Lahat ng Kabanata ng ไออุ่นแห่งขุนเขา: Kabanata 11 - Kabanata 20

ชัชชายเอ่ยถามในตอนท้าย ทั้งยังมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าที่หญิงสาวประคองให้นั่งทั้งยังมีทีท่าเป็นห่วงเป็นใย ท่าทีไม่ใช่คนที่นี่อย่างแน่นอน ผิวขาวๆรูปร่างออกจะเพรียว ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนพระเอกเกาหลีถึงแม้จะมีหนวดเคราขึ้นอยู่ดูรกครึ้มแต่กลับยิ่งทำให้ใบหน้านั้นแลดูหล่อเหลาไปอีกแบบ “อ๋อ…ลืมแนะนำไปค่ะ นี่คุณขุนเขา ที่เครื่องบินตกในหุบเขาท้ายหมู่บ้านน่ะคะ ส่วนนี่หมวดชัช ครูของโรงเรียน ตชด.ที่นี่ค่ะ” ม่อนดอยเอ่ยแนะนำทั้งสองหนุ่มให้รู้จักกัน ในขณะที่มือยังคงถือวิสาสะเปิดสาบเสื้อพื้นเมืองตัวบางที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่ เพื่อสำรวจบาดแผล ทั้งยังเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยนั้น ทำให้ชัชชายมองอย่างไม่พอใจ แต่พยายามสะกดอารมณ์ขุ่นเคืองนั้นเอาไว้ขุนเขาเห็นอาการที่ชายหนุ่มนามชัชชายแสดงออกมา แม้จะเพียงแว๊บเดียวแต่เขาก็พอจะเดาออกว่า หมวดชัชคงจะมีใจให้กับหญิงสาวตรงหน้านี้อย่างแน่นอนโดยทั้งสองอาจจะกำลังทำผิดศิลธรรมกันอยู่ก็

“ไม่อ่ะ ผมยังไม่อยากกลับ”คำตอบสั้นๆของชายหนุ่มทำเอาม่อนดอยอึ้งไปพักใหญ่“หมายความว่าคุณจะกลับดอยกับฉัน ยังงั้นเหรอ”ในที่สุดม่อนดอยก็เอ่ยถามออกมาอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน“ใช่ คุณคงไม่ว่านะ ผมยินดีจ่ายค่าที่พักรวมค่าอาหาร”“ไม่ใช่แบบนั้น…แล้วคนที่บ้านคุณเขาไม่ว่าเหรอที่จู่ๆคุณก็หายตัวออกมาแบบนี้ แถมพอหายดีแล้วยังไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องอีก”ม่อนดอยยังคงซักต่อ“คนที่บ้าน? ไม่มีหรอก ผมอยู่คนเดียว ไม่มีใครที่ต้องคอยมาห่วงผม”คำตอบของชายหนุ่มทำเอาม่อนดอยขะงัก พลางหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ทอดสายตามองเหม่อออกไปยังนอกหน้าต่างรถ ดวงตาเลื่อนลอยโถ…เด็กน้อย…คงจะเหงา…เธอไม่รู้หรอกว่าชายหนุ่มต้องผ่านอะไรมาบ้าง ดูรวมๆแล้วเขาอาจจะเกิดมาในชาติตระกูลที่ร่ำรวย แต่ขาดความอบอุ่นก็เป็นได้ม่อนดอยอดที่จะเอื้อมมือเล็กๆข้างหนึ่งกุมมือเรียวใหญ่นั้นเป็นเชิงปลอบ“เอางั้นก็ได้ แต่มีข้อแม้…คุณต้องช่วยฉันทำงาน โอเค้??”“ช่วยงานคุณ?…แล้วถ้าผมไม่ทำล่ะ ผมทำเป็นซะที่ไหน ไม่เอาอ่ะ ผมอยากพักผ่อน ผมจะจ่ายเงินให้คุณเองค่าที่กินที่อยู่”ขุนเขาเมินมองออกไปนอกกระจกรถ“ไม่ได้!! ถ้าไม่ตกลงก็ไม่ต้องขึ้นดอยไปกับฉันเลย ฉัน

คำตอบของเขาทำเอาร่างบางเผลอมองไปยังเป้าตุงๆในกางเกงชาวเลผ้าทอสีเข้มอย่างเสียไม่ได้ ใบหน้างามแดงเห่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “เออๆก็ได้ๆ ถือว่าช่วยน้องชายเลือกชุดชั้นในใส่ครั้งแรกตอนแตกเนื้อหนุ่มก็แล้วกัน” ม่อนดอยเสพูดทั้งยังพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แล่นวาบเข้ามากว่าชายหนุ่มจะซื้อของครบก็เล่นเอาขาลาก “คุณล่ะ ไม่ซื้ออะไรเหรอ ผมไม่เห็นคุณซื้ออะไรเลย อยากได้อะไรก็บอกผมนะ เดี๋ยวผมซื้อให้เอง” ขุนเขาบอกในขณะที่กำลังจัดการเก็บของใช้ต่างๆในกล่องฝาล๊อกใบใหญ่ที่ร่างบางใส่ไว้ในรถเพื่อใช้เก็บของและกันฝนได้เป็นอย่างดี “ที่นี่ไม่มีอะไรให้ซื้ออ่ะ ของที่ฉันต้องการต้องไปซื้อที่ร้านขายส่งในตลาดราคาจะถูกกว่าเยอะ” 

ม่อนดอยกล่าวพลางลุกขึ้นตรงไปยังเตียงนอนทรงกลมหนานุ่ม รื้อค้นถุงกระดาษมากมายหลายถุงนั้น ก่อนจะหยิบชุดนอนผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มออกมาหนึ่งชุดในจำนวนชุดนอนหลายชุดที่ชายหนุ่มเลือกซื้อมา แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำที่มีเพียงกระจกใสกั้นในขณะที่ขุนเขาเมื่อเห็นร่างเล็กนั้นเดินหายเข้าไปยังห้องน้ำ ตัวเขาเองก็เดินมารื้อค้นถุงกระดาษบนเตียงกว้างเพื่อหาชุดที่จะเปลี่ยนด้วยเช่นกัน เสียงน้ำไหลซู่ดังมาจากห้องน้ำ มันทำให้เขาต้องเงยหน้ามองโดยอัตโนมัติแต่แล้วร่างสูงก็ต้องชะงักกึก ชาวาบไปทั้งลำตัวเมื่อเห็นเงาสะท้อนออกมาจากห้องอาบน้ำตรงหน้าเตียงใหญ่ซึ่งอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี ภายใต้ผ้าม่านสีขาวนั้น ร่างงามสมส่วนเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าของสตรีได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นทรวงอกกลมกลึงเต่งเป็นกระเปาะไม่หย่อนคล้อย เอวเล็กกลม มีหน้าท้องเล็กน้อยไม่น่าเกลียด และโหนกนูนกลางกายสาวที่นูนเด่นยามร่างงามนั้นหันข้าง สะโพกมนไม่หย่อนคล้อย ลำขาเรียมกลมกลึงรับกับสะโพกมนมือเล็กลูบไล้ไปทั่วสรีระเพื่อขัดคราบไคอันเหนียวเหนอะ แต่หารู้ไม่ว่าการอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์ของตัวเองนั้น เหมือนเป็นการโชว์ลีลาร่ายรำให้อีกฝ่ายชมหลังผ้าม่านเสียมากกว

“โธ่คุณ! มันเป็นความเคยชินของผู้ชาย แล้วจู่ๆคุณก็มานอนข้างๆผมเนี้ยนะ ผมกำลังฝันมันก็เลยคว้าไปทั่วไง ผิดที่คุณน่ะแหล่ะ ไม่ต้องมาโทษผมเลย”ขุนเขาว่าพลางลุกขึ้นยืน เกาหัวแกร็กอย่างขุ่นเคือง“คุณไม่ได้คิดจะทำมิดีมิร้ายกับฉันใช่มั้ย”ม่อนดอยยังคงถาม ดวงตากลมยังคงมีแววหวั่นไหว“จะบ้าเหรอคุณ! ผมไม่ยุ่งกับคนมีครอบครัวแล้วหรอกนะ ไม่อยากผิดศีล”ขุนเขาตอบอย่างขุ่นเคือง“ถ้าคุณไม่ได้คิดอะไรกับฉันแล้วทำไมไอ้นั้นมันถึงตั้งเด่แบบนั้นล่ะ”ม่อนดอยถามพลางชี้นิ้วไปยังชายหนุ่ม ขุนเขาสบตากับร่างบางที่ยังคงชี้นิ้วมายังเขา ขุนเขามองตามนิ้วที่ร่างบางชี้ ก่อนจะเบิกตากว้าง รีบหันหลังให้กับร่างบางอย่างไว ก่อนจะยกมือกุมขมับ ปากหยักบ่นขมุบขมิบบ้าฉิบ!!! ไอ้ขุนน้อยลูกพ่อ แกนี่ชอบทำให้พ่อแกขายหน้าชะมัดเลย“มันเป็นปฏิกิริยาของผู้ชายในตอนเช้าคุณไม่รู้เหรอ หรือว่าลืมไปแล้ว…คุณเป็นหมอ คุณก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าตอนเช้าๆของผู้ชายมันก็ลุกขึ้นมาชี้เด่แบบนี้เป็นธรรมดา”ขุนเขาพูดพลางสาวเท้าไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ทางด้านม่อนดอยมองตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างหวาดระแวง เมื่อคืนเธอจำได้ว่าเธอนอนบนโซฟาเสียสละให้ร่างสูงได้นอนบนเตียงนอ