คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ต้วนซูหย่าถอนพิษให้ลู่จื้อเผิงเสร็จแล้วจึงให้เขาพักผ่อนเช่นกัน ส่วนนางกลับไปที่บ้านของตนเองอีกครั้ง บอกให้มารดาและทุกคนพักผ่อนไปก่อน จากนั้นนางจึงกลับมาที่จวนหนานจิงซื่อจื่อเพื่อสอบสวนชายชุดดำคนนั้นเซี่ยเหยียนเหวินอาการดีขึ้นมากแล้วจึงเดินออกมาดูการสอบสวนของนางชายชุดดำคนนั้นถูกแขวนไว้กับคานไม้ ซูหย่านั่งอยู่ด้านหน้า ด้านข้างมีเตาไฟที่ข้างในมีแท่งเหล็กแหลมกำลังถูกเผาจนแดงฉาน ถัดจากเตาเป็นมีดสั้นคมกริบ กับเกลือป่นหนึ่งไหซูหย่าบีบกรามเขาให้เข้าที่ แต่ถึงเขาอยากจะกัดลิ้นก็คงทำไม่ได้แล้ว นางนั่งลงด้วยท่วงท่าคล้ายบุรุษกำลังจะหาเรื่อง พูดออกเสียงเหี้ยม“บอกมา ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” ซูหย่ารู้ว่าคนพวกนี้คือโจรค่ายหมื่นพิษไร้เงา เพราะดูจากศพพวกเขาล้วนมีการสักลายแมงป่องที่ท้องแขนทุกคนชายชุดดำยังคงไม่เอ่ยปาก ต้วนซูหย่าจึงพูดขึ้นอีก “ข้าให้เวลาเจ้านับถึงสาม หากเจ้าไม่พูด ข้าจะแล่เนื้อเจ้าแล้วเอาเกลือทา”ชายคนนั้นยังคงเงียบงัน คล้ายกับคนไร้ความรู้สึก ซูหย่าจึงเริ่มนับ “หนึ่ง สอง สาม… ถอดเสื้อเขาออก”คนคุ้มภัยรีบถอดเสื้อเขาออกตามคำสั่งทันที ต้วนซูหย่าชูมีดปลายแหลมคมเงาวับขึ้นมา จากนั้

อีกหนึ่งสัปดาห์จะถึงวันแต่งงานของเซี่ยเหยียนเหวินกับต้วนซูหย่า ฮองเฮาจึงมีรับสั่งให้ขันทีนำสินสอดทองหมั้นมามอบให้ที่บ้านฝ่ายเจ้าสาว เป็นสินสอดหนึ่งหมื่นตำลึง ทองคำและเครื่องประดับอย่างละสิบหาบ ผ้าไหมแพรพรรณอีกสามพันพับ สุราและชาชั้นดีอีกสิบหีบ และของมงคลอื่น ๆ อีกสองหีบ หลิวเหม่ยหลิงกับสาวใช้ช่วยกันตรวจนับสินสอด อีกทั้งยังมีฮูหยินผู้เฒ่าต้วนมาช่วยอีกแรง ส่วนต้วนจื่อรุ่ยเอาแต่นั่งยิ้มอย่างเดียว ภูมิใจที่บุตรสาวจะเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ส่วนต้วนซูหย่านั้นไม่ได้สนใจสิ่งของเหล่านั้นมากนัก แต่ก็รู้สึกยินดีที่ตนมีค่ามากเพียงนี้ อีกทั้งยังทำให้บิดามารดาภูมิใจ เซี่ยเหยียนเหวินให้ลู่จื้อเผิงยกหีบไม้เข้ามาหนึ่งหีบ นั่นคือสินสอดในส่วนของเขา ทุกคนไม่ได้คิดตำหนิที่เขามีสินสอดเพียงหีบเดียว หลิวเหม่ยหลิงเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ “ลำบากซื่อจื่อแล้ว” เพราะเท่าที่ฮ่องเต้กับฮองเฮามอบให้ก็มากพออยู่แล้ว “ท่านน้าหลิวไม่ต้องเกรงใจ งานแต่งของข้าทั้งทีจะไม่ให้ข้ามีส่วนร่วมได้อย่างไร” “เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ” หลิวเหม่ยหลิงเปิดหีบนั้นออกเมื่อมองเห็นสิ่งท

นางจูบเขาด้วยความหิวกระหาย หลายอึดใจกว่าเซี่ยเหยียนเหวินจะตัดใจผลักร่างนางออกได้ “ซูหย่า” เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ “หืม” “เจ้ากำลังทำอะไรรู้ตัวหรือไม่” “รู้” “เช่นนั้นห้ามเสียใจภายหลังเด็ดขาด” เพราะเขาไม่คิดว่าจะได้เชยชมนางเร็วขนาดนี้ “อืม” เมื่อนั้นเซี่ยเหยียนเหวินจึงเป็นฝ่ายจูบนางก่อน ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มราวกับสูบวิญญาณออกจากร่างของอีกฝ่าย อาภรณ์ถูกปลดออกเมื่อใดยังไม่รู้ตัว ตอนนี้ร่างกายทั้งสองเปลือยเปล่า มือบอบบางข้างหนึ่งกอบกุมอยู่กับส่วนนั้นของเขา ต้วนซูหย่าพูดออกเสียงกระเส่า “เอามันเข้ามา” เซี่ยเหยียนเหวินพรมจูบไปทั่วดวงหน้าเนียน ที่มีหยดน้ำเกาะพราวระยับ “จับใส่ให้ข้าที ข้า ข้าไม่เคย” เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเอาไปที่ใด ต้วนซูหย่ามองเขาตาหวานเยิ้มพลางยิ้มพรายออกมา “ข้าลืมไปว่าเจ้ายังบริสุทธิ์ผุดผ่อง” สิ้นคำก็จับส่วนแข็งขึงเข้าไปในส่วนกลางกายตน มันค่อนข้างเข้าลำบากอยู่สักหน่อย มือข้างหนึ่งจึงขยำก้นเขาพร้อมกับกดเข้าหาร่างตน “ขยับเข้าลึกอีกหน่อย” สะโพกของนางบิด

ในปีนั้นหลิวอวี่หางกับเซี่ยหมิงเสียงวางแผนจ้างวานพลทหารคนหนึ่งในขบวนขนเสบียงของหนานจิงโหว เขาอยู่หน่วยลาดตระเวน อีกทั้งทางบ้านของทหารคนนั้นยังมีแม่ที่ป่วยหนัก น้องอีกสี่คนยังอดมื้อกินมื้อ หลิวอวี่หางและเซี่ยหมิงเสียงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี พวกเขาจึงอาศัยจุดอ่อนตรงนี้จ้างวานพลทหารให้ทำงานให้เรื่องหนึ่งเพื่อแลกกับเงินสามร้อยตำลึง เพื่อความสุขสบายของครอบครัวพลทหารจึงตอบตกลง แม้สุดท้ายแล้วตนจะต้องตายก็ตามวันนั้นฝนตกหนักทหารคนนั้นออกไปลาดตระเวน พอกลับมาก็แจ้งกับหนานจิงโหวว่าถนนข้างหน้าปลอดภัยดี และสามารถเดินทางไปได้อย่างสะดวก เพราะพลทหารคนนี้มีความซื่อสัตย์และพูดจริงทำจริงเสมอ หนานจิงโหวจึงไว้ใจเขามาก และเชื่อคำพูดที่เขารายงานทุกอย่างวันต่อมาฝนหยุดตก หนานจิงโหวจึงสั่งเคลื่อนขบวนเสบียงทันที แต่พอเดินทางไปราวสามเค่อ กลับพบว่าทางข้างหน้าขาดเพราะถูกน้ำป่ากัดเซาะ ดินภูเขาถล่มลงมาปิดทางจนเสบียงเสียหายเกินครึ่ง มิหนำซ้ำพลทหารยังถูกโคลนถล่มปิดร่างจนสิ้นใจไปหลายคน แม้แต่ทหารที่เป็นหน่วยลาดตระเวนคนนั้นก็ยังตกตายไปกับเหตุการณ์นั้นเช่นนั้นจึงเป็นเหตุให้หนานจิงโหวไปส่งเสบียงไม่ทัน เซี่ยหมิงเสียงจึงฉ

เดินทางกลับบ้านครานี้เซี่ยเหยียนเหวินไม่ได้รีบร้อน ระหว่างทางจึงแวะชมธรรมชาติและสินค้าในตลาดเกือบทุกเมือง อีกทั้งต้วนซูหย่ายังแวะเลือกซื้อหนังสือไปอ่านอีกหลายเล่ม การเดินทางครั้งนี้จึงเป็นการเดินทางที่เขามีความสุขที่สุด เพราะมีภรรยาอยู่เคียงข้างตลอด เดินทางราวสิบห้าวันก็มาถึงเมืองจินหลิง ซึ่งอยู่ติดกับเมืองหนานจิง เดินทางอีกไม่ถึงสองวันก็จะถึงจวนหนานจิงโหวแล้ว เซี่ยเหยียนเหวินจึงเข้ามานั่งในรถม้ากับภรรยา ส่วนจิ้งอี๋ออกไปนั่งข้างสารถี เขาเอ่ยถามภรรยา “เหนื่อยมากหรือไม่” ต้วนซูหย่าละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่าน ตอบเขาเสียงเรียบ “ไม่เหนื่อย” ตอนทำงานคุ้มภัยนางเดินทางลำบากมากกว่านี้ เดินทางแค่นี้นับเป็นอะไรได้ เซี่ยเหยียนเหวินโน้มตัวเข้าใกล้แล้วหอมแก้มนาง ในจังหวะที่เขากำลังล้มตัวลงนอนหนุนตักภรรยา ก็มีเสียงแหวกอากาศดังฟิ้วผ่านเข้ามาในรถม้าพอดี ฉึก! ลูกธนูดอกนั้นปักลงบนผนังรถม้าในตำแหน่งที่เขานั่งพอดี แต่โชคดีที่เขาโน้มตัวลงมาเสียก่อน จากนั้นก็ได้ยินเสียงของลู่จื้อเผิงตะโกนสั่งทหารด้านนอก “มีนักฆ่า คุ้มกันซื่อจื่อกับฮูหยิน”