All Chapters of Pregnant By Her Contract Billionaire Husband: Chapter 61 - Chapter 70

Bago pa man makareact ang director, mabilis na sumingit si Tan sa usapan.“Director, we’re still missing someone to take notes for the meeting later. I didn’t bring my assistant with me today. Could you lend us someone from the hospital?”Habang nagsasalita, kaswal nitong itinuro ang direksyon sa likuran niya.“That Dr. Mendoza looks pretty suitable. Her report last time was excellent. Very professional.”Nanigas si Isabella sa kaniyang kinatatayuan. Bakit ako?Gusto niya sanang umiwas, gusto niyang magdahilan na marami pa siyang pasyenteng kailangang asikasuhin, pero bago pa man siya makapagsalita, pabor nang tumango ang director. At sa isang iglap, wala na siyang nagawa. Si Isabella Mendoza ang naging opisyal na note-taker para sa biglaang meeting na ito.Nang pumasok siya sa loob ng malawak na conference room, hawak ang isang notepad at pen, ramdam na ramdam niya agad ang bigat ng atmospera. Magsisimula na ang meeting.Pagkatapak pa lang niya sa loob, alam na niyang may kakaiba.San

Dahan-dahang isinara ni Isabella ang hawak niyang notebook. Ang bawat paglapat ng pahina ay tila umalingawngaw sa nakakabinging katahimikan ng meeting room. Mariin siyang napakagat-labi, pilit na kinakalma ang nanginginig niyang mga daliri bago siya lumingon sa Director. Bakas ang matinding hiya at pagsisisi sa kaniyang maamong mukha.“I’m sorry, Director,” mahina ngunit sinserong paumanhin niya, halos pabulong na. “I’ve caused you trouble. Patawad po talaga sa nangyari. If you want, you can deduct it from my salary o kahit ano pong disciplinary action, tatanggapin ko.”Napakunot-noo ang Director. Lito itong nakatitig sa dalaga. Sa totoo lang, kahit siya mismo ay walang ideya kung ano ba talaga ang nangyayari.Just moments ago, Miguel Del Rosario had unceremoniously terminated his major cooperation with the powerful Gonzales family. At ang dahilan? Dahil kay Isabella. Ang marahas at mabilis na desisyong iyon ng bilyonaryo ay sapat na para mag-iwan ng malaking katanungan sa isip ng lah

“That won’t be up to her.”Hindi 'yon nakadepende sa kaniya.Dahan-dahang napayuko si Isabella. Isang matinding kilabot ang marahas na gumapang pababa sa kaniyang gulugod. Nanikip ang kaniyang dibdib, halos hindi na siya makahinga sa bigat ng hanging pumapalibot sa kaniya.Ang mga maliliit na nararamdaman na palihim niyang iningatan sa sarili niya. Ang mga munting pantasya at pag-asa na paminsan-minsan ay hinayaan niyang paniwalaan ng sarili niyang puso tuwing nagiging mabait ito sa kaniya. How foolish. How laughable.Napakabobo niya. Napakakatawa ng kaniyang inakto at inisip.Ipinikit niya ang kaniyang mga mata nang mariin. Sandali siyang naghanap ng lakas sa gitna ng matinding pagdurog sa kaniyang pagkatao. Pinilit niyang kalmahin ang naghuhuramentadong puso at tinipon ang lahat ng natitirang dignidad na mayroon siya. Hindi siya pwedeng umiyak ngayon.At nang imulat niya muli ang kaniyang mga mata, wala na ang sakit doon. Ang kaniyang paningin ay naging malinaw, blangko, at kalmado.

Hindi pa man nakakapagsalita si Isabella upang magpaliwanag, biglang humakbang palapit sa kaniya si Miguel. Masyadong mabilis. Masyadong mapanganib.Sa isang iglap, marahas na sinakal ng mahahaba at maiinit na daliri ng lalaki ang kaniyang baba. Pilit nitong inangat ang kaniyang mukha upang salubungin ang nag-aalab nitong mga mata.His icy eyes locked onto hers, burning with a terrifying mix of fury and possession.“Did you sleep with him last night?” matigas, mabagal, at nakakapanghilakbot na tanong ni Miguel.Ang higpit ng pagkakahawak nito ay walang awa. Pakiramdam ni Isabella ay anumang oras ay mababasag ang kaniyang panga sa sobrang diin ng mga daliri nito.Napakunot ang kaniyang noo dahil sa matinding sakit. Mabilis niyang itinaas ang kaniyang mga kamay at pilit na kinalas ang mahigpit na pagkakahawak ng asawa.“Hindi totoo 'yan!” mariing tanggi niya, pilit pumipiglas. “Let go, Miguel! Nasasaktan ako!”Ngunit imbes na bumitaw, mas lalo pang tumitig si Miguel sa kaniyang mga mata

Inayos ni Miguel ang kaniyang gusot na damit habang nakatayo sa tapat ng sofa. Maingat niyang ibinutones ang kaniyang white dress shirt at inayos ang kwelyo nito, tila ba walang anumang ligalig na nangyari sa loob ng silid sa nakalipas na kalahating oras.Bumaba ang kaniyang malamig na paningin sa babaeng nakasaglit at nakabaluktot sa ibabaw ng sofa.Isabella looked like a fragile porcelain doll that had been violently torn apart and thrown away.Ang kaniyang mukha ay kasing-puti ng papel. Walang kahit anong kulay maliban sa kaniyang mga matang namumula dahil sa pag-iyak. Ang buo niyang katawan ay nanginginig pa rin nang hindi makontrol, habang ang paitaas na bahagi ng kaniyang torn uniform ay pilit niyang pinagdapo gamit ang nanginginig niyang mga daliri.Even the corner of her lips was split. A thin streak of blood stained the wound, creating a vivid and painful contrast against her snow-white skin.Nakatitig lang si Isabella sa malamig na leather ng sofa. Hindi siya nag-angat ng ti