تسجيل الدخولSarina YsabelleIlang gabi matapos naming pag-usapan ang tungkol sa aming paglalakbay sa Japan, napansin kong may bahagyang pagbabago sa ugali ni Theo, hindi na kasing sigla noong nagpaplano pa lamang kami, at kahit hindi niya ito direktang sinasabi, alam kong may bumabagabag pa rin sa kaniyang isipan."Leon," sabi ko isang gabi, habang kami ay naghahanda para matulog, "napansin mo ba, medyo tahimik si Theo sa nakaraang ilang araw?""Oo, napansin ko rin," sagot ni Leon, umupo sa gilid ng aming kama. "Sa tingin mo, ano kaya ang problema?""Hindi ako sigurado," sabi ko, "ngunit naiisip ko, baka natatakot pa rin siya sa idea na aalis tayong dalawa nang matagal, kahit sinabi na naming hindi namin siya kailanman iiwan nang tuluyan."Kinabukasan, nagpasya kaming pareho ni Leon na kausapin si Theo nang tapat, upang malaman kung ano talaga ang kaniyang nadarama tungkol sa aming paparating na honeymoon."Theo," sabi ko, habang kami ay kumakain ng meryenda sa hapon, "gusto namin sanang malaman,
Sarina YsabelleIsang linggo matapos ang aming kasal, habang unti-unti kaming bumabalik sa aming normal na gawain, nagpasya kaming pareho ni Leon na simulan na ang pagpaplano para sa aming honeymoon, isang bagay na parehong hindi namin naranasan noong una kaming ikasal, dahil masyado kaming abala noon sa aming negosyo at karera."Sari," sabi ni Leon isang gabi, habang kami ay nakaupo sa sala, laptop bukas sa aming harapan, "saan mo gustong pumunta? Alam mo, hindi tayo dapat maging limitado, puwede tayong pumunta kahit saan sa mundo.""Hindi ko alam," sabi ko, natatawang umiling. "Matagal na kasi akong hindi nagbabakasyon nang basta-basta, lalo na sa ibang bansa. Ikaw, ano ang gusto mo?"Bago pa man makasagot si Leon, may narinig kaming boses mula sa hagdanan, at doon namin nakita si Theo, hindi natutulog gaya ng inaakala namin, kundi nakatayo, hawak-hawak ang kaniyang tablet."Mommy, Daddy," sabi niya, tumakbo palapit sa amin, "narinig ko po na nagpaplano kayo ng honeymoon. Meron po a
Sarina YsabelleHabang tinitingnan namin ni Leon ang aming anak, hawak-hawak ang panulat, dahan-dahan niyang isinulat ang malalaking titik sa unang pahina ng kaniyang bagong notebook."PHASE 6," basa niya nang malakas, mukha puno ng saya, "LITTLE SISTER OR BROTHER?"Napatawa kami pareho ni Leon, hindi lubos na maisip kung saan naman niya nakuha ang idea na ito, ngunit alam naming, gaya ng lahat ng kaniyang plano noon, seryoso siya tungkol dito."Theo," sabi ko, natatawang umiling, "hindi ba masyadong maaga para pag-usapan iyan? Kakakasal lang namin ng daddy mo.""Alam ko po," sagot ni Theo, buong tiwala, "pero gusto ko lang pong ma-prepare kayo sa aking magiging susunod na proyekto. Alam n'yo naman po, matagal ang preparation ng mga bagay na ganito."Napatingin ako kay Leon, at nakita ko sa kaniyang mukha ang parehong bagay na nadarama ko, isang halo ng tawa at bahagyang kaba sa idea na binabalak ng aming anak."Baby," sabi ni Leon, umupo sa harap ni Theo, "hindi ganoon kasimple ang p
Sarina YsabelleNapatingin ako kay Leon, hindi pa lubos na naiwawala ang bigat ng kaniyang mga huling sinabi, at bago pa man ako makasagot, dahan-dahan niyang hinawakan ang aking mukha, at hinalikan ako.Ang halik na iyon ay hindi lamang isang simpleng seremonya, isang bagay na ginagawa dahil kailangan sa proseso ng kasal. Ang halik na iyon ay walong taon ng paghihintay, walong taon ng sakit, walong taon ng mga tanong na hindi nasagot, at ngayon, sa wakas, may sagot na.Naramdaman ko ang lahat, ang lambot ng kaniyang mga labi, ang panginginig ng kaniyang mga kamay habang hawak ang aking mukha, at ang init ng kaniyang katawan na malapit sa akin, isang bagay na akala ko ay hindi ko na muling makakamtan.Nang matapos ang halik, narinig namin ang malakas na palakpakan at hiyawan ng aming mga panauhin, ang tunog ng kasiyahan mula sa lahat ng taong naging saksi sa aming buong paglalakbay."Ladies and gentlemen," anunsyo ng officiant, boses malakas at puno ng saya, "ipinakikilala ko sa inyo,
Sarina YsabelleMatapos ang speech ni Theo, at matapos naming lahat mahikbi at mapangiti nang sabay, nagpatuloy ang officiant sa kaniyang mga salita, ang kaniyang boses malumanay ngunit puno ng bigat ng okasyon."Ngayon, dadako tayo sa pagbibigkas ng inyong mga panata," sabi niya, tumingin muna kay Leon. "Pierce Leon, handa ka na bang magbigkas ng iyong mga pangako kay Sarina?"Tumango si Leon, at kinuha niya mula sa kaniyang bulsa ang isang maliit na papel, ngunit sa halip na tingnan ito, inilagay niya ito pabalik sa kaniyang bulsa, at sa halip, tumingin siya sa akin nang diretso, mata puno ng katatagan."I know I wrote something down," sabi niya, boses malumanay, "but now that I'm standing here in front of you, I know I don't need it anymore. Everything I want to say to you is already in my heart, and that's where I'll pull it from."Napahinto siya sandali, tila hinahanap ang tamang mga salita, at habang naghihintay ako, naramdaman ko ang kaba sa aking dibdib, hindi dahil sa takot,
Sarina YsabelleTumayo si Theo sa harap ng lahat, hawak-hawak hindi lang ang maikling papel na inihanda niya para sa kaniyang speech, kundi pati na rin ang kaniyang lumang notebook, ang parehong notebook na naging saksi sa lahat ng nangyari sa aming buhay sa nakaraang mga buwan."To the distinguished and respectable guests," sabi ni Theo, boses malinaw kahit alam kong kinakabahan siya, "bago po ako magbigay ng aking speech, gusto ko pong basahin muna sa inyo ang isang bagay."Napatingin ako kay Leon, hindi lubos na maisip kung ano ang binabalak ng aming anak, ngunit napansin ko ang bahagyang ngiti sa kaniyang labi, tila alam na niya ang gagawin ni Theo.Binuksan ni Theo ang kaniyang notebook, dahan-dahan, tila iniingatan ang bawat pahina nito, hanggang sa marating niya ang unang pahina, ang parehong pahina na naging simula ng lahat."Ito po ang unang tanong na isinulat ko sa notebook na ito," sabi ni Theo, boses ngayon medyo mahina, "matagal na po itong panahon ang nakalipas, noong hi







