บททั้งหมดของ คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: บทที่ 71 - บทที่ 76

เซี่ยเหยียนเหวินเห็นว่ามืดแล้วจึงตอบตกลง ทุกคนกำลังเดินออกไปยังที่พักของตน ต้วนจื่อรุ่ยจึงพูดขึ้น “ข้าขอคุยกับหัวหน้าคุ้มภัยซูหย่าสักครู่ได้หรือไม่” ซูหย่าหันไปมองเขาด้วยความสงสัย เซี่ยเหยียนเหวินก็เช่นกัน ซูหย่าเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพมีอะไรจะคุยกับข้าหรือขอรับ” “เชิญนั่งก่อน” ซูหย่าพยักหน้าให้เซี่ยเหยียนเหวินเขาจึงเดินออกไปแต่โดยดี แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ไว้ใจต้วนจื่อรุ่ยเลยสักนิด เขามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกับซูหย่าเป็นการส่วนตัว คล้อยหลังเซี่ยเหยียนเหวิน ต้วนจื่อรุ่ยถามออกทันที “ข้าขอรบกวนถาม เจ้ามีแซ่ว่าอย่างไรหรือ” “ข้าคนไร้แซ่ขอรับ มีเพียงชื่อซูหย่าอย่างเดียว” เรื่องนี้ทำให้ต้วนจื่อรุ่ยตกใจเช่นกัน “แล้วพ่อแม่ของเจ้า…” “ท่านอยากรู้ไปทำไมหรือ” เดิมทีซูหย่าก็ไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว “ข้าเคยมีสหายที่หน้าตาคล้ายเจ้าคนหนึ่ง แต่ตอนนี้นางได้จากไปแล้ว ข้าจึงอยากรู้ว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับคนผู้นั้นหรือไม่” “ข้าไม่เคยมีพ่อ และข้าขอร้องท่านอย่าถามถึงผู้ชายไร้ความรับผิด

ซูหย่ารู้สึกเบื่อหน่ายกับชายคนนี้จริง ๆ แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปสอนเขาอยู่ดี นางโอบไหล่หลัง เขายังไม่เคยคิดห้ามสักนิด แสร้งยิงปืนพ่นไฟไม่เป็นนางจะได้สอนเขานาน ๆ ภาพของซูหย่าตีมือตีแขนของเซี่ยเหยียนเหวินทำให้ไป๋เทียนคั่วอดยิ้มตามไม่ได้ แต่คนที่อยากร้องไห้กลับเป็นลู่จื้อเผิง ถึงเขาจะดีใจที่เจ้านายยอมมีความรัก แต่เขาก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้สักทีเมื่อเห็นบุรุษสองคนแสดงความรักต่อกัน มันทำให้เขาอดขนลุกไม่ได้จริง ๆ การเดินทางกลับเมืองหลวงราบรื่นเป็นอย่างดี พอผ่านอุโมงค์ป่ามรณะไปได้เซี่ยเฟิงเหมียนก็โล่งใจแล้ว สีหน้าเขาดูสดชื่นขึ้นมาก มิหนำซ้ำยังชวนคนอื่นคุยไม่หยุดปากแต่ขณะที่เขากำลังพูดคุยอยู่กับพี่ชายและซูหย่าอย่างสบายใจอยู่นั้น ก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว แต่โชคดีที่เซี่ยเหยียนเหวินใช้กระบี่ปัดออกได้ทันเซี่ยเหยียนเหวินตะโกนขึ้นว่า “มีนักฆ่า” จากนั้นทุกคนก็ใช้กระบี่ปัดป้องพายุลูกดอกออกจากตัวซูหย่ายิงปืนพ่นไฟออกสองนัด คนคุ้มภัยก็เริ่มใช้ตาม แต่ครั้งนี้โจรพวกนั้นใช้วิธีการยิงลูกดอกแบบจู่โจม อีกทั้งยังใช้วิชาตัวเบาแฝงตัวอยู่บนต้นไม้ คนคุ้มภัยจึงจัดการได้

“พวกมันเปลี่ยนที่อยู่ใหม่แล้ว”“ต้องกลับไปรายงานท่านแม่ทัพ”ทหารทั้งสองคุยกัน ก่อนจะจุดไฟเผาเรือนทุกหลังที่อยู่ในหุบเขาซงซาน แล้วรีบกลับไปรายงานให้นายทราบคาราวานของซูหย่ากับองค์ชายทั้งสองเดินทางมาถึงทางสามแยกที่จะไปเมืองหลวงกับชายแดนตะวันออก เซี่ยเหยียนเหวินดีใจมากที่กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย อีกไม่ถึงสิบลี้ก็จะถึงเมืองหลวงแล้วเขาหยุดม้าและบอกกับทุกคน “ข้าขอไปปลดเบาสักครู่นะ” ว่าแล้วก็กระโดดลงจากหลังม้า วิ่งหายเข้าไปในป่าเซี่ยเฟิงเหมียนกำลังจะปลดสายรัดเอวทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียง“กรี๊ด! ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย อย่าทำอะไรข้าเลยนะ” เป็นเสียงของสตรีร้องขอความช่วยเหลือ เซี่ยเฟิงเหมียนรีบวิ่งไปตามเสียง ซูหย่าและเซี่ยเหยียนแหวิน วิ่งตามเข้าไป ส่วนไป๋เทียนคั่ว กับลู่จื้อเผิงควบม้าไปตรวจสอบรถม้าที่จอดอยู่ด้านหน้า ดูเหมือนจะมีคนนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น ปัง! เซี่ยเฟิงเหมียนเหนี่ยวไกใส่ชายคนนั้น ทั้งรู้สึกตื่นเต้นทั้งหวาดกลัวปนเปกัน แต่เขาจำเป็นต้องช่วยหญิงสาวคนนั้น ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ล้มลงตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น นางกลัวจนตัวสั่นงันงกไปหมด เซี่ยเฟิงเหมียนก้าวอย่าง