Todos os capítulos de My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Capítulo 131 - Capítulo 140

“ตอนนี้ขวัญดีขึ้นแล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วง” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน รับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงและการกอดแน่นก็เพื่อปกป้อง“แต่ก็ยังกลัวอยู่”“ก็มีบ้าง”“โรงหนังก็มืดนะ คุณไม่กลัวเหรอ”“ขวัญถึงไม่ค่อยได้เข้าโรงหนัง” รวมถึงไม่ค่อยได้ดูหนัง“ผมขอโทษ” จู่ ๆ ชายหนุ่มก็วางศีรษะบนบ่าเล็ก เขาพึมพำออกมา“ขอโทษทำไมคะ”“ผมน่าจะรู้ก่อนว่าคุณไม่ชอบ” “เป็นขวัญที่ไม่ได้บอก อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ได้กลัวขนาดนั้นแล้ว”“เพราะมีคุณอยู่ข้าง ๆ” ของขวัญพลิกตัวหันกลับไปกอดร่างสูงความรู้สึกแย่ทั้งหมดที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต ลบล้างได้เพราะมีเขา แค่มีพิธาน ภูมิพิทักษ์ ของขวัญไม่เคยต้องรู้สึกกลัว ใครจะบอกว่าคนคนนี้น่ากลัว แต่เขาเป็นคนเดียวที่ปกป้องเธอได้ และปกป้องเป็นอย่างดี“เด็กน้อย ผมจะปกป้องคุณเอง” เห็นไหมของขวัญคิดไม่ผิดวันนั้นเธอตัดสินใจไม่ผิดเลยที่เลือกแต่งงาน“ขวัญไม่ใช่เด็กนะคะ” เธอแย้งพร้อมหัวเราะเสียงแผ่ว ไม่อยากให้เขาคิดมากเรื่องของเธอ“คุณเด็กกว่าผม”“หืม จะบอกว่าตัวเองแก่เหรอคะ”“ผมไ

“พ่อแม่ผมกำลังเดินทางกลับมาแล้วนะ” หลังจากเสร็จกิจกรรมเร่าร้อนสองร่างก็พากันไปอาบน้ำ แน่นอนว่าในห้องน้ำก็เสียน้ำไปอีกรอบ พิธานประคองคนตัวเล็กที่หมดแรงมาที่หน้ากระจก เขาช่วยหวีผมให้เธออย่างเบามือก่อนจะบอกเรื่องสำคัญ“หือ” ของขวัญชะงักหันมามองหน้าสามี หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวและตอนนี้เธอกำลังกังวล“เป็นอะไรไป”“พวกท่านกลับมาแล้วเหรอคะ”“อืม น่าจะถึงพรุ่งนี้”“ขวัญต้องเตรียมตัวอะไรหรือเปล่า” มือบางประสานเข้าหา ของขวัญบีบมือเล็กแน่น “ไม่ต้องหรอก”“แน่ใจนะ”“อือ”“พวกท่านไม่ดุใช่ไหมคะ”คนที่เคยไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัว ไม่แปลกที่จะคิดมาก ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต แต่เขากลับยิ้ม“ในบ้านนี้ ผมว่าผมดุที่สุดนะ” ท่าทีของชายหนุ่มผ่อนคลาย ไม่กลัวด้วยซ้ำว่าพ่อแม่เขาอาจจะไม่ยอมรับเธอ“ขวัญไม่ได้หมายถึงคุณ”“ถ้าคุณอยู่กับผมได้ คุณก็ไม่ต้องกลัวพ่อกับแม่ของผมหรอก พวกท่านใจดี” มากกว่าเขา มือหนาลูบเบา ๆ ที่ศีรษะเล็ก ปลอบโยนเธอ รู้ว่าภรรยากังวลแต่การแสดงออกของเธอตอนนี้อ

“ทำไม? หรือว่าอายเกินกว่าจะก้มหัวขอร้องผู้หญิงที่พวกคุณผลักไสไล่ส่ง”พูดจบก็ปรายตามองมือที่เริ่มมีร่องรอยตามกาลเวลาซึ่งกำลังบีบเข้าหากันแน่นของท่านชวันการที่ต้องมาขอร้องลูกสาวคนโตคงทำให้เสียศักดิ์ศรีมาก “มันจะมากไปแล้วนะ! เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้ใครดูถูก!” ลูกปัดพูดโพล่งในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว มองจ้องพิธานและของขวัญที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยความโกรธ“แล้วมาทำไมกันล่ะ”ลูกปัดนิ่งไปพอถูกถามถึงจุดประสงค์ที่มา ความจริงเธอไม่รู้แค่บังเอิญรู้จากน้องชายว่าจะมาที่บ้านภูมิพิทักษ์ก็เลยขับรถตามมาด้วย“ลูกปัดยังเด็กเกินไป ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วย”“ช่างเถอะ” พิธานปัดมืออย่างรำคาญ “มีอะไรก็พูดมา ผมไม่ได้มีเวลาว่างให้พวกคุณทั้งวัน”ชายหนุ่มตัดบท ก่อนที่เขาจะหันมาสังเกตอาการของภรรยาที่เงียบไปตั้งแต่ผู้เป็นพ่อดึงเอาโกศทองเหลืองกลับคืนไปต่อหน้าต่อตาพร้อมยื่นข้อเสนอ เห็นได้ชัดว่าต้องการใช้โกศเป็นข้อต่อรอง ไม่รู้ว่าตอนนี้หญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ ๆ เธอผิดหวังเพราะก่อนหน้านี้ท่านชวันพูดแล้วว่าจะคืนเถ้ากระดูกให้ถ้าเธอไปร่วมงาน

ของขวัญหลับตาลงเพื่อหยุดไม่ให้ร้องไห้ออกมา เพราะเคยให้สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่เสียน้ำตาให้กับคนพวกนี้อีก และตอนนี้เธอก็ไม่ได้เผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้ายอยู่เพียงลำพัง มือใหญ่ที่แสนจะอบอุ่นของพิธานกำลังกุมมือของเธออยู่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกได้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่เธอ...ของขวัญยังมีเขา เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีก“ทำไมคุณพ่อจะต้องรู้สึกผิดกับแกด้วย แกมันก็เป็นแค่ลูกชู้” ในความเงียบงันลูกปัดเป็นคนแรกที่ปริปาก“นั่นสินะเธอก็เป็นแค่ลูกเมียน้อยนี่” หญิงสาวสวนกลับ“อีขวัญ!”“ขอล่ะลูกปัด ฉันไม่ได้อยากคุยกับเธอให้เสียเวลา” น้ำเสียงที่ตอบโต้เต็มไปด้วยความรำคาญและดูถูก ตอนนี้คนที่ของขวัญอยากจะเคลียร์ให้มันจบ ก็คือคนตรงหน้าอย่างผู้เป็นพ่อ“ใครกันแน่ที่ต้องเสียเวลา แกมีค่านักหรือไง!”“เงียบ” พิธานพูดเสียงเรียบ เขามองเพื่อตักเตือนทำให้ลูกปัดยอมเงียบลงอีกครั้ง“ขวัญอยากจะคุยกับคุณ” ไม่มีเสียงน่ารำคาญแล้ว ของขวัญก็มองหน้าท่านชวัน“แกมีอะไรจะคุยกับฉัน หลังจากที่ทำร้ายครอบครัวของฉันแบบนี้” ท่านชวันตอบกลับอย่างเย็นชา เขาไม่เ

ตาคมดุมองตามแผ่นหลังเล็กของภรรยา แม้ว่ามันกำลังเหยียดตั้งตรงแต่ก็สั่นเทาเพราะความอ่อนไหว เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ แต่เพราะอยู่ต่อหน้าคนพวกนี้ ถึงได้พยายามข่มกลั้นแต่ก็คงจะกลั้นมาจนสุดแล้วจริง ๆ เพราะเพียงแค่หันหลังจากไปก็ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้แสดงความอ่อนแอพิธานดึงสายตากลับมา มองหน้าคนบ้านเจริญทรัพย์ที่เป็นตัวต้นเหตุทีละคน“อีขวัญกลับมาคุยกันให้จบสิ แน่จริงก็อย่าหนี!”ลูกปัดยังคงใจกล้าโวยวาย ความเกลียดชังที่มีให้พี่สาวมากมายจนปิดไม่มิด“หยุดแหกปากในบ้านของผมได้แล้ว” เสียงของพิธานไม่บอกถึงความรู้สึก บรรยากาศแปรเปลี่ยนทันทีเมื่อของขวัญไม่อยู่ตรงนี้เพราะคนพวกนี้ที่ทำร้ายจิตใจภรรยาของเขา ของขวัญถึงได้กลายเป็นคนที่เก็บกดขนาดนี้ เธอไม่พูดเวลามีปัญหา เก็บทุกอย่างไว้ในใจ และมักจะฝืนยิ้มหลายครั้งโดยที่ไม่รู้ตัว ชายหนุ่มต้องใช้เวลาพอสมควร ถึงจะทำให้หญิงสาวเปิดใจระบายความทุกข์ออกมาได้อย่างวันนี้แต่พวกตัวต้นเหตุก็มาทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีกครั้ง พิธานยอมไม่ได้“มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง”หลายครั้งที่ชายหนุ่มปราม เขาไม่ทำอะไรทำให้ลูกปัดเริ่