อาญารัก เมียบำเรอ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

หลายปีก่อน...แฟ้มเอกสารถูกโยนลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง พร้อมกันนั้นสิ่งที่วางเป็นระเบียบอยู่ก่อนแล้วก็ตกกระเด็นออกจากจุดเดิม บางอย่างหล่นกลิ้งหลุน ๆ ไปไกล เจ้าของโต๊ะได้แต่แปลกใจ มองสิ่งที่ถูกโยนลงมาตรงหน้าก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ และถามคำถามออกไป “เป็นอะไร ทะเลาะกับเมียแล้วมาลงที่โต๊ะของฉัน” คำเย้าแหย่นั้น ทำเอาคนหงุดหงิดสะดุ้งก่อนจะปรับสีหน้านิ่ง“ทำเป็นเล่น” คนไม่ตอบคำถามย้อนกลับเสียงขรม มือเรียวหนาทั้งสองข้างยกขึ้นสูงระดับอก บ่งบอกว่ายอมจำนน“เออ ว่ามา อะไรทำให้นายเป็นแบบนี้” เจ้าของโต๊ะเอ่ยคำถามจริงจัง แล้วจ้องมองคนแสดงอาการหงุดหงิดอย่างรอฟัง “นายทำแบบนี้เท่ากับฆ่าบริษัทตัวเอง” เพื่อนร่วมก่อตั้งบริษัทว่าเสียงกร้าว ขณะที่คนบนเก้าอี้ผสานนิ้วมือเข้าหากัน สีหน้าเรียบนิ่งแต่ภายในใจครุ่นคิดจ้องตอบ เพื่อค้นหาความรู้สึกที่แท้จริงบนใบหน้าเพื่อนรักที่เรียนมาด้วยกันจนเวลาล่วงเลยต่างคนต่างมีครอบครัว แต่ความสัมพันธ์ยังแน่นแฟ้น ไว้ใจซึ่งกันและกัน เมื่อต่างคนต่างไม่มีพี่น้องคลานตามกันมา เพื่อนที่มีจึงเสมือนญาติสนิทก็ว่าได้ กระทั้งตัดสินใจจูงมือกันมาเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ผ่านมา

ปัจจุบัน...แก้วใสทรงยาวในมือถูกง้างขึ้น ก่อนจะลอยว่อนไปในกลางอากาศอย่างแรง โดยเจ้าของใส่ความอัดอั้นไว้เต็มแรง เมื่อสิ่งบอบบางที่เปาะง่ายถูกส่งออกไปปะทะกับพื้นพรมนิ่มหยุ่น ก็ไม่เหลือรูปเดิมให้เห็น แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้คนที่ทุกข์หนักคลายความตึงเครียดลงได้เศษแก้วกระจัดกระจายเต็มพื้น มันยิ่งสร้างความปวดเจ็บที่กำลังกรีดลงไปในร่องหัวใจห้องแล้วห้องเล่า“ไอ้เด็กเวร ที่แท้แกก็เป็นลูกไอ้ นาธร บุญพิทักษ์ นี่เอง”กรามหนาบดเบียด สีหน้าเครียดตึง เมื่อเขาลงทุนว่าจ้างนักสืบเพื่อหาข้อมูลนักธุรกิจหนุ่ม นายอณาธิป ธนเกียรติ และเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าไอ้เด็กเวรที่ตนเองเรียก เปลี่ยนมาใช้นามสกุลผู้เป็นแม่ จาก ‘บุญพิทักษ์’ เป็น ‘ธนเกียรติ’ และเขาไม่แปลกใจที่เด็กคนนั้นพูดจาแทงใจดำเข้าเต็มๆ หากเขารู้มาก่อนหน้านั้น อย่าหวังว่าเขาจะเดินเข้าไปให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างอีกฝ่ายถอนหอกเล่น!“หากคุณอยากให้บริษัทของคุณอยู่รอด” ริมฝีปากหนารุ่นลูกยกยิ้ม ปรายตามองผู้สูงวัยกว่าด้วยสายตาเย้ยหยัน “ยกลูกสาวให้เป็นนางบำเรอผม แลกกับการอยู่รอดของบริษัท ของคุณ...คุณกล้ามั้ยล่ะ”คนฟังได้แต่กัดฟันกรอด ความรู้สึกเหมือนก้อนหินก้อนให

โจเซฟปรับเบาะนั่งให้ยาวราบลงไป เพื่อให้เพื่อนสาวที่ตนเองมีใจนอนหลับสบายขึ้น ก่อนจะมุดตัวออกมาแล้วปิดประตูเตรียมวิ่งไปยังตำแหน่งคนขับ ระหว่างนั้นมีรถเก๋งเร่งความเร็วดูน่าหวาดเสียวตรงเข้ามา ก่อนจะจอดเบียดประตูด้านฝั่งคนขับโจเซฟชักสีหน้า คิ้วหนานูนสูง หัวใจเต้นแรง พยายามคิดว่านี้ ไม่ใช่การกลั่นแกล้ง เพราะนั่นเท่ากับว่า เขาไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปประจำที่คนขับได้ โจเซฟรอจนรถคู่กรณีเดินลงมา และนั่นยิ่งทำให้เขาแปลกใจหนักขึ้น เมื่อเจ้าของรถเป็นชายผิวดำ แล้วอีกคนล่ะ... คงไม่ได้เป็นแค่เรื่องบังเอิญแน่... โจเซฟคิดอย่างกลัดกลุ้ม ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบอกเจ้าของรถคันนั้น“ขอโทษนะครับ ช่วยเว้นช่องว่าง ให้ผมได้เข้าไปในรถผมอีกหน่อยได้มั้ยครับ เพราะผม...” “ฮะ นายว่าอะไรนะ” น้ำเสียงและสีหน้าฟังรู้ว่ากวนตอบกลับ ทั้งที่โจเซฟพูดยังไม่ทันจบประโยค จากที่ไม่เคยวางตัวแข็งกร้าวกับใคร โจเซฟเริ่มฉุนขาด ใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงหญิงสาวในรถโดยเขาเหลือบมองอยู่ตลอดเวลา กลัวว่าเธอจะโวยวาย“ผมกับแฟนจะกลับที่พัก คุณชายเลื่อนรถให้ผมหน่อยได้มั้ย” โจเซฟตัดสินใจเอ่ยอ้างออกไป เพื่อให้คนผู้นั้นเลิกสนใจเ

ความอ้างว้างไร้คนเคียงบ่าเคียงไหล่ไม่เจ็บปวดเท่าครอบครัวที่มีอยู่ครบ แต่กลับไม่เคยได้อยู่พร้อมหน้า ความอบอุ่นที่ควรได้รับจากคนในครอบครัว มันช่างหากไกลความจริง อ้อมอกอุ่นที่เขาอยากพักพิงยามอ่อนล้า ฝ่ามือนุ่มๆ บีบกระชับยามเหน็ดเหนื่อยหรือคำพูดอ่อนหวานปลอบประโลมยามที่ท้อแท้ แต่กลับไม่มียามที่เขาต้องการ...กรามหนาขบเข้าหากันจนเกิดเสียง เส้นเลือดบนหน้าผากบวมบูด เมื่อเล่นงานทางพ่อให้จมไม่ได้ ทางเดียวคือ... สายตาคมเข้มมุ่งมั่นหรี่แคบ มือหนากำสิ่งที่อยู่ในมือแน่นขึ้นตามแรงโทสะที่สะสม หากเจ้าสิ่งนั้นกลายเป็นสิ่งที่เขาอยากเอาคืน คงแหลกลาญคามือไปแล้วณ ห้องพักโรงแรม NY. สำหรับลูกผู้บริหาร ตั้งอยู่ใจกลางเมืองและศูนย์การค้าราคาแพง ณริสา ณรงค์พล วัย 25 ปี เดินไปมาเหมือนหนูติดจั่นในห้องพักหรูที่ถูกประดับประดาด้วยข้าวของราคาแพง แต่สิ่งเหล่านั้น ไม่ได้เรียกความรู้สึกดีที่น่าจะเป็นของเธอในตอนนี้ ...ตั้งแต่คืนเกิดเรื่อง โจเซฟก็ย้ายให้เธอมาพักอยู่ใกล้เขาและวันนี้อีกวันที่เธอร้อนใจ ก็มีโจเซฟอีกนั้นแหละที่ช่วยเหลือมือเรียวกำแน่นและถูกันไปมา เธอต้องรีบกลับบ้านและสิ่งที่เธอรอคอยคือตั๋วเครื่องบิน เพราะบ้านม

9.00 น. ในประเทศไทย“ให้ผมไปส่งนะครับ จะได้รู้จักคุณพ่อคุณแม่สาด้วย” โจเซฟเหมือนจะรุกหนัก หลังจากที่เดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาออก และหยิบกระเป๋าจากช่องลำเลียงกระเป๋าเรียบร้อย โดยไม่ลืมหยิบของณริสาติดมาด้วย“อย่าดีกว่า เอาให้สา เลียบๆ เคียงๆ ท่านก่อนดีกว่า แล้วโจค่อยไปนะ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วลง เธอรู้ว่าอีกฝ่ายจริงจังแค่ไหน แต่เป็นเธอเสียเองที่ยังไม่พร้อม โดยเหตุผลสำคัญอยู่ในใจที่เธอไม่เคยขุดคุ้ยออกมาให้ใครได้รับรู้ “งั้นสากลับถึงบ้านแล้วโทรหาผมนะครับ” “ค่ะ ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่าง...” เธอกล่าวจากใจ“แล้วยังไงสาจะโทรหานะคะ” พร้อมกับยื่นมือเรียวรับกระเป๋าแบบล้อลากใบไม่ใหญ่นักจากมือหนา เธอไม่ลืมที่จะยิ้มหวานส่งให้ เพื่อไม่ให้อีกคนรู้สึกใจฝ่อกับการปฏิเสธครั้งนี้จากเธอ“ครับ” เขารับคำ ความรู้สึกอุ่นซ่านเมื่อเธอส่งรอยยิ้มให้ หากแต่รู้สึกใจหวิวเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนที่คบกันมานานจะยังไม่เปิดใจให้เขาเข้าถึงครอบครัว... ‘ขอเวลาให้สาอีกนิดนะโจ...’ เธอซาบซึ่งในน้ำใจของโจเซฟตลอดที่คบหากัน หากแต่หัวใจของเธอกลับเหมือนมีอะไรบางอย่าง ที่ไม่อาจเปิดรับการเปลี่ยนแปลงเธอมองแผ่น