Todos os capítulos de My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Capítulo 161 - Capítulo 170

ช่วงนี้ชีวิตของของขวัญดีมาก เธอมีครอบครัวสามีที่ดี มีพิธาน มีคุณพ่อคุณแม่และคุณย่า ที่ดูเหมือนจะโอ๋เธอมากกว่าลูกชายหลานชายแท้ ๆเรื่องงานเองก็ราบรื่นดี อาจารย์แก้วกับอาจารย์ฟ้าตอนนี้กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ส่วนอาจารย์ชินเขาหายเงียบไปเลยหลังจากลาออกจากโรงเรียน ไม่แน่ใจว่าได้ย้ายไปสอนที่ต่างประเทศอย่างที่รู้มาตอนแรกหรือเปล่า เพราะเขามีปัญหาเรื่องคดีความ ผู้ปกครองหลายคนเอาผิดกับเขาแต่ตอนนี้อาจารย์แก้วกับอาจารย์ฟ้าไม่ให้ความสำคัญกับผู้ชายแบบนั้นอีกแล้ว อีกทั้งที่โรงเรียนตอนนี้มีครูพละมาใหม่ รู้สึกว่าจะหน้าตาดีและหุ่นดีกว่าอาจารย์ชินด้วยสรุปง่าย ๆ ตอนนี้ชีวิตของหญิงสาวดีมากและเธออยากให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไป“อาจารย์ครับ อาจารย์ครับ!” ยังไม่ทันไรความสงบของเธอก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเรียกของเด็กนักเรียน“ครูอยู่ตรงนี้ทำไมต้องตะโกนด้วยปีติ” แต่พอเห็นสีหน้าท่าทางก็พอจะเดาได้ว่าต้องมีใครมีเรื่องแน่ ๆ “เกิดอะไรขึ้น”“มีคนต่อยกันครับ”“ว่าไงนะ?”“พวกผมห้ามไม่ได้เลย อาจารย์รีบไปห้ามเถอะครับ” เขาเร่งรัดบอกทิศทางกับเธอด้วยสีหน้าร้อนใจ“

แต่หลังจากมีอะไรกันแล้วเทพทัศก็ไม่สนใจอะไรปรางลดาอีก จะเรียกว่าโดนเขี่ยทิ้งเลยก็ได้ และนั่นก็ทำให้หญิงสาวโกรธจัด ไล่จัดการผู้หญิงทุกคนที่เทพทัศไปข้องแวะมีความสัมพันธ์ด้วยซึ่งคนสุดท้ายที่ดูจะสำคัญที่สุดก็คืออาจารย์ขวัญ!ผู้หญิงแรด ๆ ที่อ่อยผู้ชายทั้งโรงเรียน แรดขนาดนี้ไม่รู้ว่ามาเป็นอาจารย์ได้ยังไง“แล้วจะขังอาจารย์ไว้นานแค่ไหน”“เลิกเรียนค่อยจ้างให้คนมาปล่อย”“มันหลายชั่วโมงเลยนะ”“ช่างหัวมันสิ! หรือมึงอยากเข้าไปอยู่กับมันหรือไง” ปรางลดามองหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่องสุดท้ายอีกฝ่ายก็ส่ายหน้า “ไม่อยาก”“งั้นก็หยุดพูด”“ก็ได้” ทุกคนในกลุ่มพยักหน้าปรางลดาว่าไงก็ว่าตาม ก่อนที่พวกเธอทั้งหมดจะกลับเข้าห้องเรียน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้ว่าหลายคนในกลุ่มอยากจะคัดค้านการกระทำของปรางลดา แต่จะให้ทำยังไงได้ นิสัยของลูกสาวสส.เป็นยังไงพวกเธอรู้ดีหมด ที่ทนคบมาถึงทุกวันนี้ก็เพราะว่าเงินทั้งนั้น บนดาดฟ้าของตึกสูง ของขวัญเริ่มร้องเรียกให้คนช่วยจนเสียงแหบแห้งจำเป็นต้องนั่งพักบนพื้นปูนร้อน ๆ เพราะไม่มีท

“เธอรู้ได้ไงว่าอาจารย์น่าจะอยู่บนดาดฟ้า” ระหว่างขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดเทพทัศก็ถามยัยแว่นที่เขายังไม่ได้ถามชื่อ ตอนแรกเธอไม่ได้จะมาด้วยเพียงแค่บอกในสิ่งที่รู้เท่านั้น แต่เขาก็ลากให้เธอมาด้วยเพราะยังไม่รู้ทางในโรงเรียนทั้งหมดเผื่อไม่เจออาซ้อที่ดาดฟ้าจะได้ไปตามหาที่อื่นต่อ“ได้ยินพวกรุ่นน้องคุยกัน” อีกฝ่ายพึมพำตอบเสียงเบา“รุ่นน้องคนไหน รู้จักไหม” เขาถามต่อด้วยความสงสัย“รู้ ปรางน่ะ น้องสาวของวิทยา”“ปราง?”“ใช่”“คุยว่าอะไร”“ฉันก็ได้ยินไม่ถนัด แต่พวกเธอพูดถึงอาจารย์ขวัญตอนที่เดินสวนกันในลิฟต์ แล้วลิฟต์ตัวนั้นก็ลงมาจากชั้นสิบห้า พอได้ยินว่าอาจารย์ขวัญหายไปเลยคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้” เด็กสาวอธิบาย“เคยรู้มาด้วยว่าเวลาปรางไม่พอใจใครก็ชอบขังคนนั้นไว้บนดาดฟ้า” พูดจบก็เบนหน้าไปทางอื่น เทพทัศขมวดคิ้วชนกันแน่น“เคยรู้?” เขาทวนคำพูดของหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สังเกตจากสีหน้าแล้ว คิดว่าคงไม่ใช่แค่เคยรู้เท่านั้น“อืม” เธอพยักหน้าลง“เคยรู้เฉย ๆ หรือว่าเคยโดนขังไว้บนนั้น”พอเขาถามตรง ๆ เธอก็ใช้ความเงียบเป็น

“พี่เทพพูดเรื่องอะไรคะ” ปรางลดาชะงักทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว“ฉันสั่งให้เอากุญแจมาไง”“ปรางไม่มีกุญแจ”ทั้งที่เทพทัศกำลังโกรธมาก เธอกลับตีหน้าซื่อ“ฉันไม่อยากเสียเวลากับเธอนะ รู้ไหมว่าข้างนอกมันอุณหภูมิเท่าไหร่ อากาศร้อนแค่ไหน ถ้าอาจารย์ขวัญเป็นอะไรไปพวกเธอทุกคนได้เห็นดีกับฉันแน่!” ร่างสูงข่มขู่เกรี้ยวกราด เดาว่าพวกเพื่อน ๆ ของปรางลดาต้องมีส่วนรู้เห็น เพราะตอนที่เขาถามหากุญแจดาดฟ้าพวกเธอทุกคนต่างก็หน้าเสียและพากันหลบสายตา“พี่เทพ! มันสำคัญกับพี่นักหรือไง!”พอได้ยินคนที่ตัวเองชอบพูดถึงผู้หญิงอื่นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ปรางลดาก็เหมือนจะนอตหลุดเธอมองจ้องเทพทัศไม่พอใจ“เออไง” แต่เทพทัศหรือจะสนใจ“กรี๊ด พี่เทพ!”“กรี๊ดทำบ้าอะไรหนวกหู เอากุญแจมานะ!”“ปรางไม่ให้!”“ยัยบ้า ยัยปรางเน่า” อย่าคิดว่าเป็นสวัสดิ์เทวาแล้วจะเป็นสุภาพบุรุษ เทพทัศเป็นเหมือนแกะดำของครอบครัว เขานิสัยแย่ อะไรไม่ดีเอาหมด เพราะเป็นลูกคนเล็กที่ถูกเลี้ยงมาตามใจ ยังดีที่แม้จะเกือบหลับแต่ก็กลับมาเป็นผู้เป็นคนได้ถึงอย่างนั้นนิสัยของเขาก็ไม่ได้ดี

ร่างสูงพุ่งตรงมาที่โรงพยาบาลสวัสดิ์เทวาอย่างรีบร้อน เป็นครั้งแรกที่พิธาน ภูมิพิทักษ์เกือบสติแตกเมื่อรู้ว่าของขวัญถูกหามตัวส่งโรงพยาบาล โชคดีที่สามภพรู้ว่าเพื่อนต้องร้อนใจมากก็เลยมารอรับและอธิบายว่าตอนนี้ภรรยาของเขาไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว ทำให้ชายหนุ่มใจเย็นลงได้เขามองคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีขาว ที่สันจมูกเป็นรอยแดงไหม้แดดขนาดย่อม บนแขนมีรอยแผล ยิ่งของขวัญเป็นคนผิวขาวก็ยิ่งมองเห็นชัดโกรธมากนี่คงเป็นคำเดียวที่อธิบายความรู้สึกของพิธานตอนนี้ได้“สส.วิริยะกับลูกชายลูกสาวและผู้อำนวยการโรงเรียน มารอเยี่ยมคุณนายอยู่ด้านนอกครับ” คุณเอกพูดไม่หมดนอกจากคนใหญ่คนโตก็ยังมีอาจารย์อีกหลายคนที่เดินทางมาเยี่ยมเยียนแต่เพราะสีหน้าบอกบุญไม่รับของท่านประธานทำให้ต้องรีบตัดบท“ไล่ไปให้หมด” ใบหน้าเย็นชาแข็งกร้าวเขาตอบกลับเลขาโดยที่ไม่หันหน้าไปมอง ยังคงจดจ้องที่ภรรยารอให้เธอตื่น“คุณของขวัญไม่เป็นอะไรแล้ว มึงอย่าห่วงเลย” สามภพที่อยู่ด้วยบอกกับเพื่อนสนิทเวลาปกติอาจจะขี้เล่นแต่ตอนนี้เขาสามารถพึ่งพาได้“ไม่เป็นอะไรแล้วท