บททั้งหมดของ คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: บทที่ 71 - บทที่ 80

เซี่ยเหยียนเหวินเห็นว่ามืดแล้วจึงตอบตกลง ทุกคนกำลังเดินออกไปยังที่พักของตน ต้วนจื่อรุ่ยจึงพูดขึ้น “ข้าขอคุยกับหัวหน้าคุ้มภัยซูหย่าสักครู่ได้หรือไม่” ซูหย่าหันไปมองเขาด้วยความสงสัย เซี่ยเหยียนเหวินก็เช่นกัน ซูหย่าเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพมีอะไรจะคุยกับข้าหรือขอรับ” “เชิญนั่งก่อน” ซูหย่าพยักหน้าให้เซี่ยเหยียนเหวินเขาจึงเดินออกไปแต่โดยดี แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ไว้ใจต้วนจื่อรุ่ยเลยสักนิด เขามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกับซูหย่าเป็นการส่วนตัว คล้อยหลังเซี่ยเหยียนเหวิน ต้วนจื่อรุ่ยถามออกทันที “ข้าขอรบกวนถาม เจ้ามีแซ่ว่าอย่างไรหรือ” “ข้าคนไร้แซ่ขอรับ มีเพียงชื่อซูหย่าอย่างเดียว” เรื่องนี้ทำให้ต้วนจื่อรุ่ยตกใจเช่นกัน “แล้วพ่อแม่ของเจ้า…” “ท่านอยากรู้ไปทำไมหรือ” เดิมทีซูหย่าก็ไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว “ข้าเคยมีสหายที่หน้าตาคล้ายเจ้าคนหนึ่ง แต่ตอนนี้นางได้จากไปแล้ว ข้าจึงอยากรู้ว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับคนผู้นั้นหรือไม่” “ข้าไม่เคยมีพ่อ และข้าขอร้องท่านอย่าถามถึงผู้ชายไร้ความรับผิด

ซูหย่ารู้สึกเบื่อหน่ายกับชายคนนี้จริง ๆ แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปสอนเขาอยู่ดี นางโอบไหล่หลัง เขายังไม่เคยคิดห้ามสักนิด แสร้งยิงปืนพ่นไฟไม่เป็นนางจะได้สอนเขานาน ๆ ภาพของซูหย่าตีมือตีแขนของเซี่ยเหยียนเหวินทำให้ไป๋เทียนคั่วอดยิ้มตามไม่ได้ แต่คนที่อยากร้องไห้กลับเป็นลู่จื้อเผิง ถึงเขาจะดีใจที่เจ้านายยอมมีความรัก แต่เขาก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้สักทีเมื่อเห็นบุรุษสองคนแสดงความรักต่อกัน มันทำให้เขาอดขนลุกไม่ได้จริง ๆ การเดินทางกลับเมืองหลวงราบรื่นเป็นอย่างดี พอผ่านอุโมงค์ป่ามรณะไปได้เซี่ยเฟิงเหมียนก็โล่งใจแล้ว สีหน้าเขาดูสดชื่นขึ้นมาก มิหนำซ้ำยังชวนคนอื่นคุยไม่หยุดปากแต่ขณะที่เขากำลังพูดคุยอยู่กับพี่ชายและซูหย่าอย่างสบายใจอยู่นั้น ก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว แต่โชคดีที่เซี่ยเหยียนเหวินใช้กระบี่ปัดออกได้ทันเซี่ยเหยียนเหวินตะโกนขึ้นว่า “มีนักฆ่า” จากนั้นทุกคนก็ใช้กระบี่ปัดป้องพายุลูกดอกออกจากตัวซูหย่ายิงปืนพ่นไฟออกสองนัด คนคุ้มภัยก็เริ่มใช้ตาม แต่ครั้งนี้โจรพวกนั้นใช้วิธีการยิงลูกดอกแบบจู่โจม อีกทั้งยังใช้วิชาตัวเบาแฝงตัวอยู่บนต้นไม้ คนคุ้มภัยจึงจัดการได้

“พวกมันเปลี่ยนที่อยู่ใหม่แล้ว”“ต้องกลับไปรายงานท่านแม่ทัพ”ทหารทั้งสองคุยกัน ก่อนจะจุดไฟเผาเรือนทุกหลังที่อยู่ในหุบเขาซงซาน แล้วรีบกลับไปรายงานให้นายทราบคาราวานของซูหย่ากับองค์ชายทั้งสองเดินทางมาถึงทางสามแยกที่จะไปเมืองหลวงกับชายแดนตะวันออก เซี่ยเหยียนเหวินดีใจมากที่กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย อีกไม่ถึงสิบลี้ก็จะถึงเมืองหลวงแล้วเขาหยุดม้าและบอกกับทุกคน “ข้าขอไปปลดเบาสักครู่นะ” ว่าแล้วก็กระโดดลงจากหลังม้า วิ่งหายเข้าไปในป่าเซี่ยเฟิงเหมียนกำลังจะปลดสายรัดเอวทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียง“กรี๊ด! ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย อย่าทำอะไรข้าเลยนะ” เป็นเสียงของสตรีร้องขอความช่วยเหลือ เซี่ยเฟิงเหมียนรีบวิ่งไปตามเสียง ซูหย่าและเซี่ยเหยียนแหวิน วิ่งตามเข้าไป ส่วนไป๋เทียนคั่ว กับลู่จื้อเผิงควบม้าไปตรวจสอบรถม้าที่จอดอยู่ด้านหน้า ดูเหมือนจะมีคนนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น ปัง! เซี่ยเฟิงเหมียนเหนี่ยวไกใส่ชายคนนั้น ทั้งรู้สึกตื่นเต้นทั้งหวาดกลัวปนเปกัน แต่เขาจำเป็นต้องช่วยหญิงสาวคนนั้น ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ล้มลงตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น นางกลัวจนตัวสั่นงันงกไปหมด เซี่ยเฟิงเหมียนก้าวอย่าง

ซูหย่ากล่าวขอบคุณเขา ไป๋เทียนคั่วที่ไม่พูดอะไรมานานจึงเอ่ย “ข้าขอตัวกลับไปรายงานท่านรองเจ้าสำนักชิวก่อนนะขอรับ” “อืม ขอบใจเจ้ามาก” สองแม่ลูกขึ้นไปนั่งบนรถม้า ส่วนเซี่ยเหยียนเหวินขี่ม้าอยู่ด้านข้าง ซูหย่ากับหลิวเหม่ยหลิงออกไปไม่นาน ทางเรือนหลังของสกุหลิวก็มีสาวใช้วิ่งมาบอก “นายท่านใหญ่ อี๋เหนียงเจ็บครรภ์เจ้าค่ะ” หลิวอวี่ซวนผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พูดออกเสียงกร้าว “ตามหมอ” ทั้งจวนเกิดความอลหม่าน มีเพียงสวีหว่านโหรวเท่านั้นที่สบตากับเสี่ยวเหยาด้วยท่าทางสงบนิ่ง ตรอกหอมหมื่นลี้ พอกลับมาถึงจวนเซี่ยเหยียนเหวินรู้ว่าซูหย่ามีเรื่องต้องคุยกับมารดา เขาจึงไม่ตามไปรบกวน หลิวเหม่ยหลิงจับมือบุตรสาวขึ้นมากุมไว้ “เจ้าคิดจะทำอะไร” “ยังไม่รู้เลยเจ้าค่ะ ข้าแค่ถ่วงเวลาไว้ก่อนเท่านั้น” นางยังหาวิธีที่ไม่นองเลือดไม่ออก แต่หากหลิวฮุ่ยหมิ่นลงมือก่อน นางก็ไม่ยอมเช่นกัน “หย่าเอ๋อร์ หากแม่ทำให้เจ้าต้องลำบาก แม่ตกลงแต่งงานกับใต้เท้าจิวก็ได้นะ” “ท่านเสนาบดีหลิว ไม่ยอมจบง่าย

อีกเรื่องหนึ่งก็คือ เขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นพี่น้องรักใคร่ปรองดองกัน แม้จะต่างมารดาก็ตาม อีกทั้งยังได้เซี่ยเฟิงเหมียนคนใหม่ที่ดีกว่าเดิม สรุปแล้วการที่เขาตัดสินใจส่งโอรสทั้งสองคุ้มกันเสบียงไปยังชายแดนเหนือก็ไม่นับว่าสูญเปล่า“แต่เรื่องที่เขาชอบผู้ชาย อย่างไรเราก็ยอมรับไม่ได้” ฟังจากที่เซี่ยเฟิงเหมียนเล่ามา ดูเหมือนว่าเซี่ยเหยียนเหวินกับซูหย่าจะมีใจตรงกัน เย็นวันเดียวกันขณะที่เซี่ยเหยียนเหวินกำลังเดินเข้าตรอกหอมหมื่นลี้ ก็มีชายสวมชุดสีเข้ม ปิดบังใบหน้าหลายสิบคนเข้ามารุมทำร้ายเขากับลู่จื้อเผิง ลู่จื้อเผิงกับเซี่ยเหยียนเหวินต่างสู้กับคนกลุ่มนั้นจนรู้สึกเหนื่อยหอบ ผ่านไปสองเค่อชายชุดเข้มเหล่านั้นก็ทยอยหายไปทีละคน คนสุดท้ายใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นบนกำแพงแล้วหลบหนีไป ลู่จื้อเผิงคิดจะตามไป แต่เซี่ยเหยียนเหวินกลับห้ามไว้ก่อน “ไม่ต้องตาม” “ทำไมหรือขอรับ” “พวกมันแค่มาประลองยุทธ์กับเราเท่านั้น” “ประลองยุทธ์หรือขอรับ” “อืม เข้าบ้านกันเถิด” เพราะคนพวกนั้นไม่ได้หมายเอาชีวิตเขากับลู่จื้อเผิง การต่อสู้ท