Semua Bab อาญารัก เมียบำเรอ: Bab 41 - Bab 50

หยุดใจไว้ไม่ไหว เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ถือสากับกิริยาของลูกสาว นางจึงเอ่ยต่อ “ดีใจจังเลย ที่คุณรับยัยสาเข้าทำงาน ยัยสาแกเป็นคนหัวไว เรียนก็เก่ง ได้ทำงานกับคุณ รับรองคุณไม่ผิดหวังแน่นอนเลยค่ะ”“ครับ เธอเก่งมาก...” ‘ไม่ทำให้ผมผิดหวังแม้แต่น้อย’ เขาตอบสั้นๆ แต่อีกประโยคกล่าวต่อในใจ อโณทัยยิ้มปลื้มเมื่อได้รับคำชมจากชายหนุ่ม... งานนี้ลูกสาวเธอต้องเป็นที่รักของเจ้านายแน่นอนการสนทนาผูกติดอยู่ในเรื่องของณริสา เมื่อผู้เป็นแม่เอ่ยเหมือนโฆษณาลูกของตัวเอง โดยอณาธิปได้แต่พยักหน้าแล้วยิ้มรับ จนเขากลายเป็นผู้ฟังทีดีไปโดยปริยาย“กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนดีกว่านะคะ” เธอเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าได้เวลาอาหารเย็นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า“เอ่อ ผมไม่อยากรบกวน...”“อุ๊ย รบกวนอะไรกันคะ” เสียงแหลมเอ่ยอย่างมีจริต อณาธิปยิ้มจืดเจื่อน “หากกลัวยัยสาชักสีหน้าใส่ เดี๋ยวอิฉันจะจัดการให้เอง” นางเข้าข้างชายหนุ่มเต็มที่ โดยเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นที่ตั้ง อณาธิปแค่ยิ้มบางๆ ตอบรับ“คุณ! ลูกสากลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มร้องถามมาแต่ไกล เมื่อเห็นว่าด้านนอกมีรถไม่คุ้นตาจอดอยู่ ก่อนจะหยุดฝีเท้าชะงัก เมื่อเห็นว่าภรรยานั่งอยู่กับใครใบหน้

สายสัมพันธ์ที่แตกร้าวป้าพริ้มที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงวิ่งจากห้องเพื่อมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายยังคงมีแขกจึงล่าถอย เพราะคิดว่าไม่เหมาะนักหากจะยืนแอบฟังเรื่องของเจ้านาย“หมายความ...ตามที่พูด นี่หมายความว่าคุณ กับ...”เขาพยักหน้ารับสีหน้าไม่ยินดียินร้าย แต่ณริสาอยากหนีหายไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่อยากรับรู้ถึงความอับอายที่ผู้ชายตรงหน้าเอ่ยรับแม้เธอจะเป็นคนเลือกทำเรื่องนี้เอง แต่ก็ใช่ว่าอยากให้คนทั้งโลกรับรู้สิ่งที่เขาและเธอตกลงกัน โดยคนเป็นพ่อกำมือเข้าหากันจนเส้นเลือดบนหลังมือบวมปูดอย่างน่ากลัวจะปริแตก“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง คุณเห็นลูกสาวบ้านนี่เป็นสิ่งของไร้ราคาหรือไง”“ใครบอกคุณอโณทัยล่ะครับ ว่าผมเห็นลูกสาวคุณเป็นแค่สิ่งของ ถามเธอดูสิครับว่าผมลงทุนอะไรไปบ้าง แพงนะครับ หากสิ่งที่คุณกล่าวถึงเป็นแค่สิ่งของจริง” เขาเจ็บในหัวอกยามเอ่ยและมองใบหน้างามตรงหน้า ไม่อยากให้หล่อนเจ็บ หากแต่อยากให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้ถึงการข่มแหงน้ำใจจากผู้อื่นดูบ้าง“นี่คุณจะดูถูกพวกเราเกินไปแล้วนะ” จากที่รู้สึกดี ตอนนี้ติดลบไม่เหลือศูนย์ อโณทัยปวดร้าวในอกอย่างคาดไม่ถึง“ผมไม่ได้ดูถูก ทุกอย่างมันอยู่ที่การก

แรงรักแรงหึงแม้เคยอยู่เป็นดาวแต่ถึงคราวร่วงหล่น ณริสาไม่ได้เศร้าโศกอย่างที่ควรจะเป็น ผิดกับพ่อและแม่ของเธอ เพราะหลังจากเก็บของใช้ส่วนตัวออกจากบริษัท ก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องทำงานและขังตัวเองอยู่แต่ในนั้น ส่วนแม่ของเธอก็เฝ้าอยู่แต่ในห้องนอน จนถึงเวลากินข้าวจึงชวนกันลงมา โดยที่ไม่มีใครเอ่ยหรือซ้ำเติมถึงเรื่องที่ผ่านมาอีกเลย “พ่อคะ แม่คะ สาจะออกไปหางานทำ พ่อกับแม่จะว่าไงบ้าง” เมื่อคิดว่าตอนนี้เป็นโอกาสเหมาะอยู่กันพร้อมหน้า อีกทั้งคิดว่าท่านทั้งสองกินข้าวอิ่มแล้วจึงตัดสินใจเอ่ยขึ้น “ลูกจะไปหางานที่ไหนล่ะ พ่อพอมีเพื่อนอยู่บ้าง” เอ่ยบอกลูกสาว แต่ในใจกังวลไม่น้อย เมื่อกลายเป็นคนหมดตัว เพื่อนที่ไหนจะยื่นมือเข้ามาช่วย “ไม่เป็นไรค่ะ หนูพอมีเพื่อนอยู่บ้าง” เมื่อเช้าเธอได้โทรหาโจเซฟและได้ถามไถ่เรื่องงาน และได้คำตอบมาว่าโรงแรมกำลังเปิดใหม่ของพ่อเขากำลังรับพนักงานเพิ่ม และเธอคิดว่าจะลองไปสมัครดู “พ่อขอโทษที่ต้องทำให้ลูกลำบาก” สิ้นคำพูดของบิดา ณริสายิ้มบางๆ ในหน้าแล้วเอ่ยออกไป “อย่าคิดแบบนั้นสิคะ คุณพ่อทำสิ่งดีที่สุดแล้ว ตอนนี้ถึงคราวที่คุณพ่อต้อ

พายุในใจร่างหนาในชุดสูทอย่างดีผละห่างจากกระจกบานใสที่ทอดมองเห็นลานจอดรถด้านข้าง ก้นกระแทกลงบนเก้าอี้อย่างแรงตามแรงอารมณ์ มือหนาทุบลงไปบนโต๊ะดังปัง! ปากกาด้ามทองที่พกติดตัวเสมอกระเด็นกระดอนหล่นลงบนพื้นโดยที่เจ้าของไม่ได้สนใจเลยสักนิด แต่ยิ่งทำให้หัวใจคนหนุ่มเดือดปุดๆ อยู่เพียงลำพัง เมื่อเสียงสิ่งของดังกระทบกราวตามมาเสมือนเสียงเยาะเย้ย “คิดจะกลับไปคบกับเพื่อนชายงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ณริสา!” กรามหนาขบกันจนเกิดเสียง ก่อนจะเค้นออกมาเป็นคำพูด โดยสายตาคมกล้าจ้องมองไปยังประตูเสมือนต้องการมองให้ทะลุไปยังร่างของผู้หญิงที่ทำให้เขากระวนกระวายมาเกือบเดือน อีกทั้งคำพูดของมารดาเมื่อเช้ายังก้องอยู่ในหัว เหมือนเครื่องเทปที่กำลังฉายซ้ำ“ทำไมถึงไปเอาบริษัทของคุณดิษกุลมาดูแลเองล่ะลูก ลูกไปร่วมหุ้นกับเขาหรือ” ทันทีที่เขากดรับสายเสียงหวานที่เต็มไปด้วยความร้อนใจก็ถามจนเขาตั้งตัวไม่ทัน...อีกแล้วที่มารดารู้ข่าวได้ไว ครั้งก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็อีก อยากรู้นักใครกันที่เป็นสายข่าวให้ผู้เป็นแม่เขา “ว่าไงล่ะตาธิป ตอบแม่สิ” เสียงถอนหายใจหนักๆ ทำให้นางต้องถามซ้ำ เขาสูดเอาอากาศเข้าปอดเพื่อเรีย

ซาตานกำเนิดณริสาหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ด อีกทั้งลิ้นร้อนๆ รับรสความเค็มปร่าในอุ้งปากของตัวเอง พลันขอบตาก็ร้อนผะผ่าว เมื่อรับรู้ถึงความกักขฬะที่ถูกประเคนลงมาอย่างไม่ออมแรง พร้อมกับเบียดกายเข้ามาหาเธออย่างคนบ้าคลั่ง“อื้อ...” เธอส่งเสียงค้านเมื่อความเจ็บปวดเริ่มทวีคูน แต่อีกฝ่ายหาได้สนใจ ออกแรงบดขยี้ริมฝีปากบางที่อ้าออกโดยฝีมือเขา พร้อมกับกดย้ำลึกจนพอใจ แล้วค่อยๆ เปลี่ยนท่าทีลง บรรจงจูบอย่างแผ่วเบาและค่อยๆ ละเลียดไล้ไปตามซอกมุมปากได้รูป เหมือนต้องการลบความกักขฬะก่อนหน้านี้ให้หายไป แล้วส่งความหอมหวานเข้ามาแทนที่ เพื่อให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเขายังโหยหาจูบนี้แค่ไหน เมื่อคนในอ้อมกอดอ่อนลง เขาจึงตัดใจผละออกมา มองหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม... ความโกรธเคืองยังคงอยู่ โมโหหึง!เมื่อรับรู้ถึงการถอนริมฝีปากออกไป เปลือกตาภายใต้ขนตางามงอนก็ค่อยๆ ปรือขึ้น และทันทีที่ปรับสภาพได้แล้วเธอก็เห็นสีหน้าและแววตาวาวโรจน์ที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว หัวใจเกือบหล่นหายอีกครา“ผู้หญิงอย่างคุณต้องเจอแบบนี้” เขามองริมฝีปากที่บวมเจ่อ แล้วผลักร่างบางจนเซเสียหลักก้นกระแทกลงบนเก้าอี้บุนวม ใบหน้าหวานซีดเซียวก่อนจะกลายเป็นสีแดงก่