Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

กระสันใคร่ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและหวาดหวั่นสองมือเรียวกุมหัวไหล่หนาแล้วบีบกระชับเกร็ง แต่เมื่อชายหนุ่มบนร่างเริ่มขยับอย่างเนิบช้าเป็นจังหวะ ความเจ็บปวดก็เริ่มบรรเทา ความแปลกใหม่เริ่มเข้ามาแทนที่ จุมพิตอันร้อนแรงหนักหน่วงในเบื้องต้น ค่อยๆ อ่อนโยนลงเมื่อร่างบางเริ่มตอบสนอง เสมือนเขาเป็นครูและเริ่มสอนบทเรียนหน้าต่อไป ร่างบางสะท้านไหวขยับตามจังหวะชี้นำของคนบนร่าง ราวกับนักเรียนที่ต้องการครูชี้นำ ไม่มีความรู้และไม่เป็นตัวของตัวเอง พร้อมกับแรงกระตุกอย่างรุนแรง เมื่อความปรารถนาของเขาและเธอโบยบินถึงขีดสูงสุดแห่งเกมกามารมณ์พร้อมกัน... เมื่อบทรักถึงการสิ้นสุดลง แก่นกายที่ยังไม่สงบค้างคาอยู่อย่างนั้น ก่อนเจ้าตัวจะถอนแล้วล้มตัวนอนราบไปบนที่นอนโดยพลิกร่างบางให้นอนตะแคงข้างและสอดเจ้าแท่งที่ชูชันสวนไปทางด้านหลัง สู่ช่องแคบที่มีกลีบกุหลาบช้ำอย่างเป็นต่อและขยับสะโพกช้าๆ เขาไม่ร้องขอ เมื่อสิทธิ์ขาดอยู่ที่เขาหมดแล้วร่างบางออกอาการแข็งขืนเล็กน้อย “สาไม่ไหวแล้วนะคะ” เสียงแหบแห้งเอ่ยบอกพร้อมดันหน้าท้องเขาให้ออกห่างแผ่นหลัง หากแต่กายกลางยังเชื่อมต่อ จะหื่นไปถึงไหนกัน ‘สาหมดแ

อาญาปรารถนา“ว่าผมลามกเหรอ” เขาถามสีหน้ากดขำ พร้อมมองอาการเขินอายไม่มีจริตนั้นไม่วางตา “เอ้า ก็อยู่กันแค่นี้ จะว่าใครล่ะหากไม่ใช่คุณ” เธอลากเสียงสูง ค้อนประหลับประเหลือก แก้มแดงเรื่อจนร้อนฉ่า หันไปมองอย่างอื่นบ้างก็ได้! เธออยากบอกออกไปอย่างนั้นเหลือเกิน แต่กลัวเขาจะย้อนว่าเธอไม่แน่จริง “คุณอ่อยผมเองต่างหาก” เขาตอบพร้อมเลิกคิ้วยียวนไปยังสาวตรงหน้าที่ยืนหลบมุมใต้ซุ้มไม้นายอณาธิป...นอกจากจะเต๊ะท่าขี้เก๊กแล้ว ยังยียวนกวนประสาทอีกหรือเนี่ย “บ้าใครอ่อยคุณกัน” เธอย้อนถามสีหน้าแดงเรื่อยังไม่จางลง ตอนนี้หากเป็นไปได้ เธออยากมุดดินหนีไปเสียจากสายตาคมนั้นเหลือเกิน“เอ้า หรือจะอ่อยแขกคนอื่นๆ อย่าคิดนอกใจผมเชียว ผมเล่นคุณหนักแน่” เขาว่าแถมขู่กำชับ ณริสาตาเบิกกว้าง อยากไปตะกายหน้าหล่อนั้นที่ปากเสียและบ้าอำนาจจนออกนอกหน้า“ใครนอกใจคุณมิทราบ อีกอย่างฉะ เฮ้ย!” ตาคมกล้ามองใบหน้าแดงเรื่อแล้วกลั้นยิ้มรอลุ้น เมื่อหล่อนเกือบเผลอผิดกฎให้เขานับหนึ่งอีกแล้ว“สาจำได้ ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”“หืออ...” เขาลากเสียงขึ้นจมูก “แน่ใจนะที่พูด ไอ้รอยเตียงนอนเนี่ย ผมกะว่าจะไปเรียกให้พนักงานมาเก็บผ้

ไฟร้อนเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอหยุดแผ่วลง ก่อนจะขยับตัวพลิกไปอีกด้าน อนาธิปที่นอนมองใบหน้างาม รีบหลับตาลง ทั้งที่ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ‘คุณสวยและฉลาด...แต่คุณก็คือลูกสาวของ ดิษกุล ณรงค์พล คุณเลือกเกิดไม่ได้ ผมรู้’‘อะไรของเขา’เปลือกตาที่เคยปิดสนิทปรือขึ้นพร้อมคำถามอยู่ในใจ เธออยากเขย่าร่างหนาให้ลุกขึ้นมาตอบคำถามเธอเหลือเกิน แต่ติดที่ว่าเธอกลัว ว่ามันจะจบลงแบบเหมือนก่อนหน้าอีกและเมื่อต่างคนต่างเงียบบวกกับอากาศเย็นสบายผสมกับร่างกายที่อ่อนล้าต่างก็หลับสู่ห้วงนิทราพร้อมๆ กับแสงดวงอาทิตย์ที่ลาลับขอบฟ้ารุ่งเช้าของวันใหม่ สองร่างก่ายกอดกันเหมือนต่างฝ่ายต่างต้องการความอบอุ่นของกันและกัน ถูกปลุกด้วยแสงทองยามเช้าแยงผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่าง สะกิดให้นัยน์ตาที่หลับพริ้มอยู่ในห้วงนิทราขยับปรือน้อยๆ หากแต่ประสาทรับรู้ยังคงหนักอึ้ง ค่อยๆ รู้สึกถึงความสว่างและเสียงนกน้อยร้องประสานก้องไปทั่วบ้านพัก ให้รู้ว่ารุ่งอรุณของวันใหม่ได้เดินทางมาถึงอีกวันแล้ว “อื้อ...” เสียงหวานแผ่วดังขึ้นแล้วบิดตัวเพื่อลดความเมื่อยขบ ก่อนจะขยับตัวแล้วนอนหงาย “เช้าแล้วหรือนี้!” เธอลืมตาโพลง ห้องทั้งห้องสว่างเป็นสัญญาณบอ

ความจริง ทำร้ายกัน“นี่คุณปล่อยให้ลูกไปทำงานโดยที่ยังไม่ได้พัก แถมยังไม่รู้ว่าลูกติดตามเจ้านายไปไหน”แม้จะได้นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่าง นาย อณาธิป ธนเกียรติ มาเป็นแรงหนุนประกันความมั่นคงให้กับบริษัท แต่เมื่อทราบข่าวเรื่องลูก รุ่งขึ้นอีกวันชายสูงวัยที่รักลูกสาวดั่งแก้วตาดวงใจก็ไม่อาจทนนิ่งเฉยอยู่ได้ ความปลื้มปีติที่ได้กลับมาจากทำงานจึงหมดไปด้วยเช่นกัน“ก็...” ไม่รู้จะแก้ตัวว่าอย่างไร เพราะช่วงนั้นนางเองก็มัวแต่ดีใจและรีบออกไปทำธุระข้างนอก จึงได้แต่ค้อนขวับให้สามีไป“ผมโทรหาลูกสาดีกว่า” เมื่อไม่ได้คำตอบจากภรรยา ดิษกุลจึงติดต่อลูกสาวด้วยตนเองหากแต่เมื่อมีเสียงตอบรับกลับมา ทำเอาชายสูงวัยถึงกับคิ้วขมวด ต้องดึงมือถือกลับมาดูหมายเลขเบอร์อีกครั้ง“สวัสดีครับ”“ดะ เดี๋ยว นี่เบอร์ณริสาลูกสาวผมใช่มั้ยครับ” เมื่อเสียงที่รับสายเป็นเสียงอื่นแทนที่จะเป็นเสียงลูกสาว คนเป็นพ่อถึงกับทำอะไรไม่ถูก“ครับ...” ริมฝีปากหนาบิดยิ้ม พร้อมมองสาวสวยที่กำลังแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดเดิมที่ส่งให้ทางร้านซักรีดให้“แล้วโทรศัพท์ของลูกสาวผมมาอยู่ที่คุณได้ยังไง” น้ำเสียงฉายชัดถึงความไม่พอใจถ่ายทอดออกมาจากปลายสาย อณาธิปยิ้ม

การกระทำที่ร้ายกว่าคำพูดการพูดคุยติดต่อซื้อขายที่ดินผ่านไปด้วยดี โดยเจ้าของที่ดินปล่อยให้อณาธิปเข้าไปดูพื้นที่ได้ตามสะดวก ฝ่ายนั้นได้พาไปเยี่ยมชมอยู่หลายชั่วโมงจนเป็นที่พอใจ อณาธิปจึงขอตัวแยกกลับที่พักและเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ“ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้พาคุณไปซื้อเสื้อผ้าอย่างที่ตั้งใจไว้” เขาหันมาบอกเสียงเรียบ พร้อมมองดูหญิงสาวที่อยู่ในชุดเมื่อวาน ‘เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เรื่องมากกับการแต่งตัวเลยรู้ไหม ณริสา’ อณาธิปคิดอย่างชื่นชม เพราะหากเป็นผู้หญิงอื่นคงโวยวายและหาข้ออ้างชวนปวดหัวให้เขาจนนั่งไม่ติด หรือไม่ก็คงออดอ้อนให้เขาซื้อให้ตั้งแต่ที่เขาเอ่ยปากคำแรกแล้วณริสาไม่ตอบแต่แค่รับรู้ เพราะสิ่งที่เขาตัดสินใจไปนั้น ทำให้เธอรู้สึกดีใจไม่น้อยที่ไม่ต้องพักอยู่กับเขาสองต่อสองต่อไปอีกเกือบห้าโมงเย็นกว่าที่อณาธิปจะขับรถมาส่งเธอ“จอดหน้าประตูก็พอค่ะ” เธอร้องบอกเมื่อเห็นเขาปีบแตรและลุงผันวิ่งออกมาเปิดประตู“อ้าวทำไมล่ะ ไม่อยากให้ผมเข้าไปแนะนำตัว ว่าเป็นเจ้านายคุณหรือไง” เขาออกความเห็น ณริสาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เธอกลัวเรื่องมันไม่จบแค่เขาแนะนำตัวน่ะสิ!“ไม่ดีกว่า” เธอค้านไม่เห็นด้วยกับความคิดเขา ม