All Chapters of คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Chapter 61 - Chapter 70

เซี่ยเหยียนเหวินคำนับตอบด้วยท่วงท่าไม่ถ่อมตนไม่หยิ่งยโส “เกรงใจท่านรองเจ้าสำนักชิวแล้ว” “เชิญนั่ง ๆ” เซี่ยเหยียนเหวินนั่งลงแล้วจึงกล่าว “ข้ามีเรื่อสำคัญงอยากคุยกับเจ้าสำนักคุ้มภัย” “เอ่อ… เรื่องอะไรหรือขอรับ” “เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ ท่านอาจตัดสินใจคนเดียวไม่ได้” เขาได้ยินมาว่า สำนักคุ้มภัยเมฆาเหินไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานของราชสำนัก “ซื่อจื่อลองว่ามาก่อนขอรับ หากข้าตัดสินใจไม่ได้ ข้าจะส่งสารไปบอกเจ้าสำนักเองให้ขอรับ” เซี่ยเหยียนเหวินไม่อยากยืดเยื้อจึงตัดสินใจบอกเขา “ท่านรองเจ้าสำนักชิวคงได้ยินข่าวเรื่องสงครามที่ชายแดนเหนือบ้างแล้วกระมัง” “ทราบแล้วขอรับ” “พอดีข้าได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญ ให้คุ้มกันเสบียงไปยังค่ายทหารที่ชายแดนเหนือ แต่ความสามารถของข้าช่างอ่อนด้อยนัก จึงอยากให้สำนักคุ้มภัยของท่านช่วยคุ้มกันเสบียงให้ข้าได้หรือไม่” ในเมื่อเป็นคุณชายเสเพลจะให้เขาทำงานยากเช่นนี้ได้อย่างไร เขาจำเป็นต้องหาตัวช่วย “เอ่อ…” เพราะตั้งแต่เปิดสำนักคุ้มภัยมาสี่ปีสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินยังไม่เคยรับงานค

“หมดแล้ว ชานี้ข้าซื้อมาจากหอซุ่นจิ่วเจีย”“พรุ่งนี้ข้าจะให้คนนำมาให้เจ้าใหม่”“ไม่เป็นไร ให้ท่านน้าหลิวเก็บไว้ทำขายเถอะ ข้าซื้อเองได้”“อยากสิ้นเปลืองก็ตามใจ”ซูหย่าดื่มชาถ้วยนั้นเสร็จก็ขอตัวกลับทันที กลับมาถึงห้องของตนเองนางก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก วันนี้ได้เจอหน้าเขาแล้ว นางจึงเขียนนิยายต่อได้ส่วนเซี่ยเหยียนเหวินก็นั่งอ่านนิยายต่อ พลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับคนบ้า ลู่จื้อเผิงได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ ความรักทำให้คนเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ ลู่จื้อเผิงหันไปทางเรือนฝั่งตะวันออกพลางคิดว่า หรือซูหย่าจะมีใจให้กับนายน้อยเช่นกัน เฮ้อ! คงเป็นลิขิตจากสวรรค์แล้ว สงสารก็แต่หนานจิงโหวผู้เป็นบิดาบุญธรรมเท่านั้นวันรุ่งขึ้นเซี่ยเหยียนเหวินก็ส่งข่าวให้เซี่ยเฟิงเหมียนทราบถึงแผนการทันที หลังทราบแผนการของเซี่ยเหยียนเหวินความหนักอึ้งภายในใจได้ผ่อนคลายลงไปหลายส่วน เช่นนี้เขาต้องจ่ายค่าจ้างสำนักคุ้มภัยช่วยเซี่ยเหยียนเหวินด้วย ต่อจากนั้นจึงรีบไปกราบทูลฮ่องเต้ห้องทรงพระอักษร“เสด็จพ่อ หนานจิงซื่อจื่อจ้างสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินคุ้มกันเสบียงให้พ่ะย่ะค่ะ” คราแรกมุมปากของเซี่ยเจี้ยนกั๋วเพียงกระตุก แต่ในเวลาต่อมากลับ

พวกเขาหันไปมองตามเสียง ชายผู้นั้นกุมหมัดบนหลังม้าท่าทางอวดโอ่อยู่หลายส่วน กล่าวออก “ข้าคือรองแม่ทัพหลิง หลิงอันจากค่ายทหารหลวง ฝ่าบาทส่งข้ามาคอยช่วยเหลืองานซื่อจื่อกับองค์ชายสาม” คนทั้งห้าไม่มีใครกล่าวสิ่งใด เขาจึงพูดต่ออีก “อีกทั้งงานคุ้มกันเสบียงครั้งนี้ขอให้ข้าเป็นหัวหน้าเถิด” แค่เห็นซื่อจื่อหน้าขาวคนนี้ เขาก็หมดความศรัทธาแล้ว ยังจะให้เขาอยู่ใต้บังคับบัญชาคนเช่นนี้อีกหรือ เซี่ยเหยียนเหวินหันมองซูหย่า พอมันพยักหน้าเขาจึงพูดออก “ได้” จากนั้นเขาหันไปสั่งทหารทุกคน “ต่อจากนี้รองแม่ทัพหลิงคือหัวหน้าคุ้มกันเสบียง” เหล่าทหารจึงพูดออกพร้อมกัน “รับบัญชา” เดิมทีเหล่าทหารที่มาวันนี้ต่างรู้สึกหนักใจที่รู้ว่าหัวหน้าคุ้มกันเสบียงของกองทัพคือองค์ชายเสเพลทั้งสอง พอเซี่ยเหยียนเหวินประกาศออกไปเช่นนั้น ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงถึงแม้เซี่ยเหยียนเหวินจะจ้างสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินมาคุ้มกัน แต่พวกเขาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี เพราะไม่มีใครเคยร่วมงานกับสำนักคุ้มภัย จึงไม่มีใครรับประกันได้ว่าสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินทำงานได้ดีแค่ไหน หลิงอันควบม

เซี่ยเหยียนเหวินหันมามองคนในอ้อมกอด ถามออกเสียงสั่น “ซูหย่า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”ใบหน้าของนางเริ่มซีดขาว ปากมีสีม่วงคล้ำ ตรงที่มีลูกดอกปักอยู่มีโลหิตสีดำไหลออกมา“ซูหย่าเจ้าอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ” เซี่ยเหยียนเหวินรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่ตนเองเอาแต่แกล้งเป็นคนไร้ความสามารถจนทำให้ซูหย่าต้องมารับลูกดอกแทนเขา“ข้าไม่เป็นอะไร แต่เจ้าต้องถอนพิษให้ข้า” นางพูดออกอย่างยากลำบาก“บอกมา ข้าต้องทำอย่างไร”“เจ้าใช้เข็มเป็นหรือไม่” เมื่อโดนลูกดอกหน้าไม้ปักลงมาที่อก เพียงสองลมหายใจนางก็รู้แล้วว่าตนเองโดนพิษอะไรเซี่ยเหยียนเหวินส่ายหน้า “มีวิธีอื่นหรือไม่”ซูหย่าพยักหน้า ดวงตาแทบจะปิดอยู่แล้ว “ต้องใช้ปากดูดพิษออกมาแล้วบ้วนทิ้งถึงสามครั้ง ต่อจากนั้นข้าอาจจะหลับนานถึงหนึ่งชั่วยาม เจ้าพาข้ากลับไปทำแผลที่รถม้าของสำนักคุ้มภัยเมฆาเหิน ที่นั่นมีหมอและยารักษาแผล”“ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก ซูหย่าเจ้าอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ”“อืม ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” นางแค่บอกให้เขาสบายใจ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่นางได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้เซี่ยเหยียนเหวินมองหาพื้นที่สำหรับทำการถอนพิษให้นาง เป็นแท่นหินใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซูหย

วันถัดมาซูหย่าเดินไปตรวจศพโจรป่าพวกนั้น พบว่าทุกศพบนท้องแขนข้างขวาย่อมมีการสักลายแมงป่อง นางจำได้ขึ้นใจว่านี่คือสัญลักษณ์ของค่ายโจรหมื่นพิษไร้เงาวันนี้เซี่ยเหยียนเหวินไม่ได้ผัดหน้าทางปากแดง ทุกคนที่เห็นต่างแปลกใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทักท้วงออกมา การที่เขาไม่แต่งหน้าทาปากทุกคนมีความเห็นตรงกันว่า เขาดูเป็นบุรุษที่สง่าผ่าเผยเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำอย่างยิ่ง ซูหย่าเองยังเผลอมองเขาอยู่พักหนึ่ง เมื่อเขามองมาที่นาง ซูหย่าจึงทำคล้ายไม่รู้ไม่ชี้เซี่ยเหยียนเหวินเดินไปเยี่ยมหลิงอันพร้อมกับซูหย่าและเซี่ยเฟิงเหมียน ตอนนี้เขาลุกขึ้นยืนได้แล้ว เพียงแต่ยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่มากเขาทำท่าคารวะ “ซื่อจื่อ องค์ชายสาม” ท่าทางอวดดีก่อนหน้าหายไปจนหมดสิ้นแล้ว แววตามีความรู้สึกผิดเจืออยู่“ไม่ต้องมากพิธี”ทว่าหลิงอันกลับทรุดกายลงนั่งคุกเข่า “ข้าสมควรตาย ซื่อจื่อโปรดลงโทษข้าด้วยขอรับ” หากเขาไม่ดื้อดึงที่จะเข้ามาในอุโมงค์ป่า เหตุการณ์แบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น“ลุกขึ้นเถิด เรื่องนั้นอย่าเพิ่งพูดถึงเลย เอาไว้กลับถึงเมืองหลวงเจ้าค่อยกลับไปขอรับโทษกับฝ่าบาทเองก็แล้วกัน”“ขอรับ”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าโจรพวกนั้นเป็นค่ายโจรใด”“ข้าไ