ขอรับคุณหนู” ได้ยินคำสั่งของคุณหนูใหญ่ จื่อซู่ก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เขารีบเดินไปรวมกับองครักษ์คนอื่น ๆ ที่กำลังฝึกหนัก“ไปกันเถอะ” หลังจากนั้นไป๋เสวี่ยก็หันไปมองเมิ่งลี่ พร้อมเดินนำทางผ่านลานฝึกยุทธ์ไป ตั้งแต่เข้ามาในตระกูลไป๋จนถึงตอนนี้ สีหน้าของเมิ่งลี่ก็ย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ เพราะนางได้เห็นถึงความแตกต่างของตัวเองกับไป๋เสวี่ยอย่างชัดเจน เด็กหญิงตรงหน้าไม่ว่าจะเดินไปในทิศทางใด ต่างก็ได้รับการเคารพจากทุกคน ทั้งยังเป็นการเคารพด้วยใจไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำเช่นที่นางเคยได้รับที่จวนตระกูลเมิ่งความรู้สึกที่มีคนเคารพนับถือด้วยตัวและหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งลี่รู้สึกว่าอยากจะได้รับมันบ้างไป๋เสวี่ยเหลือบมองสีหน้าของเมิ่งลี่อยู่ตลอด ทั้งยังมองไปยังกำไลข้อมือที่นาง

ไป๋เสวี่ยพาเมิ่งลี่มาเจอไป๋หลิงที่นั่งอยู่ในเรือนที่ใช้ศึกษาของผู้ใช้โอสถ ก่อนจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ไป๋หลิงฟังทั้งหมด ซึ่งไป๋หลิงก็พยักหน้าเข้าใจเป็นอย่างดี“มาอยู่ที่นี่หนึ่งเดือนอย่างนั้นหรือ”“เจ้าค่ะท่านปู่” ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับ“เช่นนั้นจะให้นางทำอันใดเล่า” ชายชราครุ่นคิด เพราะเขานั้นไม่ได้รู้จักกับหลานสาวของไป๋เหลียนเลยแม้แต่น้อย แต่อย่างไรไป๋เสวี่ยก็รับปากไปแล้ว ก็คงจะต้องดูแลและสั่งสอนให้ดี“เรื่องนี้ข้าให้ท่านปู่ตัดสินใจก็แล้วกันเจ้าค่ะ” นางนั้นมีธุระต้องรีบไปจัดการ จึงยกเรื่องของเมิ่งลี่ให้ท่านปู่เป็นคนตัดสินใจแทนจะบอกว่าโยนภาระให้ไป๋หลิงรับผิดชอบคงไม่ได้ เพราะว่านางเพียงแค่ติดธุระและยังไม่ว่างก็เท่านั้น “เจ้าชื่อเมิ่งลี่รึ” ผู้ชราหันไปคุยกับเมิ่งลี่ด้วยความที่เป็นหมอ ทำให้บุคลิกของไป๋หลิงนั้นดูเป็นคนใจดีและอ่อนโยน ไม่ได้ดูดุดันเช่นท่านตา เมิ่งลี่จึงรู้สึกสงบใจตัวเองลงได้ยามที่ต้องพูดคุยกับผู้เฒ่าไป๋“เจ้าค่ะท่าน...”

“เจ้าตื่นเต้นที่ดอกอรุณวารีสีทองกำลังจะบานมากกว่า ยังจะพูดถึงฤดูใบไม้ผลิอีก” ผู้เป็นนายส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจมีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าผีเสื้อสวรรค์อย่างไป๋เตี๋ยนั้นชื่นชอบดอกอรุณวารีสีทองมากเพียงใด ถึงขั้นห้ามไม่ให้สัตว์วิญญาณตัวใดก้าวล้ำไปยังสถานที่ที่ดอกอรุณวารีสีทองอยู่โดยเด็ดขาดดอกอรุณวารีสีทองนั้นเป็นอีกหนึ่งในดอกไม้ในตำนาน มันหายากมาก มากกว่าดอกจันทราหวนด้วยซ้ำสรรพคุณของดอกอรุณวารีสีทองคือการยื้อชีวิต หากเหลือเพียงเสี้ยวลมหายใจ ต่อให้เจ็บหนักเจียนตายเพียงใดดอกอรุณวารีสีทองก็สามารถยื้อกลับมาได้แต่ดอกอรุณวารีสีทองนั้นไม่สามารถกินสด ๆ ได้ หรือสูดกลิ่นก็รักษาพิษได้เช่นดอกจันทราหวน แต่จะต้องนำไปปรุงเป็นโอสถเท่านั้น ซึ่งโอสถวารีสีทองนั้น ก็ปรุงยากมาก ๆ แม้แต่ผู้ใช้โอสถระดับเทวะ ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถปรุงโอสถชนิดนี้ได้มันจึงถูกเรียกขานว่าตำนานเพราะเหตุนี้นี่เอง อีกทั้งในมิติจิตของไป๋เสวี่ยก็ยังมีดอกอรุณวารีสีทองเพียงแค่ดอกเดียวเท่านั้นส่วนที่ไป๋เตี๋ยชื่นชอบดอกอรุณวารีสีทองมากนั้น คงเป็นเพราะว่ากลิ่นที่หอมไปไกลหลายสิบลี้และรสชา