Todos os capítulos de อาญารัก เมียบำเรอ: Capítulo 51 - Capítulo 60

ทางต่อเวลาจเซฟยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดู เกือบนาทีต่อครั้ง เมื่อเขานั่งอยู่ในห้องประชุมเพียงลำพังนานแล้ว โดยไม่มีทีท่าว่าคนอื่นๆ จะเดินเข้า “อ้าว สวัสดีครับคุณโจเซฟ” สายตาคมหนาเหลือบตามองประตู อดแปลกใจไม่ได้ ก็วันนี้ไม่มีประชุมย่อยนี่นา…“ครับ สวัสดี” ชายหนุ่มยกมือขึ้นข้างหนึ่งพร้อมตอบกลับอย่างมีไมตรี แล้วเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองข้องใจอยู่ “ห้องนี่...”“อ้อ ห้องนี้ไม่มีประชุมหรอกครับ อาทิตย์หน้าถึงจะมีประชุมย่อยอีกครั้ง” พนักงานหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ เอ่ยบอกเสียงฉะฉาน และมั่นใจว่าเขาเข้าใจในคำพูด ที่ยังพูดไม่จบของผู้บริหารหนุ่มดี โจเซฟพยักหน้าช้าๆ อย่างเข้าใจ พนักงานหนุ่มจึงก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเดินเลี่ยงออกไปทำงานของตนเองต่อมือหนายกขึ้นลูบปลายคางตัวเอง สีหน้าครุ่นคิด หรือคุณอณาธิปจะลืมวัน! เมื่อคิดเช่นนั้นโจเซฟจึงกลับห้องทำงานของตัวเองอีกครั้ง ในใจนึกถึงใบหน้าหวาน ป่านนี้ชะเง้อคอยเขาอยู่แล้วกระมัง“คุ…คุณอณาธิป” เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียก หากเจ้าของร่างหนากลับไม่ได้ขานตอบ สองมือเรียวยังคงฟอนเฟ้นไปตามเนื้อเนียนนุ่มอย่างหลงใหล จมูกโด่งซุกอยู่ตามซอกคอและติ่งหู ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไซ้เนินหน้

ต่อรองให้ใจอณาธิปตัดสินเล่ารายละเอียดที่ผ่านมาให้เธอฟัง ทุกเหตุการณ์ไม่ว่าเรื่องที่เธอเดินเข้ามาติดกับและแผนให้พ่อเธอเซ็นสัญญา โดยส่งหุ่นส่วนคนอื่นไปทำหน้าที่แทน โดยที่ดิษกุลคงคิดไม่ถึง เพราะความกระชั้นชิด จึงง่ายเมื่ออีกฝ่ายจวนตัวและตัดสินใจเซ็นสัญญา เพราะรู้ว่าคนอย่างดิษกุลไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขาแน่ ณริสารับฟังแม้จะมีบ้างที่ไม่พอใจ หากแต่ทุกอย่างหักลบกันไป“คุณอยากให้เรื่องทุกอย่างจบแบบสวยงามหรือเปล่าล่ะ” ใบหน้าคมสันก้มลงมาใกล้แก้มนวลที่บัดนี้กลายเป็นสีเรื่ออีกแล้ว เพราะความใกล้ชิดที่เขาแสดงออกมานั่นเอง“อยากสิ” เธอไม่รู้ว่าเรื่องราวที่ผ่านมาเริ่มต้นจากตรงไหนและจบลงแบบใด มีใครทรมานกับเรื่องราวที่ผ่านมาแค่ไหน แต่วันนี้หากเธอทำให้ ‘ธนเกียรติหรือบุญพิทักษ์’ และ ‘ณรงค์พล’ กลับมาปรองดองกันได้เธอยอมทำทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงงอน ที่สำคัญเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เลวร้ายเกินกว่าจะไม่ให้อภัย“งั้นคุณทำตามที่ผมบอก...” “คุณพวงแสด คุณณริษาหายไปไหน” เจ้าของห้องน้ำเสียงร้อนรนเปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนที่เพิ่งหย่อนก้นลงนั่งดีดผึงขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าที่แต่งแต้มไว้อย่างดีเหลอหลา อีกฝ่ายรอ

วุ่นนักรักเสียให้หนักเบญจาค่อยๆ ยืดตัวเต็มความสูง แปลกใจเมื่อเห็นสาวสวยที่เธอรู้จักเดินควงคู่มาด้วย“สวัสดีคะ พี่ธิป/พี่สา” แม้จะไม่พอใจแต่ก็ทักทายรุ่นพี่เป็นมารยาท หนุ่มสาวยกมือไหว้ตอบอย่างแปลกใจ“เบญจาเองหรอกเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามสีหน้าคลายลง หากแต่คนที่โดนจูงมือเข้ามาสีหน้าผะอืดผะอม “พี่ธิปปิดเครื่องหรือคะ” ด้วยความขุ่นเคืองกลายเป็นเสียงแข็ง บวกกับหญิงสาวที่สวยสดยืนอยู่ข้างกายทำให้เธอพาลไม่อยากมองหน้าหวานไปด้วย “อืม...เบญมีธุระด่วนอะไรกับพี่ล่ะ ถึงได้โทรหาน่ะ”กิริยาห่างเหินทำให้สาวเปรี้ยวถึงกับกำมือแน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ“ทำไมถามแบบนั้นล่ะคะ” เมื่อคำถามจบลง อณาธิปพยายามสูดหายใจลึก แม้จะแก้ปัญหาเรื่องงานมามากมาย แต่เมื่อเจอเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ที่วิ่งเข้ามาพร้อมกันเขาเองก็เกือบเอาตัวไม่รอด “นั่งกันก่อนเถอะครับ” เมื่อเห็นว่าเรื่องคงไม่จบง่ายๆอณาธิปจึงเชิญให้หญิงสาวข้างกายและคนที่มารออยู่ก่อนได้นั่งลง เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ไปในตัว เมื่อความตึงเครียดกำลังแผ่กระจายอยู่ภายในห้องรับแขก อณาธิปยังคงไม่สะดวก หากเบญจายังคงจ้องเขาและณริสา กระน

พ่อม้าคึกคักอณาธิปสอดลิ้นเกี่ยวพันลิ้นร้อนชื้นนุ่มนิ่มราวกับสิ่งนี้เป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศ กดจูบนุ่มลึก บดขยี้เรียวปากบางจนบวมเจ่อกับความคึกคะนองที่ก่อตัวขึ้นจนบัดนี้เกือบแตกระเบิด“อย่าค่ะ...” เมื่อปากเป็นอิสระ เธอรีบร้องค้าน เพราะกายเหมือนจะทรยศเจ้าของไปแล้ว ทั้งที่ตั้งใจโกรธเขาที่ร่วมมือกับเบญจาสร้างเรื่องหลอกลวงเธอก่อนหน้านั้น แต่ตัวกลับทำไม่ได้ดั่งใจ!...โกรธเขาไม่ลงงั้นหรือ“ทำไมล่ะ” เสียงเขาพร่าจนเธอหวั่นใจ อย่างนี้คงจบแบบหมดแรงอีกแน่“สาเกรงว่าจะไม่เหมาะ” เธอว่าเสียงอ้อน เผื่อคนหื่น ไม่ดูเวลาจะเห็นใจเธอบ้าง แต่ก็เปล่าเลย เมื่อเขาหยุดเหมือนลองเชิง แค่อึดใจเดียว มือหนาที่เหนียวหนึบก็ลากไล้ไปตามสัดส่วนคุ้นมืออย่างย่ามใจเดินหน้ามาขนาดนี้ หยุดก็ลงแดงตายกันพอดี คนตัวโตคิดเอาแต่ใจ ไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไปก็ดูเอาเถอะ แม้ปากเธอจะร้องค้านแต่...ดวงตาหวานฉ่ำเยิ้มมองใบหน้าออกจะเชิญชวนซะอย่างนั้น ใครจะอดใจไหวใบหน้าคมเข้มเป็นฝ่ายขยับเข้าหาริมฝีปากบางอีกครั้ง เรียวแขนทั้งสองข้างถูกจัดท่าทางให้โอบรอบคอเพื่อให้ร่างบางทรงตัวไม่ทรุดลงไปบนพื้นเสียก่อน เสียงหวานครางแผ่วในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มวนไปตา

หาเรื่องงอน“สา รู้สึกว่าครอบครัวสาเป็นหนี้แล้วต้องชดใช้” คำตอบนั้นทำเอาคนที่เปลี่ยนความคิดไปแล้วหน้าสลดวูบ ‘ยัยบ๊อง!’ อดใจต่อว่าเธอในใจไม่ได้“หมายถึงความสัมพันธ์ของเรา คุณนี่อะไรกันนะ ไม่ห่วงสถานะของตัวเองเลย” ประโยคหลังคล้ายรำคาญ คนที่นั่งฟังตาเบิกกว้างด้วยความขุ่นเคือง“ก็แล้วที่ผ่านมาคุณต้องการเอาชนะครอบครัวของเราใช่มั้ยคะ” เธอฝังใจกับเรื่องนี้อยู่“ที่ผ่านมา หมายถึงเรื่องที่ผมช่วยเหลือคุณตอนที่มีเรื่องจากชายผิวดำ” เขาย้อนให้เมื่อเธอยังมีความเข้าใจไม่ตรงกัน“คือ…”เธอลืมเรื่องนี้ไปแล้วแต่ก็อยากลองเชิง “ก็แค่เรื่องบังเอญที่คุณก็อยู่ที่นั่น”“ผิด! คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ วันนั้นความหึงหรือหวง พาผมให้ตัดสินใจบินไปให้เห็นกับตา ว่าคุณมีความเป็นอยู่อย่างไรแล้วสิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมเฝ้าติดตามไม่วางตา ก่อนจะไปเจอคุณกับโจเซฟที่กำลังมีเรื่อง”“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันสักคำว่าครั้งหนึ่งคุณเคยช่วยเหลือฉัน เผื่อฉันจะมองคุณในทางที่ดีขึ้น”“ผมไม่ชอบทวงบุญคุณใคร”“แต่ก็แค้นฝังหุ่น” เธอแย้งขึ้น ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกับความตรงของ ‘เมีย’“ผมขอโทษ ก็ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำไง คนปรึกษาก็ไม่มี เห็นใจผมเถอะนะ ผมยอมทุกอย่