All Chapters of คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Chapter 91 - Chapter 100

งานเลี้ยงฉลองในวังหลวงครั้งนี้ซูหย่าก็ได้รับเทียบเชิญเช่นกัน วันนี้หลิวเหม่ยหลิงจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะนางจะได้แต่งตัวให้บุตรสาวเป็นครั้งแรกชุดของซูหย่าตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดีเสื้อตัวในสีขาวงาช้าง กระโปรงยาวสีม่วงอ่อน เสื้อคลุมโปร่งบางหลายชั้นสีครีมปักลายหลานฮวาสีเงิน สายคาดเอวหยกอ่อน เครื่องประดับบนศีรษะมีเพียงปิ่นหยกชิ้นเดียวเท่านั้น ต่างหูเป็นไข่มุกเม็ดเล็ก แต่งหน้าเพียงบางเบา ถึงกระนั้นก็ยังทำให้คนในเรือนถึงกับตกตะลึงหลิวเหม่ยหลิงยืนมองบุตรสาวน้ำตาคลอเบ้า “ซูหย่าลูกแม่” ในที่สุดนางก็ได้เห็นบุตรสาวแต่งชุดสตรีสักที“คุณหนูงดงามจริง ๆ เจ้าค่ะ” จิ้งอี๋มองแล้วมองอีกอย่างไม่รู้เบื่อ“ข้าไม่ชอบเลยสักนิด” ซูหย่ารู้สึกว่าการแต่งกายเช่นนี้ไม่ใช่ตัวนาง ทั้งหนักหน้า ทั้งเกะกะรุงรัง ทำให้เคลื่อนกายได้ลำบาก แต่งกายเสร็จไม่นาน สาวใช้หนิงอวี่ก็เดินเข้ามาบอก “คุณหนู ซื่อจื่อมารออยู่ด้านนอกแล้วเจ้าค่ะ” “อืม” ซูหย่าเดินออกมาหน้าบ้าน พบว่าเซี่ยเหยียนเหวินยืนรออยู่ข้างรถม้าแล้ว เมื่อเห็นซูหย่าเดินออกมาเซี่ยเหยียนเหวินถึงกับมองตาค้าง สายตาไม่อาจละจากใบหน้า

หลังจบงานเลี้ยงทุกคนจึงแยกย้ายด้วยความรู้สึกยินดีปรีดา ยกเว้นคนตระกูลหลิวเท่านั้น ขากลับเซี่ยเหยียนเหวินเข้าไปนั่งในรถม้ากับว่าที่ฮูหยินของตน แต่คำถามแรกที่นางถามกลับทำให้เขารู้สึกน้อยใจยิ่งนัก “เข้ามาทำไม” “ก็ข้ายังมองความงามของเจ้าไม่เต็มตาเลยสักนิด พรุ่งนี้ก็จะไม่ได้มองแล้ว เจ้าไม่สงสารข้าบ้างหรือ” “สงสารทำไม” “ซูหย่าเจ้าอย่าใจดำกับข้านักเลย” พูดพร้อมกับสวมกอดนาง ซูหย่าก็ไม่ได้ขัดขืน “เจ้าแพ้เครื่องประทินผิวของสตรีไม่ใช่หรือ” “อืม ข้าดื่มยาก่อนออกจากจวนมาแล้ว” “เจ้าดื่มยาอะไร” “ยาแพ้กลิ่นธรรมดานี่แหละ” “ดื่มมานานแล้วหรือ” “ตั้งแต่ห้าขวบ” “ไม่เบื่อหรือไง” “เบื่อสิ ข้าก็อยากเลิกดื่มเหมือนกัน แต่ก็ทำไม่ได้” ดวงตาเขามีแววเศร้าหมองเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ “อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ข้าไม่อยากนึกถึงมัน” “อืม” ซูหย่าเอียงศีรษะซบไหล่กว้างของเขา “ซูหย่า” “หืม” “ข้า…” ซูหย่าเงยหน้าข

นักเล่านิทานได้เรื่องเล่านี้มาก็เล่าไม่หยุด เรื่องเล่านั้นมีประมาณว่า‘กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีบุตรสาวพ่อค้าคนหนึ่ง นางมีใบหน้างดงาม เอวบางร่างน้อย แต่กลับมีวาจาขวานผ่าซาก นิสัยชอบโอ้อวด และชอบดื่มสุราเป็นชีวิตจิตใจ บิดามารดาล้วนตามใจ คืนหนึ่งเพราะความอยากรู้อยากเห็น อีกทั้งยังคิดว่าตนร่ำรวยจะทำสิ่งใดก็ได้ นางออกมาเที่ยวที่หอเสี่ยวกวาน เลือกคณิกาชายมาดูแลสองสามคน ใครจะรู้ว่านอกจากนางจะถูกมอมเมาสุราแล้วยังถูกใช้ยาปลุกกำหนัด คืนนั้นนางถูกชายหนุ่มทั้งสามปรนเปรอจนอิ่มเอม ความรู้สึกคล้ายจริงคล้ายฝัน พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตนนอนอยู่ในเรือนของตนแล้ว สาวใช้ที่ไปด้วยไม่ได้บอกว่าสภาพที่นางพากลับมาย่ำแย่เพียงใดแต่ผ่านไปสองเดือนกลับพบว่าตนตั้งครรภ์ นางถูกบิดากักบริเวณไม่ให้ออกจากเรือนอีก กระทั่งถึงวันคลอด นางคลอดบุตรออกมาเป็นหญิง แต่ช่างโชคร้ายเมื่อคลอดบุตรออกมาได้เพียงสามวันนางก็จากไป บิดามารดาจึงเร่งปรึกษาหารือกับพี่สาวซึ่งเป็นถึงฮูหยินใหญ่ของขุนนางกรมอาญาท่านหนึ่ง พี่สาวยอมรับลูกน้องสาวไปเลี้ยงเป็นลูกแท้ ๆ ของตน และบอกกับทุกคนในจวนว่านี่คือลูกของน้องสาวที

ทั้งสองคุยกันเข้าใจกันดีแล้ว หลิวเหม่ยหลิงจึงให้สาวใช้ไปตามซูหย่ากับเซี่ยเหยียนเหวินเข้ามา เซี่ยเหยียนเหวินก็เปรียบเหมือนคนในครอบครัวของนาง หลิวเหม่ยหลิงจึงอยากให้เขารับรู้เรื่องนี้ด้วยซูหย่าเดินเข้ามาแล้ว หลิวเหม่ยหลิงจึงเดินเข้าไปจับมือลูกสาวไว้ “ซูหย่ามานั่งตรงนี้สิ แม่มีเรื่องจะคุยกับเจ้า”ทั้งสองนั่งลงแล้วหลิวเหม่ยหลิงจึงพูด “ซูหย่า ท่านแม่ทัพต้วนคือบิดาของเจ้า”ซูหย่าทำใจไว้แล้วจึงไม่แปลกใจมากนัก นางกล่าวออกเสียงเรียบ “เจ้าค่ะ” ใบหน้ายังคงดูเย็นชา นางยืนขึ้นแล้วคำนับต้วนจื่อรุ่ย “ท่านแม่ทัพต้วน” เพราะตอนนี้นางยังสวมชุดบุรุษถึงต้วนจื่อรุ่ยจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่บุตรสาวไม่ได้เรียกเขาว่าท่านพ่อ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมา ใบหน้ายังคงฉาบไปด้วยรอยยิ้ม “เจ้างามเหมือนแม่ของเจ้าจริง ๆ”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”ต้วนจื่อรุ่ยอยู่กินอาหารกลางวันกับภรรยาและบุตรสาว จากนั้นจึงขอตัวกลับ เซี่ยเหยียนเหวินก็กลับไปพร้อมกับเขา“ขอบคุณซื่อจื่อที่พาข้ามา” เขาคำนับเซี่ยเหยียนเหวินอีกครั้ง“เกรงใจท่านแม่ทัพต้วนแล้ว” เซี่ยเหยียนเหวินก็คำนับตอบเช่นกัน“เช่นนั้นข้าลา” ต้วนจื่อรุ่ยกำลังจะเดินจากไป เซี่ยเหยียนเหวินจ

หลายวันต่อจากนั้นเรื่องที่เจ้าสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินมีบิดาเป็นถึงแม่ทัพชายแดนเหนือก็ลือกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง แม้แต่ฮ่องเต้กับฮองเฮายังให้ความสนใจ แล้วอย่างสกุลหลิวจะไม่ให้ความสนใจได้อย่างไรหลิวฮุ่ยหมิ่นตกใจเป็นอย่างมากเมื่อรับรู้ถึงข่าวนี้ เขาเดินมาที่เรือนหลัก ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวดื่มยาเพิ่งเสร็จ เขาจึงไล่ให้สาวใช้ออกไปทั้งหมด จากนั้นค่อยถาม “เมื่อสิบแปดปีก่อน ตอนที่มีคนมาถามหาหลิงเอ๋อร์เขาบอกว่าอย่างไร”“เกิดอะไรหรือเจ้าคะ”“ข้าถามเจ้าก็ตอบ”“เขา เขาบอกว่าเขาแซ่ต้วนเจ้าค่ะ”“ต้วนจื่อรุ่ยใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะ ท่านพี่รู้จักเขาได้อย่างไรเจ้าคะ”หลิวฮุ่ยหมิ่นขบกรามแน่น “รู้จักได้อย่างไรอย่างนั้นหรือ ตอนที่เขามาเจ้าทำไมไม่บอกข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้เขาคือแม่ทัพใหญ่แห่งค่ายทหารแดนเหนือ”หากเขารู้แต่แรกว่าคนที่มาหาหลิวเหม่ยหลิงวันนั้นคือต้วนจื่อรุ่ย ทุกอย่างก็คงไม่จบลงเช่นนี้ ป่านนี้เขาก็คงได้เป็นท่านตาของเจ้าสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินไปแล้ว อีกทั้งยังมีบุตรเขยเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ เช่นนี้แล้วบัลลังก์มังกรก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วซิ่วหยุนถิงอึ้งไปครู่ใหญ่ นางคาดไม่ถึงเช่นกันว่าผู้ชายที่ทำหลิวเหม่ยห