Semua Bab คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Bab 81 - Bab 90

สองวันต่อจากนั้น ซูหย่าจึงแต่งกายด้วยชุดบุรุษสวมหน้ากากไม้ เดินเข้ามาในร้านหนังสือซินหรงซิน เอ่ยกับผู้ดูแลร้าน “ข้าฟู่เอินมาขอพบเถ้าแก่ร้านหนังสือ ไม่ทราบว่าข้าสามารถเข้าพบเขาได้หรือไม่” ซูหย่าดัดเสียงให้ทุ้มเล็กน้อย ผู้ดูแลหานมองชายร่างเล็กตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ดวงตาฉายแววเคลือบแคลงสงสัยออกมา เขาไม่อยากเชื่อสักนิดว่าคนผู้นี้คือบัณฑิตฟู่เอิน เป็นถึงเจ้าของสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินจะตัวเล็กเพียงนี้เชียวหรือ แต่เขาจะพูดออกมาก็คงไม่ได้ “เชิญนั่งรอทางนี้ขอรับ ข้าน้อยจะให้คนไปตามเถ้าแก่ร้านมาให้เดี๋ยวนี้” หานลั่วเหยียนพยักหน้าให้พนักงาน จากนั้นจึงเดินนำหน้าชายคนนั้นไปรอที่ห้องทำงานของเถ้าแก่ร้าน พนักงานในร้านนำชาดอกไม้ และขนมเฉียวกั่วมาต้อนรับแขก ซูหย่ายกชาขึ้นจิบเบา ๆ หัวคิ้วพลันเคลื่อนเข้าหากัน ทำไมรสชาติถึงได้คล้ายที่มารดาของนางชงนัก จากนั้นหยิบขนมเฉียวกั่วขึ้นมากัดคำหนึ่ง อืม ขนมนี้ยิ่งเหมือน เหมือนจนแทบแยกไม่ออกว่าที่นางกินอยู่กับมารดานางทำอันไหนอร่อยกว่ากัน คงเป็นเรื่องบังเอิญกระมัง หรือไม่เถ้าแก่ร้านก็คงซื้อชากับขนมมาจากหอซุ่นจิ่วเจีย

เช้าวันต่อมาชิงอีก็รีบวิ่งมาบอกเตียวเจี๋ยฝ่านว่าคุณชายใหญ่ถูกลงโทษโบยยี่สิบไม้ และถูกขังในเรือนไม่ให้ออกไปไหนเป็นเวลาหนึ่งเดือน อีกทั้งหลิวอวี่ซวนยังสั่งเผาหนังสือของบุตรชายอีกยี่สิบกว่าเล่ม นางได้ยินคนในจวนพูดว่าหนังสือพวกนั้นล้วนเป็นหนังสือนิยายประโลมโลก ชิงอีเล่าเรื่องจบแล้ว สีหน้าของเตียวเจี๋ยฝ่านยังดูเฉยชา “แล้วฮูหยินเฒ่ากับฮูหยินใหญ่ว่าอย่างไรบ้าง” “ตอนนี้ทั้งฮูหยินผู้เฒ่า และฮูหยินใหญ่ ต่างเป็นลมไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวในจวนยังพูดอีกว่า นายท่านใหญ่ยังโทษฮูหยินใหญ่ที่ดูแลบุตรชายได้ไม่ดี ยังสั่งอีกว่าหากนางฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็ให้กักตนอยู่แต่ในเรือนเป็นเวลาหนึ่งเดือนเช่นกันเจ้าค่ะ ส่วนงานในจวนที่นางเคยดูแลก็ยกให้ฮูหยินผู้ฒ่าจัดการแทน” เตียวเจี๋ยฝ่านพูดอย่างไม่แยแส “อย่าไปสนใจเรื่องของพวกเขาเลย” แค่นี้ก็ทำให้ฮูหยินใหญ่ตรอมใจไปอีกนานแล้วทางด้านของซูหย่า เมื่อต้นฉบับนิยายเรียบร้อยทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ก็ถึงเวลารักษาองค์ชายใหญ่สักที เซี่ยเหยียนเหวินพาพี่ชายมาที่จวนของตน และบอกกับเขาว่าพบหมอที่สามารถรักษาเขาได้แล้ว โดยให้องครักษ์เผิงรออยู่ด้านนอก เซ

กู้กงกงยื่นม้วนกระดาษนั้นให้ฮ่องเต้ เขาคลี่ออกดู ดวงตาคมเข้มเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันควัน ในภาพนั้นเขียนกำกับไว้ว่า ‘ปืนพ่นไฟ’“นี่มัน…” สงสัยเขาต้องทำตามใจเซี่ยเหยียนเหวินแล้วกระมัง“เป็นพิมพ์เขียวปืนพ่นไฟที่กระหม่อมอยากมอบให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เพราะในวังหลวงไม่อาจพกอาวุธเข้ามาได้ กระหม่อมจึงไม่สามารถนำของจริงมาให้ดูได้”เซี่ยเจี้ยนกั๋วหัวเราะฮาฮาด้วยความพอใจ ทุกคนต่างตกตะลึงที่ซูหย่ามีพิมพ์เขียวปืนพ่นไฟ อีกทั้งยังกล้านำมามอบให้องค์เหนือหัว ทั้งที่ผ่านมาสำนักคุ้มภัยหวงอาวุธชิ้นนี้ยิ่งนัก“เราได้ยินว่าเจ้าเขียนหนังสือเก่ง ฮองเฮาเองก็ชอบงานเขียนของเจ้า หากเรื่องถัดไปเจ้าเขียนจบ เราจะให้คนไปซื้อหนังสือของเจ้ามาลองอ่านดู”“ขอบพระทัยฝ่าบาท แต่ของสิ่งนี้กระหม่อมไม่ได้มอบให้เปล่าพ่ะย่ะค่ะ”รอยยิ้มบนใบหน้าของฮ่องเต้พลันหายไปในพริบตา “เช่นนั้น เจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทนหรือ”ซูหย่าเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฝ่าบาทคงทรงทราบแล้วว่าท่านแม่ของข้าคือหลิวเหม่ยหลิง ซึ่งเป็นบุตรสาวของท่านเสนาบดีหลิว” เพราะคนที่เกี่ยวข้องกับโอรสของกษัตริย์อาจจะถูกตรวจสอบประวัติไม่มากก็น้อย ซูหย่าพูดถึงตรงนี้ หลิวฮ

หลายวันต่อมาเซี่ยเหยียนฟงจึงทูลขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็นการส่วนตัว ห้องทรงพระอักษร เซี่ยเหยียนฟงยังคงปิดบังดวงตาด้วยผ้าขาว เพราะดวงตาของเขายังทนแสงได้ไม่ดีนัก อีกทั้งยังไม่อยากให้ใครู้ว่าเขาหายตาบอดแล้ว “เสด็จพ่อลูกมีเรื่องจะกราบทูลเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ” “เรื่องอะไรหรือ” เซี่ยเหยียนฟงจึงเล่าเรื่องที่น้องชายเขียนจดหมายมาบอกเขาในครั้งนั้น อีกทั้งทางต้วนจื่อรุ่ยยังมีเบาะแสส่งมาแล้ว “บังอาจนัก!” เซี่ยเจี้ยนกั๋วทุบโต๊ะทรงงานเสียงดัง “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ” กู้กงกงเอ่ย เซี่ยเจี้ยนกั๋วถามต่อ “เรื่องนี้เจ้าทราบได้อย่างไร” “เป็นอาเหวินที่บอกลูกพ่ะย่ะค่ะ” “แล้วเหวินเอ๋อร์ทราบข่าวจากผู้ใด” ทำไมเซี่ยเหยียนเหวินถึงได้รู้เรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้ “เรื่องนี้ลูกก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” “พวกเขาทำไปเพื่ออะไร” “ลูกคิดว่าอาจจะเพื่อต้องการทำร้ายอาเหวินกับอาเหมียนพ่ะย่ะค่ะ” “เพื่อให้เสียงเอ๋อร์ได้ขึ้นเป็นรัชทายาทอย่างนั้นหรือ” “พ่

คืนนั้นซูหย่านั่งอ่านนิยายอยู่ในห้อง แต่อ่านอย่างไรก็ไม่มีสมาธิเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องที่หลิวฉานซินพูดกับนางเมื่อตอนหัวค่ำ ก่อนหน้านางไม่เคยเก็บมาใส่ใจ แต่เมื่อหลิวฉานซินพูดถึงบ่อยขึ้น นางจึงอดเก็บมาคิดไม่ได้ “คิดอะไรอยู่” ซูหย่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู นางฟาดมือเข้าที่ต้นแขนของเขาคราหนึ่ง ฝ่ายนั้นส่งเสียงร้อง “โอ๊ย” ยกมือขึ้นลูบแขนตนป้อย ๆ “เมื่อไรจะเลิกนิสัยแบบนี้สักที”“ก็เจ้าเอาแต่นั่งเหม่อ ข้าเรียกตั้งหลายรอบเจ้าก็ไม่ได้ยิน สรุปกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่”“เปล่า”“ซูหย่า อีกหน่อยเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว เจ้ายังมีเรื่องปิดบังข้าอีกหรือ” เซี่ยเหยียนเหวินทำเสียงเง้างอนเจือออดอ้อนเมื่อเขาพูดถึงเรื่องนี้ นางก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที “เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้ายังไม่ได้สะสางกับเจ้าเลยนะ”“สะสางเรื่องอะไร” ฝ่ายนั้นทำหน้างุนงง“เรื่องสมรสพระราชทานเป็นแผนการของเจ้าทั้งหมดใช่หรือไม่”เขาพูดเสียงจริงจัง “ที่ข้าทำไปทุกอย่างก็เพื่อชื่อเสียงของเจ้าทั้งนั้น”“แต่ข้าไม่ต้องการ”“แล้วแม่ของเจ้าล่ะ นางจะมองข้ากับฝ่าบาทอย่างไร หากปล่อยผ่านเรื่