All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 141 - Chapter 150

“ฮึก”เมื่อไล่คนพวกนั้นไปแล้ว พิธานก็กลับขึ้นมาบนห้อง ทันทีที่เปิดประตูก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังแว่วแผ่วเบาร่างสูงรีบเดินตรงไปตามต้นเสียง ก่อนจะเจอกับภรรยาที่นั่งชันเข่าคุดคู้อยู่ที่มุมห้อง คนตัวเล็กกอดตัวเองเอาไว้แน่น ก้มหน้าก้มตาจนมองไม่เห็นใครเพื่อร้องไห้เพียงลำพัง บรรยากาศรอบ ๆ เศร้าไปหมดน่าเศร้ากว่านั้นคือหญิงสาวดูคุ้นเคยกับท่าทางนี้ ราวกับคนพวกนั้นทำให้เธอต้องร้องไห้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน“ขวัญ” ชายหนุ่มส่งเสียงเรียก ทำให้ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมอง เธอปล่อยโฮทันทีราวกับมองเห็นแสงสว่างเดียวในชีวิต“ไม่เป็นไรนะ” เขาย่อกายนั่งลงดึงรั้งร่างบางมากอด ตบที่แผ่นหลังเล็กแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน ของขวัญกอดพิธานเอาไว้แน่น ซบใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาลงมาที่อกแกร่ง ร่างเล็กสั่นไหวด้วยแรงสะอื้นอย่างไม่คิดหักห้ามอะไรอีก“ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”เพียงคำพูดสั้น ๆ แต่เหมือนเป็นโลกทั้งใบพิธานไม่พูดมากสิ่งที่เขาทำนอกจากคอยลูบหลังให้ของขวัญใจเย็นลง ก็คือกอดปลอบคนตัวเล็กเอาไว้แนบกายจนกว่าเธอจะรู้สึกดี หญิงสาวร้องไห้จนตัวสั่นแต่เสียงสะอื้นกลับแผ่วเบา ถึงอย่างนั้

ที่สนามแข่งรถชานเมือง เสียงที่ดังระงมกับผู้คนที่พลุกพล่าน ของขวัญถามเสียงตื่นพอรู้ว่าสามีพามาที่ไหน “พาขวัญมาที่นี่ทำไมคะ”“พามานั่งรถเล่นไง”“ไม่เอานะ ขวัญกลัวความเร็ว” คนตัวเล็กส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ กลัวว่าพิธานจะจับเธอเข้าไปนั่งในรถแข่ง ให้ท้าทายความกล้า คลายเครียดแบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก“เคยลองนั่งแล้วเหรอ”“ยังค่ะ”“ถ้ายัง แล้วรู้ได้ยังไงว่าจะไม่ชอบ” เขาถาม“ก็ต้องไม่ชอบอยู่แล้ว”“งั้นวันนี้ไปดูพวกเขาแข่งกันก็พอ” เห็นสีหน้าจริงจังของภรรยาพิธานก็ไม่คิดบังคับ คนตัวเล็กเงียบลงครุ่นคิด เธอขาแข็งตั้งแต่มาถึง แต่ถ้าแค่มาดูการแข่งขันคงไม่เป็นอะไร หญิงสาวพยักหน้า“ไปครับ” แล้วคุณสามีก็ดึงมือบางพาไปที่โซนวีไอพี“วู้ววววว!”“หือ เทพทัศเหรอ” พอมาถึงก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกร้องเชียร์ดังเข้าหู ของขวัญสะดุดสายตามองดี ๆ ก็เห็นว่าคนที่ทำเสียงดังอยู่ตอนนี้ก็คือเทพทัศ ลูกศิษย์ของเธอ“เฮียธาน อาซ้อ!” อีกฝ่ายก็ดูตกใจที่เห็นคนทั้งคู่ พิธานไม่ได้บอกก่อนว่าจะมา“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ที่นี่ให้เด็กนักเรียนเข้าได้ด้วยเห

ของขวัญกำลังมองดูรถหลากหลายสีสันที่กำลังแข่งขันกันด้วยความเร็วในสนาม ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม จนหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำตามไปด้วย ไม่เคยรู้ว่าตัวเองชอบอะไรแบบนี้ กับชีวิตที่มักจะโดนกดและต้องอยู่แต่ในกรอบ กระทั่งได้มาที่สนามแข่งรถ มาดูการแข่งขันครั้งแรก นี่ช่วยเปิดหูเปิดตาเธอจริง ๆ“ดูนั่นสิ คันสีเขียวแซงแล้ว!”“ไม่อาซ้อ เยติไม่แพ้หรอก”“เยติคือคันไหน”“คันแดง”“แพ้แน่ ๆ ครูว่าสีเขียวชนะ!”“พนันกันไหมล่ะ ผมว่าเยติชนะ”“เอาสิ พนันก็พนัน!”“เดี๋ยวก่อนขวัญ คุณพึ่งบ่นเรื่องการเล่นพนันของไอ้เทพไปนะ ลืมไปแล้วหรือไง” พิธานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะกิดถามภรรยาที่ตั้งหน้าตั้งตาเถียงกับลูกศิษย์ว่าใครจะแพ้หรือชนะ“ลืมไปแล้ว” ของขวัญหันมาตอบตาใสความจริงเพราะทั้งสองคนช่วยกันอธิบายจนเธอเข้าใจว่าการพนันที่เทพทัศพูดถึงไม่ใช่การพนันที่เสียเงินเสียทอง ก็แค่ท้าทายกันสนุก ๆ“เมียมึงตลกดี” นิรามพูดแทรกพร้อมหัวเราะเบา ๆ ของขวัญหันไปมองเขา เธอไม่ได้เล่นตลก ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายน่ากลัวมากจะตอบกลับ“ขวัญแค่ล้อเล่น ครูไม่พนันกับเธอ

“อีกอย่างนะ ขวัญเป็นคนรักเดียวใจเดียว ถ้ารักใครแล้วก็ไม่สนใจคนอื่นหรอก” น้ำเสียงของเธอมั่นคงใบหน้าเล็กเห่อร้อน เมื่อคิดได้ว่าคำพูดเมื่อครู่เหมือนพึ่งสารภาพรักกับเขาไปกลาย ๆได้ยินแบบนั้นแขนแกร่งก็ดึงรั้งภรรยาเข้าไปหา ใบหน้าเรียบนิ่งจางหายตอนนี้เต็มไปด้วยความพอใจ ร่างสูงขยับมาใกล้จนแนบชิดของขวัญรับรู้ไออุ่นจากกายเขา“หืม เป็นคนรักเดียวใจเดียวงั้นเหรอ” เสียงกระซิบแผ่วดังที่ข้างหู คนตัวเล็กขนลุกชันแต่ก็พยักหน้า“ก็ประมาณนั้นค่ะ”“ผมเข้าใจแล้ว”“อื้อ” สิ้นเสียงร่างสูงก็โน้มหน้าเข้าใกล้แล้วขบเม้มที่เรียวปากเล็ก มือหนาจับมาที่หลังคอลูบเบา ๆ สัมผัสของขวัญเชื่องช้าและเนิบนาบ ลิ้นร้อน ๆ ลากไล้ไปจนทั่วโพรงปากเกี่ยวตวัดที่ลิ้นเล็กหยอกล้อตุบของขวัญชะงักที่เผลอหลับตาลงรีบลืมขึ้น เสียงแปลก ๆ ทำให้เธอหันสายตาไปมองก่อนจะเจอว่ามีคนยืนอยู่ด้านหลังของพิธาน“ขอโทษครับ ผมลืมโทรศัพท์”ถ้ากรี๊ดได้ของขวัญคงกรี๊ดออกมาเธอรีบผลักร่างสูงให้ออกห่าง ทั้งยังก้มหน้าก้มตาหนีความจริง ใบหน้าอ่อนหวานที่แดงอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งแดงก่ำ ของขวัญเขินจนตัว

ของขวัญตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความเหนื่อยล้าไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะช่วงล่างที่รับศึกหนักมาตลอดทั้งคืน มองไปที่ข้างกายผู้ชายที่รังแกเธอกลับหายไปไหนก็ไม่รู้ คิดหนีหน้ากันหรือไงคอยดูเถอะ ของขวัญไม่ยอมหายโกรธเขาแน่ ๆ เพราะเมื่อคืนอ้อนวอนตั้งนานหลังจากระบายความแค้นลงบนหมอนของสามีจนยับเยิน ร่างบางก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียน เธอเดินลงมาชั้นล่าง แต่ว่าวันนี้ด้านล่างกลับเต็มไปด้วยดอกกุหลาบหลากหลายสีสันประดับประดาอยู่เต็มบริเวณโถงทางเดิน ตากลมมองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน ตอนนั้นเองก็มีผู้หญิงวัยกลางคนใบหน้างดงามเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพอดีอีกฝ่ายมีผิวพรรณที่ขาวสะอาด ดูดี มีสง่าราศี ของขวัญนึกถึงสิ่งที่พิธานบอกเมื่อวานได้ฉับพลัน พรุ่งนี้...พ่อกับแม่เขาจะกลับมาแล้วโดยที่ไม่ต้องใช้ความคิดอะไรมากร่างบางตัวแข็งทื่อราวรูปปั้น รู้โดยสัญชาตญาณว่าคนตรงหน้าก็คือคุณหญิงแพรวพรรณ ภูมิพิทักษ์คุณแม่ของพิธานหญิงสาวทำตัวไม่ถูกเธอยืนนิ่งอยู่กับที่ จนคนที่มองมาหลุดขำ“หนูขวัญ” คุณแพรวที่ตอนแรกตั้งใจจะเดินไปที่ห้องอาหาร เปลี่ยนใจเดินมาหาลูกสะ