All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 91 - Chapter 100

“พอกันที! มึงมานี่ มาต่อยกับกูมา”“มึงแน่ใจนะว่าจะยอมให้หน้าเป็นแผล”“มึงก็ต่อยที่อื่นสิวะ จะมายุ่งกับหน้าตากูทำไมหรืออิจฉาในความหล่อของกู?”พิธาน นิราม สามภพ แน่นอนว่าสามภพหล่อที่สุด ไม่แปลกถ้าจะถูกอิจฉาตาร้อน ระหว่างที่ดอกเตอร์หนุ่มคิดเพ้อเจ้อเสียงโทรศัพท์ของพิธานก็ดังแทรกขัดจังหวะการวิวาทต้องจบลง เพราะนี่เป็นสายที่เขากำลังรอ“ว่าไง คิดได้แล้วสินะ” ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพิธานถามเสียงนิ่ง(ผมขอโทษครับคุณพิธาน ผมผิดไปแล้ว!)“ที่นี่รู้แล้วสินะว่าผมเป็นใคร” ปลายสายไม่ใช่ใคร เป็นชายแปลกหน้าที่หาเรื่องของขวัญวันนี้(ท่านจะให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมยอมหมดทุกอย่างแล้ว)“ทุกอย่าง แน่ใจ?”(ครับทุกอย่าง ได้โปรด...ได้โปรดคืนเมียผมมาเถอะครับ!) พูดพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่คิดว่างานที่คิดว่าง่ายจะนำพาปัญหามาให้ขนาดนี้ พอเขากลับมาถึงบ้านเมียรักก็หายไปแล้ว“เธอสบายดี ไม่ต้องห่วง” อีกฝ่ายร้อนรน แต่พิธานกลับใจเย็น(ท่านครับ!)“ผมจะคืนให้ก็ได้ ถ้าคุณลงคลิปขอโทษภรรยาของผม และโยนความผิดไปให้ชมพู่

“ขวัญคิดว่ากอดแค่นี้จะทำให้ผมหายโกรธหรือไง คิดง่ายไปหน่อยไหมครับ”“แล้วขวัญจะต้องทำยังไงคะ” เธอพึมพำปล่อยมือที่กอดเขา ร่างบางก้าวถอยหลังคิดหนัก“ต้องทำยังไง...ผมไม่บอก ไหนบอกว่าจะง้อ” ร่างสูงหันมามอง แววตาคมกดลึกทำของขวัญว้าวุ่นใจ“คิดออกหรือเปล่าครับ” เขาไม่พูดแต่แววตาที่มองเหมือนบอกใบ้ให้เธอได้รู้คำตอบ ชายหนุ่มยืนนิ่งตระหง่านไม่ได้ขยับหนีไปไหนของขวัญมองสบตาพิธานอย่างอ้อนวอน แต่ที่ได้กลับมาคือสายตานิ่งเฉย ครั้งนี้เขาไม่ใจดี แล้วเธอต้องทำยังไง?จะง้อยังไงร่างบางกลอกตาไปมาคิดมากจนสับสน ก่อนจะผงกศีรษะมองร่างสูงตรงหน้าอย่างพิจารณาจริงจัง ถ้าจะง้อก็ต้องง้อด้วยสิ่งที่เขาชอบที่สุด เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วเขย่งปลายเท้าเล็ก มอบจูบที่อ่อนโยนลึกซึ้งพิธานขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนพอใจแต่ยังไม่พอใจที่สุด ของขวัญเลยเงยหน้าเพื่อจูบเขาอีกครั้งและครั้งนี้ก็เนิ่นนานกว่าเดิม มือเล็กวางลงบนอกแกร่ง หาที่พึ่งพิง“อืม” ได้ยินเสียงครางผะแผ่วจากคนตรงหน้า ดูเหมือนเขาจะพอใจในรสจูบของเธอแล้ว หญิงสาวจึงขยับตัวถอย“หายโกรธแล้วใช่ไหมคะ”

พิธานขยับขึ้นมาบนตัวของขวัญก่อนจะถอดเสื้อผ้าของเธอออกไปจนหมด เขาค่อย ๆ บรรจงจูบคนตัวเล็กอย่างเชื่องช้าแม้จะกระหายอยาก ลากปลายลิ้นร้อนลงไปสัมผัสที่ต้นคอขาวผ่องเลื่อนลงต่ำผ่านอกนุ่ม สะดือเล็กจนถึงเนินเนื้อชมพูอ่อนที่กำลังเปียกชื้นรอคอย“อื้อ”ของขวัญบิดตัวร้องครางเมื่อลิ้นร้อนกดลงมาที่ทางรักสัมผัสกับติ่งเล็กที่นูนเด่น“อ๊าา” เธอร้องลั่นเพราะความเสียวซ่านสะโพกบางพลิ้วไหว“ขวัญไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวหอบหายใจกระชั้น ไม่สามารถนอนนิ่งอยู่ได้ คนตัวเล็กเข้าใจคำว่ามีแค่ลิ้นก็ทำให้ลอยได้มันเป็นยังไงแล้วทั้งที่บอกว่าไม่ไหวก็ไม่ได้รับความปรานี เพราะคุณสามีไม่ได้ทำเพียงแค่เลียเท่านั้น“อย่าดูด...ฮื่อ”สูด“อึก ธานพอแล้ว”ของขวัญเกร็งปลายเท้า จิกเล็บลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่ม ตัวเธอสั่นพร้อมกระตุกเกร็งเมื่อถึงจุดสุดยอด “แฮ่ก” คนตัวเล็กหอบหายใจรัว ตอนนั้นตาคมก็ช้อนมองมุมปากหนามีรอยยิ้ม เขาขยับตัวขึ้นมาอยู่ในระนาบเดียวกันอีกครั้ง ก้มลงจูบคนใต้ร่างอย่างดูดดื่มยั่วยวนเขาเก่งมาก เธอไม่มีทางเอาชนะได้เลยพ่ายแพ้หมดรูปยอมยกธง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายที่ถูกจับผิดหรือแค่อยากจะแกล้งคนเป็นภรรยา หลังจากพึมพำตอบรับร่างสูงก็กดกระแทกแท่งรักเข้ามาไม่หยุดหย่อน “อ๊ะธาน!”ตับ ๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังชัด ของขวัญได้ยินเต็มสองหู“ซี้ด”พร้อมกับเสียงครางของเขาเอี๊ยด แรงขย่มที่เพิ่มมาก ทำให้เตียงราคาแพงเริ่มส่งเสียงประท้วงความหนักหนา“ดีมาก”“แรงอีก จะไม่ไหวแล้ว...” ของขวัญอ้อนวอนตาพร่าพร้อมทั้งกัดปากตัวเอง บิดกายดิ้นเร่า ๆ ปานจะขาดใจ“แรงอีกเหรอ”“อื้อ แรงอีก”“ขวัญชอบแรง ๆ สินะ”“อย่าล้อนะ” เธอส่ายหน้า จิกไปที่ท่อนแขนแกร่งเพื่อเอาคืนเขาปั่กพิธานทำตามคำขอ เร่งจังหวะให้ภรรยารัก สะโพกหนาขยับเร็วและกระแทกแรงมากกว่าครั้งไหน ๆ โน้มตัวเข้าหากอดเธอเอาไว้แน่น พร้อมกดกระแทกแก่นกายลงมาเน้น ๆ จนคนตัวเล็กรู้สึกเหมือนเรือนร่างกำลังถูกฉีกกระชากเธอร้องครางเขาก็คราง ปากทั้งสองขบเม้มดูดดื่มลิ้มรสชาติกันและกัน อารมณ์รักพุ่งทะยานดำเนินมาจนถึงจังหวะสุดท้าย“อ๊ะ จะเสร็จ”“อั่ก ขวัญ!”พิธานดันสะโพกแกร่งย้ำ พร้อมนำพาคนตัวเล็กมาถึงจุ

“ขวัญ”“ของขวัญครับ”ของขวัญตื่นลืมตาด้วยความสับสน เมื่อปรับระยะการมองเห็นได้ก็สบสายตากับคนตัวโตที่นั่งนิ่งอยู่เคียงข้าง แววตาคมมองมาด้วยกระแสอบอุ่น“หือ เรียกขวัญเหรอ” ของขวัญถามพร้อมกะพริบตาลงเพื่อไล่ความง่วงงุน ในที่สุดก็จำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พีทีคอร์ปอเรชั่นกรุ๊ป“ไหนคุณบอกว่าไม่ง่วงไงครับ”“ขวัญแค่พักสายตาไม่ได้หลับ”“อ้อ” เขาครางรับ“ไม่ต้องมายิ้มเลย” ที่หมดเรี่ยวหมดแรงขนาดนี้มันเป็นเพราะใครกันล่ะ ถ้าไม่ใช่คนตรงหน้า“ผมไม่ยิ้มก็ได้”“...”“ไปกันเถอะ”“ไปไหนคะ?” เธอยังคงสับสน แต่ก็ยันตัวลุกนั่ง“กลับบ้านครับ”“คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอ”หญิงสาวถามและเหลือบสายตาไปยังนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะพบว่านี่มันพึ่งจะบ่ายโมงเท่านั้น“อืม เสร็จแล้ว”“ห้ามโกหกนะ ไม่ใช่ว่าเห็นขวัญหลับคุณเลยจะพาขวัญกลับบ้านนะคะ” ของขวัญมองพิธานอย่างจับผิด “คุณไม่ตอบ? แสดงว่างานยังไม่เสร็จใช่ไหม”“ครับ ยังไม่เสร็จเลย” พอไล่ต้อนร่างสูงก็ยอมรับ เขาผิดที่พาเธอมาทำงานด้วยทั้งที่เป็นวันหยุดของหญิงสาว น่าจ