Todos los capítulos de My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Capítulo 121 - Capítulo 130

พิธานเงยหน้ามองแล้วพูดย้ำ เตือนให้ของขวัญจดจำใส่ใจ ก่อนจะก้มลงมาที่ต้นคอเล็กแล้วทำลายร่องรอยที่ว่าทิ้ง เขาขบเม้มกลบฝังรอยดูดของคนอื่น และยังสร้างเพิ่มอีกจนผิวขาวเปลี่ยนเป็นจ้ำ ๆ เต็มบริเวณคอและเนินอก“เจ็บ” ของขวัญครางพึมพำ เจ็บนะแต่ไม่ห้าม ในระหว่างที่พิธานลากมือไปด้านหลังโอบกอดเธอแน่น“คราวหลังอย่าให้ใครมาทำรอยบนตัวคุณอีก” คนตัวโตเอ่ยเสียงแข็งกร้าวมองภรรยาอย่างเด็ดขาด ไม่รอให้ตอบรับเขางับลงมาที่ยอดอกสีหวานเพื่อตักเตือน“ธาน ขวัญเจ็บ”“ผมไม่ชอบ”“อย่ากัด ฮื่อ” มือเล็กยกขึ้นเกาะเกี่ยวร่างสูง ทรวงอกนุ่มแข็งเป็นไตเมื่อถูกบดขยี้“ได้ยินไหมว่าไม่ชอบ”“ได้ยินแล้ว” เธอครางรับหลับตาแน่น“ยังไม่พอ” ไม่สาแก่ใจของสามี เขาประคองร่างบางเริ่มกระชากถอดชุดชั้นในตัวจิ๋วและโยนทิ้งขวาง เรือนกายโป๊เปลือยไร้สิ่งปกปิด พิธานมองสำรวจ พอใจที่อย่างน้อยก็มีร่องรอยผิดปกติที่ลำคอขาวเท่านั้น“อื้อ!” ของขวัญแอ่นกายเมื่อใบหน้าคมโน้มลงมา ขณะที่ปากหยักดูดชิมอกอวบ ปลายนิ้วก็กดลงและบดบี้ที่จุดอ่อนไหว เนินเนื้อสีอ่อนถูกก่อกวนจนฉ่ำแฉะ ของขวัญทน

“ตั้งใจหน่อยครับ” เขาเตือนเมื่อเธอเผลอตัวหยุดขยับ มือหนาเลื่อนกลับมาที่ก้นนุ่มแล้วตีเบา ๆ“รู้แล้ว” ของขวัญนิ่วหน้า เด้งเอวแรง ๆ เพื่อเอาคืนเขา กลับกลายเป็นชอบมาก ร่างสูงครางต่ำ “อืม”“อ๊าา”“อย่างนั้น สุดยอด”“อื้อ อ๊ะ”“ซี้ด เร็วอีกนิดขย่มของผมแรง ๆ” คำกระซิบที่หยาบโลนทำให้ของขวัญหน้าแดงซ่าน พิธานเป็นแบบนี้เสมอเมื่อถึงจุดที่อารมณ์เดือดพล่านมักจะพูดจาไม่เพราะ ไม่พอยังเลื่อนมือกอบกุมสะโพกเร่งจังหวะแต่นี่กลับปลุกเร้าอารมณ์คนตัวเล็กของขวัญเชื่อฟังมาก ทั้ง ๆ ที่เป็นคนแรงน้อย ตอนนี้กลับขย่มโยกแก่นกายจนอกนุ่มดีดเด้ง มือเล็กเกาะซบที่ไหล่กว้างของสามี ใช้เป็นหลักยึดตับ ตับเสียงเนื้อกระแทกกระทั้นดังลั่นห้อง“อีกนิดเดียว จะแตกแล้ว”“อ๊ะ ๆ ไม่ไหว”“ใกล้แล้วที่รัก”“ขวัญไม่ไหวแล้ว อ๊าา”กายบางกัดปากแน่น เธอหยุดตัวเองเพราะรู้ว่าถ้าขยับต่อไปจะต้องเสร็จสมถึงจุดหมาย ของขวัญไม่อยากเสร็จก่อนเขาพิธานกระตุกยิ้มมองภรรยาที่ยังอ่อนหัด“ไม่ไหวจริง ๆ เลย” เขาพึมพำเสียงแผ่วแล้วยกสะโพกเล็กขึ้น

“อัทถ้าเมาแล้วก็เงียบไปเลยนะ”“ผมเมา ใช่เพราะผมเมาไง ถ้าวันนั้นผมไม่เมาก็คงไม่เอาผู้หญิงอย่างลูกปัดหรอก”“อัท! ผู้หญิงอย่างลูกปัดมันทำไม” ลูกปัดมองหน้าอัทกรอย่างโกรธจัด ก่อนจะเหลือบสายตาเห็นว่าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเริ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปทั้งสองราวกับเรื่องสนุก“ทำไม รับความจริงไม่ได้หรือไง” แต่อัทกรไม่สนใจเลยเขากลั้วหัวเราะ“อัทหยุดพูดได้แล้ว”“ทำไมต้องหยุด ยอมรับมาเถอะที่มีงานแต่งวันนี้ได้ก็เพราะว่าลูกปัดมอมเหล้าผมไง”“อัท! ลูกปัดบอกให้หยุดพูดไง” หญิงสาวตวาดลั่นไม่พอใจ ก่อนที่บรรดาครอบครัวของเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะรีบขึ้นมาบนเวทีเพื่อห้ามไม่ให้ทั้งคู่ทะเลาะกันไปมากกว่านี้เพียงเท่านี้ก็อายกันจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“หยุดได้แล้ว เกรงใจแขกในงานบ้าง” ท่านชวันมองตักเตือนลูกเขย“มีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าผม หัดสั่งสอนลูกสาวของคุณอาให้ดีก่อนเถอะครับ” อัทกรเวลาปกติสุภาพมากแต่เขาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เลยไม่เห็นหัวใครทั้งนั้นกระทั่งผู้หลักผู้ใหญ่ ก็ไม่สนไม่คิดเลยว่าลูกเขยคนดีจะหักหน้ากันกลางวง ท่านชวันถึงกับหน้าชา

“ไม่จริง”“จริง!”“กรี๊ด ไม่!”“งั้นกล้าตรวจตอนนี้เลยหรือเปล่า” อัทกรท้าทาย เขาไม่มีอะไรจะเสียไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเองแล้ว “หึ ไม่กล้าใช่ไหม”ลูกปัดนิ่งทำอะไรไม่ถูก ภาษากายของเธอบอกทุกอย่างหมดแล้วว่าเรื่องที่อัทกรพูดมันเป็นความจริงเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมาเรื่อย ๆ จนหูเล็กเริ่มอื้ออึง ลูกปัดหันไปมองหน้าพ่อกับแม่และครอบครัวของอัทกรสลับกันไปมา“กรี๊ด!” จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว เธอกรีดร้องก่อนจะเป็นลมล้มพับไปชายหนุ่มยืนนิ่งแม้ภรรยาจะหมดสติไปต่อหน้าต่อตา อัทกรเหนื่อยล้าไปทั้งตัวและหัวใจ เขามองไปรอบ ๆ งานแต่งงาน ก่อนจะพาตัวเองเดินลงจากเวทีไม่สนใจใครอีก ในใจของเขาตอนนี้ทุกอย่างมันพังทลายไปหมดแล้ว วันต่อมา“กูมีเรื่องให้มึงช่วย” พิธานกรอกเสียงเอ่ยพูดกับปลายสาย(มีคนทำอะไรให้มึงโกรธหรือไง) นิรามถามกลับมาอย่างรู้ทัน ทุกครั้งที่อีกฝ่ายขอให้เขาจัดการมักเป็นเรื่องที่ต้องออกแรง“อืม”(อยากให้กูช่วยอะไร)“จัดการผู้ชายคนหนึ่ง...ชื่อว่า ประวีร์ เจริญทรัพย์”(นั่นน้องชายของเมียมึงไม่ใช่เหรอ

ของขวัญกดวางสายแล้วทิ้งโทรศัพท์ลงที่ข้างกาย ตอนนี้บ้านเจริญทรัพย์กำลังวุ่นวายมากและคงจะส่งผลกระทบหลายอย่างกับท่านชวัน ทั้งที่ของขวัญควรจะรู้สึกแย่ไปกับพวกเขา เพราะยังไงก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวแต่พอคิดไปถึงสิ่งที่ตัวเองต้องเผชิญมาตั้งแต่เด็ก โดนพ่อแท้ ๆ เมินเฉยทำเหมือนไม่ใช่ลูก ตราหน้าด่าทอว่าลูกชู้ แม่เลี้ยงทุบตี น้องชายลวนลาม น้องสาวหาเรื่องและดูถูกเหยียดหยาม แม้แต่คนรับใช้ในบ้านหลังนั้น ยังไม่เคยเห็นหัวเธอคิดถึงเรื่องราวพวกนั้นที่เธอผ่านมา ทำให้ของขวัญไม่รู้สึกแย่เลยสักนิด ไม่รู้สึกสงสารพวกเขาเลยของขวัญเคยมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนที่มีจิตใจดี บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้ เธอก็เป็นคนคนหนึ่งที่มีด้านที่เลวร้ายเหมือนกันแต่อย่างน้อยสิ่งที่ของขวัญไม่คิดจะทำ คือซ้ำเติมคนตัวเล็กถอนหายใจอ่อนล้าก่อนจะพาตัวเองเดินออกมาจากห้องนอนลงมาด้านล่าง ปรับสีหน้าให้กลับมาสดใส วันนี้มีนัดดูหนังกับพิธานแต่ไม่ได้จะออกไปดูด้านนอก เพราะลูกชายไม่ชอบคนเยอะ ๆ พ่อของพิธานเลยสร้างห้องดูหนังเอาไว้ในบ้านโดยเฉพาะพิธานเล่าว่าตอนเด็กเขาชอบมาขลุกอยู่ในนี้เพราะมันเงียบดี ไม่ได้ยินเส