Lahat ng Kabanata ng คู่แท้: Kabanata 71 - Kabanata 79

" คุณพ่อคะ...ดูนี่สิคะ ผลสอบของไป่ชิงออกแล้ว " เด็กสาวอายุ 16 ปี ชูแผ่นกระดาษที่พึ่งหยิบออกจากกระเป๋าให้คนเป็นพ่อดู" ถ้าให้พ่อทาย ไป่ชิงของพ่อต้องสอบได้ที่หนึ่งอีกแน่ๆเลยใช่มั้ย " ชายร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มกว้าง" ว้า !!! ทายถูกอีกแล้ว อย่างนี้ก็ไม่สนุกสิคะ " เด็กสาวว่าพร้อมกับเดินอ้อมมาด้านหลัง เธอยื่นแผ่นกระดาษให้พร้อมกับโอบรอบคอและหอมแก้มของพ่อหนึ่งครั้ง" ก็ไป่ชิงของพ่อสอบได้ที่หนึ่งทุกเทอมอยู่แล้วนี่นา เทอมนี้ก็คงไม่พลาดอีกใช่มั้ยล่ะ " ลำแขาแกร่งโอบเอวลูกสาวที่ยืนอยู่ข้าง ท่านภูมิใจกับลูกสาวคนนี้มาก...แม้ตระกูลจางจะไม่มีลูกชายสืบทอดเหมือนบ้านอื่นๆแต่ประมุขจางก็ไม่เคยเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ ลูกสาวของท่านเก่งกว่าใครทั้งนั้นอยู่แล้ว" ทายถูกแบบนี้ให้รางวัลหนึ่งทีค่ะ " พูดจบลูกสาวคนสวยก็หอมแก้มของพ่ออีกครั้ง เสียงหัวเราะของสองพ่อลูกดังประสานกันไปทั่วห้อง แต่ระหว่างที่กำลังมีความสุขกับลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ประมุขจางก็มองตรงไปยังลูกสาวอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ลูกสาวคนเล็กที่พูดน้อยกว่าลูกสาวคนโต" ว่ายังไงล่ะเรา...เทอมนี้เอาที่สุดท้ายมาฝากพ่ออีกรึ

" พวกเราตรวจดูแล้วพบว่ายาที่ฉีดเข้าไปแทรกซึมเข้าทำลายเซลล์กล้ามเนื้อส่วนขาของคุณปาลิตา เอ่อ...เสียหายไปมากครับ อีกอย่างระยะเวลาที่ฉีดเข้าไปก็นานจนตัวยาทำงานจนครบกระบวนการของมันแล้ว พวกเรา..เอ่อ เกรงว่า..." " ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้สำหรับโรงพยาบาลของต้าลั่วกรุ๊ป ยังไงมันก็ต้องมีทางรักษาใช่มั้ยครับคุณหมอ " ประธานใหญ่ต้าลั่วรีบเอ่ยพร้อมกับจ้องเหล่านายแพทย์ที่ยืนเรียงกันอยู่หน้าห้องตรวจ" เอ่อ...คะ ครับ...ครับ พวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ " ชายหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่นึกถึงคำพูดของหมอที่คุยกับเขาก่อนหน้า ตอนนี้เย่วเฟิ่งกำลังขับรถกลับบ้านของตัวเองด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำจากการร้องไห้เพราะรู้สึกสงสารคนรักเหลือกำลัง...หมอบอกว่าเธออาจจะเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต หลังจากหมอได้ตรวจเสร็จปาลิตาก็หลับไปเพราะฤทธิ์ของยาที่คุณหมอใช้รักษา บอดี้การ์ดของบ้านตระกูลจางถูกสั่งให้เฝ้าหน้าห้องพักของปาลิตาไว้เพราะคนร้ายอีกคนหายตัวไปจากที่เกิดเหตุ ไม่มีใครพบหวางลีแม้ทุกคนจะกระจายกันออกตามหาแล้วก็ตามเขาแค่กลัว...ว่าหวางลีจะย้อนกลับมาทำร้ายปาลิตาอีกครืนนนน....รถยนต์คันหรูเร่งเครื่องขับมาจอด

" ช่วยเอายานั้นกลับมาฉีดให้ชั้นหน่อย ครั้งนี้มันอาจจะได้ผล อย่าลืม!!! ห้ามบอกใครเด็ดขาด " หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จแล้วปาลิตาก็กดส่งทันที หญิงสาวหอบหายใจแรงขึ้นเมื่อความเจ็บปวดแล่นพาดผ่าน นานนับหลายนาทีกว่าที่เธอจะหายจากอาการนี้ หญิงสาวนึกถึงคืนวันที่ถูกจับตัวไปและคนรักของเธอไปช่วยไว้ได้ทันคืนนั้นพอเขาพาเธอมาที่โรงพยาบาลและคุณหมอตรวจอาการของเธอเสร็จเรียบร้อย อาเย่วก็เดินตามคุณหมอไปคุยที่ห้องอีกห้องหนึ่ง หญิงสาวรู้ดีว่าขาของเธออาจจะใช้การไม่ได้อีกต่อไป ... เพราะในตอนนั้นมันไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ปาลิตานึกถึงตอนที่ตัวเองอยู่ในถ้ำกับหัวหน้าหวางสองต่อสองหลังจากที่พ่อของเขาแยกตัวเดินไปหาใครอีกคนหวางลีควานหาผ้ามาปิดปากของเธอไว้ไม่ให้ส่งเสียงให้คุณไป่หลิงได้ยิน จังหวะนั้นหญิงสาวสังเกตเห็นห่อผ้าที่ผูกติดกับเอวของคนร้ายที่จับตัวเธอมาอยู่ ... หวางลีคอยจับเช็คดูห่อผ้านั้นตลอดเวลา ปาลิตาใช้จังหวะที่หวางลีกำลังผูกผ้าปิดปากเอาหัวของตัวเองกระแทกไปด้านหลังโขกกับใบหน้าของเขาเข้าอย่างจัง หญิงสาวไม่รอช้าเธอตวัดแขนของตัวเองจับลำแขนแกร่งให้โน้มมาด้านหน้าและใช้นิ้วมือจิ้มกระแทกลงที่ท้ายทอยของเขาพอดีร่าง

" ขอโทษนะค้าาา...ขอโทษที่ทำให้คุณแม่เป็นห่วง " พูดจบร่างเล็กก็สอดมือเข้าที่ใต้แขนของผู้เป็นแม่ หญิงสาวกอดที่เอวของท่านแล้วเกยคางวางไว้บนไหล่...เป็นใครเค้าก็ต้องโกรธกันทั้งนั้นนั่นแหละ ก็เธอเล่นละครซะเนียนเชียวหลังจากลู่จื่อเหลียงพาหวางลีไปทำแผลที่โรงพยาบาลประธานใหญ่จางลี่ก็พาเธอเดินกลับมาที่โรงพยาบาลของต้าลั่ว ตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน...มีสายตาหลายคู่จับจ้องมอง ปาลิตารู้แล้วว่าเธอกำลังเป็นที่สนใจของผู้คนเพราะลูกน้องที่มาเยี่ยมในวันแรกๆของการเข้ารักษาตัวเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมดแล้ว" หึ...น่าตีจริงๆเลยนะยัยหนู นี่ถ้าหนูยังเป็นเด็กตัวเล็กๆนะ แม่จะจับมาตีก้นให้ลายเลย พ่อกับแม่รึก็เป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ แล้วไหนจะคนอื่นๆอีก ทุกคนเค้าเป็นห่วงหนูกันหมดเลยนะ " คุณกรองแก้วทำตาค้อนใส่แล้วเอ่ยกับลูกสาว" ขอโทษนะคะ ขอโทษทุกคนเลย หนูรู้ค่ะว่าทุกคนเป็นห่วง...แต่มันจำเป็นจริงๆค่ะ หนูแค่อยากคุยกับหัวหน้าหวางก่อน เค้าอาจจะกลับตัวกลับใจได้ ความจริงเค้าไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ถ้าเค้าเป็นอะไรไปแม่เค้าที่อยู่เมืองไทยคงเสียใจมากเลยนะคะ " หญิงสาวเอ่ยพลางทำตาละห้อยเรียกคะเเนนความสงสาร หวางลีเคยเล่า

" เป็นเกียรติจริงๆครับที่ประธานจางและเจ้าสาวมาแจกการ์ดเชิญด้วยตัวเองแบบนี้ " ชายร่างท้วมเอ่ยพร้อมกับโค้งตัวแล้วรับสิ่งที่ชายหนุ่มยื่นให้" ต้องมาสิครับ...ยังไงฉางจิ้งก็เป็นพันธมิตรที่ดีและเป็นคู่ค้าที่ซื่อตรงมาตลอด ผมกับปาลิตาต้องมาด้วยตัวเองอยู่แล้ว "" แหม!! ... ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ยังไงๆฉางจิ้งก็ต้องให้ความสำคัญกับจางลี่มากกว่าบริษัทอื่นอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ฉางจิ้งเลย...บริษัทไหนๆก็อยากร่วมธุกิจกับจางลี่ทั้งนั้นแหละครับ "" หึ...ขอบคุณครับ ยังไงผมคงจะคุยกับประธานฉางนานกว่านี้ไม่ได้แล้วนะครับ ผมกับเจ้าสาวจะต้องไปที่อื่นต่อน่ะครับ " พูดจบชายหนุ่มก็เอ่ยคำลาต่ออีกไม่กี่ประโยคจากนั้นเขาก็พาเธอตระเวนไปหาแขกคนสำคัญที่อื่นต่อหลังจากวันนั้น...วันที่เธอและเขาปรับความเข้าใจและทำกิจกรรมเชื่อมความสัมพันธ์กันแล้ว ผู้เฒ่าจางจึงเอ่ยปากขอปาลิตามาเป็นหลานสะใภ้กับพ่อแม่ของเธอต่อหน้าขณะที่ทั้งหมดรับประทานอาหารร่วมกันเสร็จแล้ว ท่านให้เหตุผลว่า...หากจะรอนานกว่านี้ท่านก็เกรงร่างกายของตัวเองจะไม่ไหว และหากจะให้ท่านบินไปที่เมืองไทยด้วยตัวเองนั้นก็คงเป็นไปได้ยาก ... สังขารของคนแก่นั้นมีแต่จะเสื่อมทอยลงทุกวัน