All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 131 - Chapter 140

ถ้าถามว่าเพราะเหตุใดนางถึงอยากเป็นน้องสาวของไป๋เสวี่ย นั่นเป็นเพราะว่านางอยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ นางชอบเวลาอยู่ที่นี่แล้วมีเพื่อนเล่นเพื่อนคุยไป๋หลิงใจดีและดูแลนางอย่างอบอุ่น ไป๋หลันคอยนำโอสถที่ปรุงสำเร็จด้วยตัวเองมาให้นางดู ไป๋เทียนคอยเล่าเรื่องการฝึกฝนวรยุทธ์และการไปสำรวจป่ากับหลิวเพ่ยหลิวอี้ให้นางฟังส่วนไป๋ซานแม้จะไม่ใช่คนช่างพูด แต่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้รังเกียจนาง ทั้งยังเคยช่วยชี้แนะเรื่องการฝึกฝนวรยุทธ์อีกด้วยส่วนคนที่ใจดีกับเมิ่งลี่ที่สุดก็คือจิวอิงที่มักจะทำอาหารที่นางชอบมาให้เสมอ โดยที่ไม่เคยร้องขอ หรือกล่าวบอกว่าชอบกินอะไรและคนสุดท้ายไป๋เสวี่ยแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะเป็นคนที่เมิ่งลี่ได้เจอตัวน้อยที่สุด แต่ทุกเรื่องราวมักเชื่อมโยงไปหาไป๋เสวี่ยเสมอเรื่องที่ไป๋เทียนเล่ามักมีเรื่องของท่านอาที่แสนจะเก่งกาจของตนเองอยู่ด้วย สมุนไพรที่ไป๋หลันกำลังศึกษาเป็นไป๋เสวี่ยที่ช่วยหามาให้ แนวทางการฝึกวรยุทธ์เป็นไป๋เสวี่ยที่เสาะหาตำราทั้งยังสร้างรูปแบบการฝึกฝนขึ้นมาเอง อาหารการกินและผลไม้พลังวิญญาณก็เป็นไป๋เสวี่ยที่นำมาปลูกให้ทุกคนได้กิ

ในที่สุดวันนัดหมายของไป๋เสวี่ยกับเมิ่งหลานก็มาถึง ไป๋เสวี่ยคัดเลือกองครักษ์ทั้งหมดสิบคนรวมทั้งไป๋ซาน จื่อจ้งและจื่อซู่ เพื่อเข้าไปในป่าร้อยอสูรด้วยคนของตระกูลไป๋ที่เดินทางไปด้วยในครั้งนี้ผู้ที่มีระดับพลังยุทธ์ต่ำที่สุดคือเหลียงตั๋วลู่ ซึ่งมีพลังอยู่ในระดับจิตวิญญาณขั้นกลาง ในขณะที่อีกเก้าคนที่เหลือมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับจิตวิญญาณขั้นสูงขึ้นไปทั้งสิ้นพี่ใหญ่ของไป๋เสวี่ยอย่างไป๋ซานตอนนี้ขึ้นเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นต่ำได้หนึ่งเดือนแล้วและพลังก็มั่นคงเป็นอย่างมาก ราวกับผ่านการเลื่อนระดับมาเป็นเวลาหลายปี ส่วนจื่อจ้งนั้นอยู่ในระดับเซียนขั้นต่ำ และตัวของไป๋เสวี่ยเองก็อยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง แต่ถ้าให้เทียบพลังกันแล้ว จื่อจ้งกลับรู้สึกว่าไป๋เสวี่ยแข็งแกร่งกว่าตัวเขาค่อนข้างมาก แม้จะไม่เคยประลองฝีมือกับคุณหนูใหญ่โดยตรง แต่พลังกดดันบางอย่างในตัวของคุณหนูนั้นน่ากลัวมากจริง ๆแม้จะไม่เคยแสดงออกมาตรง ๆ ก็ยังรู้สึกได้การเดินทางครั้งนี้ในกลุ่มมีสตรีเพียงแค่สองคน นั่นคือไป๋เสวี่ยและเฟิ่งจิ่ว ด้วยความพยายามอย่างหนักตอนนี้องครักษ์หญิงเฟิ่งจิ่วเองก็อยู

พวกเขาไม่แปลกใจที่เห็นคนทั้งสามมาด้วยกัน เพราะทราบดีว่าทั้งสามคนเป็นสหายที่สนิทกันมานาน แต่ที่ทำให้เหล่าผู้อาวุโสต่างก็แปลกใจ นั่นเป็นเพราะว่ากลุ่มของเมิ่งหลานเดินตรงไปหากลุ่มของไป๋เสวี่ยพอเห็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้พวกเขาต่างสงสัยใคร่รู้ว่าแท้จริงแล้วกลุ่มของไป๋เสวี่ยนั้นเป็นผู้ใดกันแน่“พี่ใหญ่ เสวี่ยเอ๋อร์ นี่สหายข้านามหย่งคังเล่อกับหวังลู่เจ๋อ”“คังเล่อ ลู่เจ๋อ นี่พี่ใหญ่และน้องสาวของข้า ไป๋ซานและไป๋เสวี่ย” เมิ่งหลานทำหน้าที่แนะนำคนทั้งหมดให้ได้รู้จักกันทันทีเมื่อมาถึง และถึงแม้ว่าไป๋เสวี่ยกับหย่งคังเล่อจะเคยพบหน้าและรู้จักกันแล้ว แต่ไป๋ซานกับหวังลู่เจ๋อนั้นยังไม่รู้ เมิ่งหลานจึงแนะนำไปเลยทีเดียว และเมื่อแนะนำจบเขาก็เพิ่งจะสังเกตเห็นเหล่าองครักษ์ที่ยืนอยู่อย่างสงบด้านหลังของสองพี่น้องตระกูลไป๋ระดับจิตวิญญาณทั้งหมดอย่างนั้นหรือ“พวกเจ้าคงร่ำรวยกันมากจริง ๆ” เมิ่งหลานพึมพำและมองไปที่นิ้วมือของคนตระกูลไป๋เพราะเมื่อสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าบนนิ้วของคนตระกูลไป๋ทั้งหมดต่างสวมใส่แหวนมิติกันอยู่ คนพวกนี้ทำราวกับว่าแหวนมิตินั้

อักขระป้องกัน ส่วนมากมักจะถูกสลักไว้เพื่อป้องกันร่างกายจากการโจมตีของศัสตราวุธและสัตว์อสูรหรือสัตว์วิญญาณ แต่การป้องกันจากพิษนั้นต่างออกไป พิษมีอยู่หลายรูปแบบมาก มันอยู่ได้ทั้งในอากาศ และอยู่ได้ทั้งในน้ำ มันสามารถแทรกซึมไปได้ในทุกที่ บางชนิดก็เกิดขึ้นมาใหม่จากการหลอมรวมกันเอง แน่นอนว่ายาถอนพิษทุกชนิดนั้นย่อมไม่มีอยู่จริง เพราะมีพิษเกิดใหม่อยู่ในทุก ๆ วัน การรักษาย่อมทำได้ยากมากแม้แต่ดอกจันทราหวนที่ขึ้นชื่อในเรื่องที่สามารถรักษาพิษได้ทุกชนิด แต่ในความเป็นจริงเพียงแค่มันยังไม่เคยเจอพิษที่รักษาไม่ได้ก็เท่านั้น ยังคงเหลือพิษอยู่อีกมากมายที่ยังไม่ถูกทดสอบ เพราะพิษบางชนิดก็เลือนหายไปจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จนคนคิดว่ามันไม่มีอยู่จริงแล้วแต่ไป๋เสวี่ยกลับไม่คิดเช่นนั้น นางมั่นใจว่ามันมีอยู่และไม่หายไปไหน เพียงแต่ไม่ปรากฏออกมาที่ไป๋เสวี่ยเก่งกาจเรื่องพิษเช่นนี้เพราะนางศึกษามามาก นางชอบการทดลอง ยิ่งพิษยาก ๆ นางยิ่งรู้สึกว่ามันท้าทายความชื่นชอบของไป๋เสวี่ยนั้นแปลกประหลาดจนไป๋เตี๋ยยังรู้สึกสับสน ไป๋เสวี่ยยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นพิษแปลก ๆ ดีใจเสียยิ่งกว่าตอ

“เจ้าหมายความว่าอย่างไรหรือ” เมิ่งหลานถามทันทียิ่งพอเห็นสีหน้าที่ดูจริงจังขึ้นเป็นอย่างมากของไป๋เสวี่ย ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศของความตึงเครียดโรยตัว หย่งคังเล่อและหวังลู่เจ๋อเองก็รู้สึกได้ ว่าการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของไป๋เสวี่ยส่งผลต่อองครักษ์ตระกูลไป๋เป็นอย่างมาก สายตาของพวกเขาจ้องมองไปที่นาง มือหนาจับกุมรอบปลอกแขนสีดำสนิทที่มีลวดลายประหลาด ราวกับกำลังรอฟังคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ“ที่ที่มืดที่สุดในป่าร้อยอสูรชั้นใน มันเป็นที่อยู่ของสัตว์วิญญาณตัวหนึ่ง...” ไป๋เสวี่ยเว้นคำ ตาคู่งามมองตรงไปยังป่าที่มืดมิดเบื้องหน้าแม้ว่าเวลานี้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ไม่มีใครสามารถมองผ่านป่าหนาทึบนี้ไปได้นางนั้นไม่เคยเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณตัวนี้มาก่อน และนางเองก็ไม่ถูกกับสัตว์วิญญาณประเภทนี้ด้วยเพราะมันเป็นสัตว์วิญญาณประเภทเดียวกันกับสัตว์ที่ทำให้ร่างกายของนางเป็นเด็กเช่นนี้ เป็นสัตว์ที่เป็นสาเหตุให้เสี่ยวฮวนต้องเข้าสู่ห้วงจิต เป็นสัตว์วิญญาณที่ถูกจัดว่ามีพิษที่ร้ายแรงเป็นอันดับหนึ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์“สัตว์วิญญาณเช่นนั้นรึ?”เมิ่งหลานทวนค