All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

ใครจะกล้าร่วมหัวจมท้ายจากนั้นเขาหันไปคว้าเสื้อจากทางด้านหลังมาโยนใส่ตักของหล่อนอีกครั้ง ซึ่งหญิงสาวไม่กล้าปฏิเสธอะไรตอนนี้เพราะชุดที่ใส่มันก็ช่างหล่อมแหลมเหลือเกินเพราะเป็นเปิดไหล่เกาะอกไว้เท่านั้น หล่อนลืมคิดไปเลยว่ามันเป็นจุดดึงสายตาของเขาได้ เมื่อเห็นเสื้อสูทตัวหรูอยู่ที่ตักทางที่ดีหล่อนนำมันขึ้นมาสวมทับชุดของหล่อนเอาไว้จะดีที่สุด ซึ่งการกระทำทั้งหมดไม่ได้ลอดพ้นจากสายตาคมกล้าของเขาได้เลยแม้แต่น้อย“เอาล่ะทีนี้ก็นั่งนิ่ง ๆ ห้ามคิดหนีหรือดิ้นรนอะไรอีก”รถคันหรูทำหน้าที่ตามความต้องการของเจ้าของ ความเร็วยังอยู่คงที่ บนถนนสายหลัก...นัยน์ตากลมใส บัดนี้มีแต่ความหม่นหมอง เจ้าตัวรู้สึกได้ถึงความหดหู่ภายในใจคงแสดงออกมาให้อีกคนได้เห็นบ้าง หากแต่คนคนนั้นไม่คิดจะใส่ใจว่าการกระทำของตัวเองมันบั่นทอนจิตใจเธอแค่ไหน แม้ไม่กล้าสรุปกับการกระทำของชายหนุ่ม ที่ตั้งแต่เจอหน้าคราวก่อน มาครั้งนี้ เจอหน้าก็มีแต่เรื่องกันอีก เขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่...ธาริณีพยายามหาคำตอบให้กับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ละสายตาจากชายหนุ่ม เก็บความคิดหมกมุ่นทิ้งไป ตอนนี้เธอรู้สึกเมื่อยตัวอย่างหนัก รู้สึกเบื่อกับการเดินทา

ฟ้าไม่มีดาวเขาก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ พร้อมส่งเสียงกระแอมไปสองสามครั้ง เหมือนจะบอกว่า มีคนสนใจ ‘คุณ’ หากคุณกำลังเดือดร้อน สีหน้าขมวดมุ่นของหล่อนหันมามองทำทีท่าเหมือนไม่อยากไว้ใจคนแปลกหน้า ทำให้อาชาต้องส่งยิ้มกว้างให้ เพื่อเพิ่มความไว้วางใจให้หล่อน พร้อมคำถาม“มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ” รอบนี้ เธอยิ้มในหน้ารับไมตรีจากคนแปลกหน้า“เอ่อ มะ มี มีค่ะ... คือ กันตา ก็ไม่รู้หรอกค่ะ อยู่ดี ๆ รถก็ดับไปซะเฉยเลย”ใบหน้าหวานที่มีรอยยิ้มแต้มเพียงครู่ก็หม่นลง แสดงสีหน้ากลุ้มใจอย่างเห็นได้ชัด“เอ่อ... คุณกันตา...” ชายหนุ่มทวนชื่อ รู้สึกดีใจลึก ๆ ว่าเขาไม่ต้องถามคำถามอย่างหนึ่ง“งั้น.. ให้ผมดูให้ดีกว่าครับ” สุภาพบุรุษเอ่ยอาสา กลบเกลื่อนความรู้สึกดีใจเอาไว้ พร้อมหยอดรอยยิ้มที่มั่นใจว่าหากใครเห็นแล้วจะต้องติดใจ“ค่ะ” กันตารับคำขยับหลีกให้อีกฝ่ายมองดูสภาพรถได้สะดวกขึ้น ก้ม ๆ เงย ๆ พร้อมกับมือหนาส่งไปสัมผัสเครื่องยนต์เหมือนกำลังสำรวจให้แน่ใจว่ามีสิ่งใดผิดแปลกไปในตัวเครื่อง สักพักก็ปิดฝากระโปรงด้านหน้าลง ก่อนจะหันไปเปิดประตูรถด้านคนขับ“ตกลง รถตาเป็นอะไรคะ”เสียงหวานเอ่ยถามเบา ๆ พอให้อีกคนได้ยิน ก้มหน

เล่นแง่ธาริณีกำหมัดเข้าหากันแน่น ลำคอตีบตัน กัดเม้มริมฝีปากเน้นจนรู้สึกเจ็บ “หรือคะ”เธอเอ่ยประชดอีกทั้ง รู้สึกโมโหตัวเอง แค่ได้ยินคำพูดนั้น ก็ทำให้ใจเต้นแรงนี้หล่อนกำลังเป็นอะไรไป... ย้อนกลับมาถามตัวเองในใจ แต่ก็ยังหาคำตอบให้กระจ่างกับตัวเองไม่ได้ บอกได้แต่ว่ารู้สึกหมั่นไส้เขากับสาวงามคนนั้น“ผมจะแวะในตัวเมืองชุมพร คุณต้องการอะไรบ้างหรือปล่าว”อาชาเอ่ยถามเป็นงานเป็นการท่ามกลางความเงียบในระยะหลายชั่วโมงที่ผ่านมา หันมองสาวสวยนิดหนึ่งแต่อีกคนยังคงนิ่งเงียบ อาชาจำใจต้องเอ่ยรายละเอียดเพิ่มขึ้น“อย่างเช่นของใช้ แบบของผู้หญิง ๆ นะ คุณต้องการอะไรบ้างหรือปล่าว”น้ำเสียงนุ่มน่าฟัง เอียงหน้าถาม ไม่กระด้างยอกย้อนใส่อารมณ์เหมือนครั้งก่อน ๆ ใบหน้าหวานเอียงหลบรับรู้ถึงลมหายใจที่อีกคนเอียงหน้าเข้ามาใกล้ แม้สัมผัสลมหายใจอุ่นๆ แค่ฉิวเฉียดของเสี้ยววินาทีแต่นั่นมันทำให้ใจเธอเต้นระรัว เพ่งมองคนถาม“คุณต้องการอะไรกันแน่คุณอาชา ฉันไม่ได้คิดจะมาอยู่กับคุณเลยนะ ฉันจะกลับบ้าน!”“มาไกลจนถึงนี่แล้วไว้ค่อยกลับแล้วกัน” เขาตอบหน้าตาเฉย“คุณเอาฉันมาทำไม ฉันไม่เข้าใจ...นี่เข้าข่ายลักพาตัวนะ” เธอบอกความต้องการ รู้

คนพาลเมื่อปะทะคารมพอหอมปากหอมคอ อาชาจึงลงจากรถก่อนและมุ่งตรงไปยังประตูรถด้านที่หญิงสาวนั่งอยู่ เพราะเขาเห็นอยู่แล้วว่า คนที่เอามาด้วยไม่คิดจะลงจากรถง่าย ๆ เมื่อหล่อนยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง แถมสายตากร้าวที่มองตาม เด็ดขาดจนเขาเองไม่มั่นใจ ว่าหล่อนจะดื้อได้ใจสักแค่ไหน เพราะเขาเองก็ใช่ย่อยเรื่องเอาแต่ใจ!ดื้อมา ร้ายตอบกันละหว้า... เขาคิดอย่างหย่ามใจ“ลงมาเลย ยัยตัวแสบ” มือหนากระชากประตูเปิดออก พร้อมคำสั่ง ก่อนจะมุดร่างกายใหญ่โตเข้าไป โดยหญิงสาวเอียงตัวหลบฝ่ามือหนาที่ยื่นตรงมายังหล่อนในทันที ว่าแล้วมั้ยล่ะ“ไม่เอา!ไม่ลง!” เสียงหวานแหลมบอกปัด อาชากัดฟันกรอด‘เมื่อกี้ทำท่าจะลงหายไปจากรถ พองี้ไม่ลงอีก จะเอาไงกันแน่วะ!’ อาชาสบถหัวเสียในใจ แต่ก็ทำใจนิ่งไว้เขาไม่อยากให้นางตื่นตูมไปมากกว่านี้“ลงมาดี ๆ เถอะ ผมขอร้อง” เขากดเสียงต่ำพร้อมยื่นมือหนาเพื่อประคองให้เธอออกมาได้สะดวก แต่ธาริณีปัดมือพัลวัน แต่มีหรือเขาจะสน เพราะท่าทีของหล่อน กลับทำให้เข้ารู้สึกสนุก อย่างบอกไม่ถูก“ลงมาเถอะ...”ยิ้มทรงเสน่ห์ส่งให้อีกคนอย่างใจเย็น อาชากำลังขุดหลุมดักเหยื่อ เหมือนเช่นทุก ๆ ครั้งที่เขาเจอหญิงสาวถูกใจ แต่ดู

นักโทษก็ไม่ปาน“โอ้ย! เบา ๆ ได้มั้ยคุณ ฉันเดินกดเท้าจนจะบวมไปหมดแล้ว” เสียงหวานร้องโอดคราญ เมื่ออีกฝ่ายเหมือนจะฉุดกระชาก รองเท้าแตะที่อีกคนไปหามาให้ ก็ลื่นไหลดีกว่าแผ่นกระดานนิดหนึ่ง ดีที่ว่าติดที่หูหนีบ ไม่เช่นนั้นคงรูดขึ้นมาอยู่บนหน้าแข้งไปแล้ว“ทำไมอีกละ เมื่อกี้เธอบอกว่าเดินไม่สะดวกกับร้องเท้าส้นสูงของเธอ นี่ก็อุตส่าห์ขอยืมของคนงานที่เดินผ่านมา เธอยังจะเรื่องมากอะไรอีก”“คุณว่าอะไรนะ...” สาวสวยรั้งแขนชายหนุ่มไม่ให้เดินต่อ “นี่คุณ! เล่นไปหยิบยืมรองเท้าของคนงานที่เดินผ่านมาเหรอ” ใบหน้าสาวสวยหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ว่าเขาต้องโกหกหล่อนแน่ ๆ และหากเป็นเช่นนั้นจริง คนงานก็ต้องเดินเท้าเปล่าน่ะสิ!“อืม!” เสียงรับส่งผ่านลำคอดังพอให้หญิงสาวได้ยิน ว่านั่นเรื่องจริง“อ้าย... คนบ้า!” ธาริณีร้องลั่นในความคิดของคนตัวโตกว่า ครั้นนึกภาพเจ้าของรองเท้า เดินย่ำไปบนดินที่เต็มไปด้วยเม็ดกรวด และก้อนหิน มันคงเจ็บน่าดู แค่คิดก็รู้สึกเสียวแล้ว...!“เขาก็ต้องเดินเท้าเปล่าสิ..หินกรวดเยอะแยะ”“อย่าไปคิดแทนเขาเลยน่า...คนที่นี่ถอดรองเท้าเดินได้สบายเขาไม่ตีนบางอย่างคุณหรอก”“แต่คุณก็ไม่ควรเอาของเข