บททั้งหมดของ อาญารัก เมียบำเรอ: บทที่ 61 - บทที่ 69

รักใดใดสายตาที่ผ่านโลกมามาก หันมองและสบตาลูกชายคนเดียวของตัวเอง... แม้จะไม่พอใจกับการกระทำของลูกชาย แต่คิดว่าการตัดสินใจครั้งนี้ คงมีเหตุผลบางอย่างที่เจ้าตัวยังอ่านใจของตัวเองไม่ออก“ตามนั้น” สั้นและเข้าใจตรงกัน อณาธิปก้มหน้าซ่อนยิ้ม ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้มองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาเป็นคำถาม เธอเองก็คงคาดไม่ถึงเหมือนกันสินะ...“คุณนาธร เอ่อ ไม่...” สีหน้าลำบากใจเอ่ยค้าง ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ใบหน้านั้นยังมีรอยยิ้มแต้มอยู่ ยิ่งทำให้อโณทัยรู้สึกผิดขึ้นทบทวี... เรื่องเลวร้ายคงไม่เกิดขึ้น หากไม่เป็นเพราะเธอกดดันเรื่องความเป็นอยู่จนทำให้สามีลำบากและลงมือเดินเกมตามที่เธอกำหนดไว้ และมันสำเร็จ ผู้ร่วมหุ้นน้ำใจงามต้องถอยห่างและวางมือพาตัวเองออกนอกประเทศเพื่อตัดปัญหา “ครับ... อย่าคิดอะไรมาก เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็แล้วกันไป เรามาจัดการเรื่องใหม่ให้ถูกต้องดีกว่า” คนที่ผ่านประสบการณ์มามากรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยถึงเรื่องใด หากแต่คนอย่างเขาปล่อยวางไปนานแล้ว เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้เขาจับงานใหม่และประสบความสำเร็จจนถึงทุกวันนี้“ฉัน...” คนสำนึกผิดจุกในอก ยาก

อยู่ให้เป็น เชื่อในรักผู้ใหญ่ทั้งสองมองหน้ากัน บางทีมันก็จริงเพราะเมื่อคิดว่าจะทิ้งทุกอย่างไป เขาทั้งสองก็ไม่ได้เปิดปากหรือเรียกร้องอะไรจากเพื่อนร่วมหุ้น โดยเดินทางออกนอกประเทศไปเงียบๆ โดยมีคนสนิทไม่กี่คนที่รู้ในภายหลัง เมื่อธุรกิจเปิดใหม่ของตนเองเป็นที่รู้จักในวงกว้าง โดยที่คู่กรณีไม่รู้ข่าวคราวของเขาแม้แต่น้อย จึงกลายเป็นว่า การหายตัวไปเงียบๆ ทำให้ทุกคนเข้าใจว่า สิ่งที่อีกฝ่ายปรักปรำคือเรื่องจริง ซุกเงิน!“ยังไงอีกสองวันแกเตรียมใจไว้ด้วยก็แล้วกัน” ครานี้ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ใบหน้าที่ยังไม่คลายกังวล คิ้วขมวดย่น“อ้าวพ่อ ทำไมพูดงี้ล่ะครับ” ชายหนุ่มโอดเมื่อคำพูดของพ่อ เหมือนแม่เข้าไปเสียทุกที จากที่ไว้วางใจก็เริ่มลังเล“ฮ่า ฮ่า พ่อช่วยเท่าที่ช่วยได้ ไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมอย่างแกหรอก” คำเหน็บแนมตรงๆ ทำเอาใบหน้าหล่อเข้มจืดเจื่อน“โอ๊ย...พ่อ!” เมื่อไม่รู้จะแถไปยังไง จึงได้แต่ทำท่าฟึดฟัดอยู่ตรงนั้น“คุณท่าน ป้าจุ๊ตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้วค่ะ” สาวใช้วัยละอ่อนเดินเข้ามาบอก ทั้งหมดจึงหยุดสนทนา อณาธิปที่เพิ่งกินข้าวเสร็จไม่ได้ลุกขึ้นตามท่านทั้งสองไป โดยเขายังนั่งอยู่ที่เดิม กับความคิดหลากหลายที่เข้ามาจ

โอบรักให้กัน“ขอบคุณค่ะแม่...” น้ำเสียงสั่นเครือพยายามเปล่งออกมาเมื่อผู้เป็นแม่ยืนยันความตั้งใจอีกครั้ง ก่อนจะก้มมองของขวัญบนคอตนเองผ่านกระจกเงา หากแต่ความสวยงามของเพชรนั้นกลับไม่เรียกความสดชื่นจากใบหน้าเธอได้ ก่อนจะหันมาโอบเอวผู้เป็นแม่แล้วซบใบหน้าลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นที่นานมากแล้วเธอไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้ ด้วยความที่อยู่ห่างไกลกันเนิ่นนานกว่าร่างบางจะผละห่าง“กลัวหรือลูก” นางเอ่ยถามเมื่อพิศมองใบหน้าที่แต้มสีสันไว้เพียงบางๆ หากสวยน่ามอง แต่ตัดกับสีหน้าหม่นหมอง จนนางรู้สึกใจคอไม่ดีแต่ก็นั้นล่ะ นางเองก็หวั่นใจอยู่ไม่น้อย แต่พยายามปิดความรู้สึกเอาไว้...เมื่ออีกฝ่ายให้โอกาสเธอก็อยากทำในสิ่งที่สมควรที่สุด“ค่ะ” เธอตอบกลับไปเสียงแผ่ว มือเรียวยื่นไปจับไหล่ลูกแล้วบีบเบาๆ ให้กำลังใจ“ลงไปกันเถอะ” นางเอ่ยชวนพร้อมดันร่างบางให้เดินออกไป นางรู้ว่าลูกสาวเครียดด้วยเรื่องอันใด หากไม่ใช่คำพูดของผู้เป็นพ่อในวันนั้น...‘อย่าให้พ่อรู้นะว่าลูกยังติดต่อกับฝ่ายนั้นอีก’ ทันทีที่ถูกซักถามจนได้ความผู้เป็นพ่อก็ออกคำสั่งห้ามทันที‘แล้วเรื่องที่เขาจะมาบ้านล่ะทำไง’ น้ำเสียงกริ่งเกรงเอ่ยถามสามี ที่บัดนี้หน้าบู

บทส่งท้ายสามเดือนต่อมา ณ บ้านณรงค์พล ซึ่งถูกเปลี่ยนให้เป็นสถานที่จัดงานแต่ง เลี้ยงแขกแบบปุบเฟ่ต์ โดยในงานประดับประดาด้วยดอกกุหลาบสีหวาน จัดเป็นซุ้มต่างๆ ไว้อย่างสวยงามและลงตัว...เมื่อทุกคนกล่าวอวยพรและทิ้งให้เจ้าสาวเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอเพียงลำพัง สายตาคมกล้าก็เพ่งมองเจ้าสาวของตัวเองที่นั่งอยู่หน้ากระจกอย่างชื่นชม เจ้าสาวในชุดสไตล์เกาะอกในโทนสีขาว เพิ่มความเก๋ของชุดด้วยการตัดเย็บผ้าลูกไม้บางๆ สีเงินระยิบระยับบริเวณแขนและช่วงไหล่ ยาวไปถึงช่วงตัว ทำให้ชุดแต่งงานดูสวยชวนมอง สร้างความประทับใจให้พ่อแม่เจ้าบ่าวและผู้คนในงานชมไม่ขาดปาก และนั่นไม่สำคัญเท่าคนในครอบครัวเขาที่ชมกันต่อหน้า“วันนี้ พี่ชายไม่ทำให้น้องผิดหวังเลยนะคะ หาพี่สะใภ้ทั้งสวยและแกร่งมาให้ ‘ธนเกียรติ’” คำพูดน้องสาวที่ยอมทิ้งลูกและสามีมาเป็นแม่งานเองอยู่หลายวัน โดยน้องเขยมาก่อนงานแค่วันเดียวแล้วรีบกลับ เพื่อไปดูแลไร่กาแฟและโรงงานที่มีออเดอร์เพิ่มจนน่าตกใจ ส่วนธาริณีอยู่ช่วยงานจนจบ โดยตลอดทั้งวันเธอเอ่ยชมไม่ขาดปากพร้อมพ่อกับแม่ก็พลอยเห็นด้วย จนเจ้าบ่าวอย่างเขายิ้มแก้มแทบปริ“เป็นไงเหนื่อยมั้ย” เจ้าบ่าวในชุดทักสิโดสีขาวยืนโอบไหล

“โอ๊ยสา นี่อย่าบอกนะว่าครั้งแรกของเราก็ติด น้องธิปน้อยกับน้องสาน้อยแล้ว” คนมั่นใจในตัวเองเอ่ยสีหน้าแช่มชื่นขึ้นเมื่อมีความจริงที่เป็นไปได้มาหักล้างกัน เจ้าสาวหมาดๆ ได้แต่พยักหน้า“โอ๊ย แบบนี้ผมสิ ต้องเร่งต่อแขนต่อขาให้ลูกผมแล้ว” สีหน้ากระวีกระวาดดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ทำเอาณริสามองภาพนั้นแล้วน้ำตาเรื่อด้วยความปลาบปลื้ม และยิ่งไปกว่านั้น ริมฝีปากหนาก้มลงจุมพิตหน้าท้องที่ยังคงแบนราบอยู่ดังจ๊วบ จนณริสาขนชี้ชันไปทั่วกาย สวมกอดเขาอย่างรักสุดซึ้ง“สา ทำไมคุณหวานอย่างนี้...” เสียงกระเส่าเอ่ยถามหากแต่ไม่ต้องการคำตอบ ไม่ว่ากี่ครั้ง...เธอก็หวานสำหรับเขาเสมอไม่ว่าสัมผัสลงไปตรงจุดใด ก่อนจะพรมจูบดูดเม้มไปทั่วสัดส่วนโค้งมนร่างบางบิดเกร็งเมื่อคนบนร่าง ครอบครองก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น ทั้งดูดดื่มขบกัดราวกับทารกน้อย หิวกระหาย“คุ คุณธิป...ฮ่าส์” เธอส่งเสียงคราง กลางกายสาวเริ่มกระตุกถี่ๆ เมื่อมือหนาที่ช่ำชองใช้ทั้งปลายนิ้วปลายลิ้นตวัดสัมผัสรุกไล่โรมรัน กายสาวที่ไร้ประสบการณ์ยิ่งสะท้านไหวสองเสียงครางประสานกันอย่างกระสันปนทรมานแสนหวานที่พร้อมใจกันปรนเปรอ ปากหนาระดมกดจูบเลาะเล็ม ไปในที่ที่ต้องการ พร้อมมือหนาสอดนิ