All Chapters of จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย : Chapter 21 - Chapter 30

สองวันเต็ม ๆ หลังจากที่รอสซีต้องพยายามตาสืบเรื่องของโรเรนโซและแทบไม่ได้พัก ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเจ้านายนั้นต้องการที่จะตามหาเธอไปอีกทำไม ในเมื่อทุกอย่างที่แสดงออกมานั้น...เจ้านายแทบจะไม่ใส่ใจข่าวการตามหาเวก้าเหมือนเมื่อก่อนด้วยซ้ำตั้งแต่ โรสเข้ามามีบทบาทชีวิตมากขึ้นทำให้เขาลังเลว่าจะหาเธอต่อดีหรือไม่ แต่นั่นก็เป็นคำสั่งและเขาทำตามหน้าที่เท่านั้นรอสซีเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกหลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมาสองวันเต็มเขาเอื้อมมือไปปิดไฟที่ข้างกำแพงก่อนจะสังเกตเห็นหญิงสาวร่างบอบบางนอนขดตัวอยู่ที่โซฟาบอดี้การ์ดหนุ่มเดินเข้าไปหาพร้อมกับส่งสายตาสำรวจมองเธอ แทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ สายตามองริมฝีปากอิ่มกับใบหน้าขาวมีเสน่หาดึงดูดเขาให้แทบละสายตาหยุดมองไม่ได้ไลลาขยับตัวเปลี่ยนท่านอนพลางปรือตาขึ้น รอสซีรีบปรับ สีหน้ากลับมาขรึมและนิ่งเช่นเดิมพร้อมเดินถอยออกห่าง หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งมองชายหนุ่มก่อนจะยิ้มให้กับเขา“ทำไมมานอนตรงนี้”เธอลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้ามาหาเขาแต่รอสซียังคงรักษาระยะห่างระหว่างเขาและหญิงสาวเอาไว้เสมอ“คุณกินอะไรหรือยังคะ” ไลลาเอ่ยถามเขา“กินแล้ว คุณไปนอนเถอะ” ชายหนุ่

อันโตนีโอออกจากห้องผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว และถูกส่งตัวให้ไปอยู่ห้องพักสำหรับผู้ป่วยวีไอพี ในระหว่างที่รอเจ้านายฟื้นจากการผ่าตัด รอสซีได้ไปตามสืบเหตุการณ์ในโกดังอีกครั้งหนึ่งอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้ตำรวจสงสัย ซึ่งดีที่เป็นนอกเมืองจึงไม่มีหมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่แถบนั้นทำให้ไม่มีผู้คนได้รับบาดเจ็บ แต่ที่น่าสงสัยนั่นคือ บรูโนจะรอดหรือไม่ ซากเศษของโกดังที่ไหม้เกรียมจนมองไม่ออกว่าเหลืออะไรบ้าง ถ้าในตอนที่เจ้านายกดชนวนจุดระเบิดแล้วบรูโนอยู่ในโกดังก็คงจะไม่รอดแน่นอน แต่ถ้าหากหนีออกมาก็ไม่แน่...บอดี้การ์ดหนุ่มเดินเข้ามาในห้องพัก“นายครับ ผมไปดูที่โกดังอีกครั้งแล้ว แต่คิดว่าบรูโนคงจะไม่รอดครับ” รอสซีรายงาน“ไม่แน่หรอก เพราะครั้งที่แล้วพวกนั้นก็จงใจระเบิดโกดังเพื่อฆ่าฉันเหมือนกัน แต่ฉันก็รอดมา” อันโตนีโอพูดด้วยน้ำเสียงเข้มจริงอยู่ว่าครั้งที่แล้วฝ่ายนั้นจงใจระเบิดโกดังไปพร้อมกับเขา แต่โชคดีที่เห็นบางอย่างผิดสังเกตในโกดังจึงรีบออกมานอกโกดัง ทว่าไม่ถึงสามสิบวินาทีโกดังระเบิดขึ้นแม้จะไม่โดนจังๆ แต่ก็โดนลูกหลงจากการระเบิดไม่น้อยเหมือนกัน เหตุการณ์ในตอนนั้นแม้จะจับไม่ได้ตรง ๆ ว่าบรูโนพยายามฆ่า แต่ก็รู้ดีว่าต

“เหมือน ?”“ใช่...ก็ตรงที่...” สีหน้าและแววตาของมาเฟียหนุ่มดูกะล่อนเต็มเปี่ยมซึ่งแตกต่างจากหญิงสาวที่มองด้วยความหวาดระแวง ไม่อยากนึกถ้าหากพูดจบประโยคแล้วล่ะก็...โรสคงจะยืนแข็งหรือไม่ก็วิ่งหนีไปเลย“โอเค ผมล้อเล่น”อันโตนีโอพูดติดตลกพลางถอนหายใจออกมาและเดินถอยหลังออกห่างจากหญิงสาวก่อนจะปลดกระดุมชุดสูทออกทว่าบาดแผลที่ยังไม่หายดีนั้นทำให้การถอดชุดออกเป็นไปยากลำบากโรสมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินไปช่วยเขาถอดชุดสูทตัวนอกออก“ขอบคุณ” มาเฟียหนุ่มพูดในขณะที่รับสูทจากมือหญิงสาววางลงที่ปลายเตียง“คุณออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ หรืออยากดูผมแก้ผ้า ?” โรสค้อนทางสายตาใบหน้าเนียนสวยแดงก่ำด้วยความอายอันโตนีโอยิ้ม ก่อนจะหันหลังกลับไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ละเม็ดออก แต่ปัญหาหลังจากนี้คือ การที่ถอดออกอย่างอยากลำบากเพราะถ้าขยับมาอาจจะสะเทือนแผลที่ยังไม่ปิดดี“ให้ฉันช่วยนะคะ”โรสพูดและเดินเข้ามาก่อนเอื้อมมือขึ้นไปช่วยถอดเสื้อออกชายหนุ่มหันมาหาหญิงสาวทันทีที่ถอดเสื้อเสร็จ โรสมองแผ่นอกสีขาวไร้ไรขน กล้ามเนื้อเป็นมัดดูหลงใหลจนน่าสัมผัสทว่าบริเวณหน้าท้องมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ สายตาคู่

ยังต้องการอยู่หรือไม่ ?มันเป็นคำถามที่ตอบออกมาไม่ได้เหมือนกัน ทว่าตอนนี้หัวใจของเขาไม่ได้รักเวก้าอีกต่อไปแล้ว ความผูกพันที่มีมาทั้งหมดค่อย ๆ เป็นอดีตไป จนบางครั้งเวลาที่อยู่กับโรส กลับลืมไปด้วยซ้ำว่าเคยรักเวก้า...“นายครับ” รอสซีเรียกเจ้านายหนุ่มที่ดูนิ่งเงียบไปอันโตนีโอสะดุ้งจากภวังค์ขึ้นพลางปรับสีหน้าแววตาจากเมื่อครู่ที่เปลี่ยนไป ตอนนี้ความรู้สึกสับสนยังคงวนเวียนอยู่ในใจ แม้ว่าจะรู้แล้วว่าเขานั้นมีใจโรส หากใช่เวก้าที่กลายเป็นเพียงอดีต“เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่รู้...”“ยังรักเธออยู่ไหมครับ” รอสซีเอ่ยถามขึ้น เพราะไม่อยากให้อันโตนีโอดิ่งสู่อดีตอยู่แบบนี้และถ้าหากวันใดที่เวก้ากลับมาแล้วล่ะก็ทุกอย่างคงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่“ไม่ ฉัน...” อันโตนีโอไม่สามารถตอบได้ เพราะความรู้สึกที่มีให้เวก้าตอนนี้เป็นแค่ความผูกพันบางๆ ที่ยังคงติดกันอยู่“ถ้าเป็นผม ผมจะเลิกตามหา”บอดี้การ์ดหนุ่มพูดขึ้น แววตาของมาเฟียหนุ่มยังคงมีความสับสน และกลบเกลือนความรู้สึกนั้นโดยการลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเดินหันออกไปมองที่นอกหน้าต่างสับสนและหนักอึ้งจนไม่สามารถพูดออกไปได้…เลิกตามหา...ก็อาจจะเป็นแบบที่รอสซีพูด เพราะว่

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเเล้ว อันโตนีโอเเยกขึ้นมาทำงานต่อ ไม่นานนักรอสซีเข้ามาพร้อมกับนำเรื่องของโรเรนโซมารายงาน สีหน้าของมาเฟียหนุ่มเริ่มเคร่งเครียดมากขึ้นไปทุกทีเมื่อได้ฟังเรื่องจากปากบอดี้การ์ดมือขวา“นายครับ ช่วงนี้การส่งอาวุธควรจะพักไว้ก่อนดีไหมครับ” นี่เป็นความคิดเห็นของรอสซีเมื่อรู้มาว่าโรเรนโซเริ่มที่จะขยายอำนาจอย่างเงียบ ๆ ทางตลาดมืดมากขึ้น“ทำเเบบนี้เท่ากับเรากำลังเปิดทางให้ฝ่ายนั้นขยายอำนาจมากขึ้น”นิ้วเรียวของอันโตนีโอเคาะที่โต๊ะทำงานเสียงดังตามอารมณ์ที่เกิดขึ้นภายในใจ เรื่องนี้เขาไม่อยากจะเชื่อว่าโรเรนโซจะแย่งลูกค้าไปได้เกือบครึ่ง...“แต่โรสจะไม่ปลอดภัย เจ้านายต้องการให้เธอมาเสี่ยงความตายด้วยหรือครับ ตอนนี้ทางตำรวจก็เริ่มสืบหาการค้าอาวุธจากพวกตลาดมืดมากขึ้น ผมว่าเรากำลังเสี่ยงกับทั้งศัตรูเเละตำรวจ”ที่รอสซีพูดมาก็เป็นความจริงทั้งหมด ตอนนี้ตำรวจพยายามรวบรวมหลักฐานเพื่อจัดการมาเฟียที่มีอิทธิพลอยู่หนำซ้ำฝ่ายศัตรูก็เร่งขยายสาขาเเละอำนาจมากขึ้น ในขณะที่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้เลยสีหน้าของอันโตนีโอดูเคร่งเครียดมากขึ้น ทั้งยังคิดหนักแต่สุดท้ายก็คงจำต้องหยุดส่งอาวุธชั่วครา