All Chapters of อาญารัก เมียบำเรอ: Chapter 11 - Chapter 20

สุดทางก็ต้องสู้ณริสาพยักหน้าเข้าใจและรับรู้ความรู้สึกได้ หากแต่ทุกอย่างมันถึงจุดที่จะได้รับรู้และหาทางแก้ไขร่วมกัน เมื่อเธอเติบโตอยู่อย่างสุขสบายและเรียนจบมาด้วยเงินของบริษัท เธอก็ต้องรับรู้ถึงความสั่นคลอนของบริษัทเช่นกัน“ยัยสา/ลูกสา” สองสามีภรรยาประสานเสียงพร้อมกันอย่างแปลกใจ คนเป็นพ่อลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ประหนึ่งเก้าอี้เกิดความร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน“คุณพ่อ คุณแม่...” เสียงเรียกที่เปล่งออกมา มันร้าวในใจของคนที่ได้ยินยิ่งนัก ร่างบางโผเข้าหาบุคคลทั้งสอง โอบกอดร่างอวบอัดของคนเป็นแม่อย่างรักใคร่และซบอกอุ่น สูดกลิ่นกายที่เธอเคยคุ้นชินมาหลายปี ก่อนจะผละออกไปซบอกหนาของคนเป็นพ่อ น้ำตาเม็ดใสไหลริน มือเรียวรีบปาดทิ้งทันที“ทำไมเพิ่งกลับมา พ่อให้แม่ส่งเงินไปให้ตั้งนานแล้ว” คนเป็นพ่อเอ่ยถามเสียงสั่นรัว สีหน้าเคร่งขรึมมองลูกสาวคนเดียวด้วยความแปลกใจ และดีใจในคราเดียว แต่สำหรับคนเป็นพ่ออย่างเขา ลูกมาช้าดีกว่าลูกไม่กลับมาเสียเลย แต่อีกด้าน คนเป็นแม่กลับทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“....” คำถามของพ่อทำเอาณริสาคิ้วขมวดมุ่นหันมองผู้เป็นแม่ที่หลบสายตาต่ำ แค่นี้เธอก็พอเดาได้ แม่เธอไม่เลิกนิส

สองความรู้สึก“ถึงแล้วครับ” เมื่อรถเก๋งคันงามจอดเข้าที่เรียบร้อยแล้วลุงผันจึงหันมารายงานคนด้านหลังที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ “ค่ะ!” เสียงหวานตอบรับสะดุ้งเล็กน้อย สายตาที่เคยเหม่อลอยเริ่มจับจ้องสิ่งรอบกายตรงหน้า โรงแรมขนาดใหญ่สูงตระหง่านมันทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัว คำพูดที่คุยก่อนหน้า บนห้องนอนไม่กี่ชั่วโมงแวบเข้ามา...“คุณ...” เสียงหวานกรอกเข้าไป หยุดเว้นคำพูดเมื่ออีกฝ่ายรับสายและตอบกลับมา แค่ ‘สวัสดีครับ’ และเธอก็สวนไปด้วยคำถามน้ำเสียงนุ่มนวลทันที“ยังจำฉันได้มั้ยคะ... คนที่คุณเคยโทรหา” ทั้งที่ใจประหม่าแต่นณริสาก็ต้องทำใจโทรหาผู้ชายแปลกหน้า แล้วหากเขาตอบกลับมา ว่าจำไม่ได้ แล้วเธอจะเริ่มต้นคำพูดใด ไม่ให้ดูไม่เสียหน้า...ปลายสายเงียบเหมือนกำลังครุ่นคิด แต่เปล่าเลยเขาจำได้สนิท และเอ่ยออกมาในที่สุด ‘จำได้ สาวสวยนามว่า ณริสา ณรงค์พล มีอะไรกับผมตอนนี้หรือเปล่าครับ’ น้ำเสียงที่ส่งออกมา นุ่มทุ้มลึกจนณริสาร้อนวูบไปทั่วใบหน้า เหมือนกับว่ากำลังมีสายตาของใครบางคนจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลากระนั้น“มีสิ... อย่างที่คุณเคยบอกไว้...เอ่อฉัน ฉันจะพบคุณ จะไปพบได้ที่ไหน” เธอพยายามบังคับหัวใจไม่ให้สั่

บททดสอบกระจกใสมองเห็นคนภายในเมื่อเดินเข้ามาใกล้ กรามหนาบดเข้าหากันจนเกิดเสียง เส้นเลือดบนขมับบวมปูด สายตาเครียดกร้าวจับจ้องเหมือนสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเป็นอะไรที่ทำให้เขาแค้นเคืองมานานเป็นแรมปี หากแต่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความอ่อนไหวซ่านลึกในหัวใจ เพียงแค่รู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่ตรงหน้า...ร่างบางที่นั่งอยู่ในท่าไขว้ขาละสายตาจากตัวอักษรบนหน้าหนังสือ เมื่อด้านหน้าประตู มีเสียงถูกเปิดเข้ามา“....” แค่เห็นในเสี้ยวของช่องประตูที่อ้าออกเพียงนิด หัวใจของณริสาก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าคมเข้มไร้ซึ่งอารมณ์ โผล่พ้นผ่านประตูเข้ามา คนที่นั่งหวั่นไหวหัวใจวาบหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็น ผุดลุกขึ้น แม้ไม่แน่ใจว่าใช่คนที่เธอรอคอยอยู่หรือเปล่า“สวัสดีค่ะ” หากเธอต้องเอ่ยก่อนพร้อมแต้มรอยยิ้มส่งให้เพื่อมารยาทของแขกที่ดี“ครับ สวัสดี...” เสียงทุ้มเอ่ยเว้นจังหวะเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มบางๆ ออกไป “ขอโทษที่ปล่อยให้รอนาน”คำตอบที่ได้ ทำให้ณริสารู้ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอนัดเจอแน่นอน“ไม่เป็นไรค่ะ แค่คุณให้ดิฉันมาพบวันนี้ได้ก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุด” เธอเอ่ยจากใจจริง สายตาจับจ้องผู้ชายร่างสูงใหญ่ในสูทสีกลม ตัดจากเนื้

ทำมากกว่าพูดคำพูดนั้นทำให้เขาสะอึกได้ แต่เพื่อความสะใจ ไหล่หนายกสูงไม่ใส่ใจ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในความคิดเขา แต่ครั้งนี้เพราะเขาจงใจให้หมากตัวหนึ่งในกระดาน เดินไปตามเกมของเขาต่างหาก“นักธุรกิจ กำไรหลายต่อคือสิ่งที่ทุกคนต้องการ ในเมื่อผมมีเงินต่อเงิน แล้วผมต้องการความสุขทางร่างกายไปพร้อมๆ กัน คุณว่ามันไม่วิเศษกว่าเหรอ” เขาว่าอย่างไม่ยี่หระ อีกทั้งสายตาจับจ้องเรือนกายสมส่วนกลมกลึงได้รูปตรงหน้า เธอชาวาบไปทั้งตัวกลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ แล้วเชิดหน้าโต้กลับ“แต่ไม่ใช่ฉัน” ‘เรื่องอะไรเธอจะเอาร่างกายไปปรนเปรอผู้ชายที่ตนเองไม่ได้รัก!’ ประโยคหลังแค่แย้งอยู่ภายในใจเท่านั้น บางทีเธออาจไม่มีสิทธิ์เลือกได้อีก ตั้งแต่ตัดสินใจเจอหน้าเขา“คุณนั่นแหละเหมาะสมที่สุด เซ็นซะก่อนผมจะเปลี่ยนใจ” เขาว่าย้ำขยับเข้ามาใกล้คนเริ่มดื้อดึงอีกนิด“ไม่!” เธอตอกกลับเสียงแข็ง พร้อมเหวี่ยงกระดาษปลิวตกลงบนพื้น เป็นการยืนยันได้อย่างดีว่าคนแบบเธอถึงจนตรอก ก็มีศักดิ์ศรีพอ ก่อนจะขยับลุกขึ้นพร้อมออกจากการสนทนาที่คิดว่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์เธอใจเด็ดกว่าที่เขาคิด... แต่คนอย่างอนาธิปมีหรือจะยอม เมื่อเหยื่อเดินเข้ามาหาถึงถิ

บีบให้จนตรอกใบหน้าตกแต่งไว้อย่างดีตีหน้าเศร้า ริมฝีปากยู่ คิ้วขมวด สีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ อย่างจำยอมให้สาวสวยทำตามใจต้องการ “ขอบคุณนะคะ” ว่าแล้วเธอก็ยิ้มร่า แทรกกายเข้าไปในห้องทันที โดยมีสายตาละห้อยของเลขาสาวมองตามใจตุ้มๆต่อมๆ“ใครอ่ะพี่เจน สวยเชียว” ใบหน้าอวบๆ โผล่ขึ้นถามอย่างอยากรู้ คนถูกถามค้อนขวับถลึงตาใส่ “ไม่รู้สักเรื่องจะได้มั้ย ไปๆ ทำงาน”ประตูถูกเปิดออกโดยไม่ให้สัญญาณใด หากแต่เจ้าของห้องยังก้มหน้ามองงานบนโต๊ะ ก่อนจะแหงนหน้ามองเมื่อความเงียบยังไม่ถูกทำลายโดยคนเข้ามาใหม่“เซอร์ไพรส์!!”เสียงหวานแหลมโพล่งออกมา ใบหน้าตาคมเข้มตะลึงงัน ก่อนจะหรี่แคบและปรับสีหน้าเรียบเฉยเมื่อนึกได้“เบญจา... มาได้ไง” ไม่อยากเชื่อว่าแม่สาวที่พยายามตามเขาแจจะหาที่ทำงานใหม่เจอ“มาได้สิคะ” ร่างสมส่วนในชุดเข้ารูปเน้นสัดส่วนนวยนาดเข้ามาใกล้“นะ นั่งก่อนสิ” คนยังงงอยู่เอ่ยบอก เมื่อเห็นสายตากรุ้มกริ่มไม่น่าไว้ใจนักเจ้าของสายตาเย้ายวนชวนให้ไฟในกายของคนถูกมองลุกเป็นไฟ รู้สึกขัดใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ดูพี่ธิปไม่ดีใจเลยนะคะที่เจอเบญ” สายตาออดอ้อนค้อนน้อยๆ ก่อนจะเหลือบมองเก้าอี