All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 171 - Chapter 180

พิธานรู้ตัวว่าของขวัญสำคัญสำหรับเขา เธอทำให้คนที่หัวใจด้านชามีความรู้สึกเหมือนกับผู้ชายธรรมดาทั่วไปได้ แต่วันนี้ตอนที่สามภพบอกว่าเกิดเรื่องกับเธอ พิธานถึงได้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่แค่สำคัญ แต่ของขวัญเป็นทุกอย่างสำหรับเขาเลยต่างหากเป็นของขวัญของเขาหัวใจที่คิดว่าแข็งแกร่งพร้อมแตกสลายถ้าคนตรงหน้าเป็นอะไรขึ้นมา การได้มองดูเธอบนเตียงโรงพยาบาลไม่ใช่สิ่งที่พิธานอยากให้เกิดขึ้นร่างสูงกำมือแน่น รู้สึกอยากจะต่อยใครสักคนที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ นี่เป็นเหตุผลที่ต้องไล่เทพทัศไป“อื้อ” โชคดีที่ในที่สุดการรอคอยของชายหนุ่มก็จบลง ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยแล้วลืมตาอย่างเชื่องช้า“ธาน” เสียงเธอแหบแห้งมองไปรอบกายก็ได้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาลและมีคุณสามีนั่งเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง“เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงเจือความกังวล มือหนากอบกุมที่มือเล็กแน่น ของขวัญทำให้พิธานต้องเป็นห่วงอีกแล้ว“หิวน้ำค่ะ” เธอพึมพำ ทำให้คนตัวโตรีบผุดลุกเดินไปหยิบน้ำมาให้ เขาพยุงให้ร่างบางลุกขึ้นนั่ง ของขวัญมึนหัวเล็กน้อยแต่พยายามไม่แสดงอาการด้วยกลัวว่าจะทำให้คนตรงหน้

“แสบหน้าจังเลย” ของขวัญงึมงำแล้วซบลงบนตักของพิธานอย่างตั้งใจจะอ้อน“แสบหน้าเหรอ” กลายเป็นว่าพอได้ยินสิ่งที่เธอพูดพิธานก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา หญิงสาวเลยต้องรีบส่ายหน้า“เปล่าา ล้อเล่นค่ะ” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน แม้ความจริงจะรู้สึกแสบ แต่เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงมากก็เลยพยายามตีหน้านิ่ง ไม่อย่างนั้นเธออาจจะถูกพาตัวไปโรงพยาบาลอีกรอบ“แน่ใจนะ” เขาถามย้ำ ตาคมที่มองมาจริงจังมาก“แน่ใจค่ะ” เธอพยักหน้าแล้วยิ้มให้ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูดไป “ยาที่คุณสามจัดให้ดีมากเลย”“หมอเจ้าของไข้ต่างหาก ไอ้สามเป็นแค่เจ้าของโรงพยาบาล”“นั่นแหละค่ะ ว่าแต่คุณกับคุณสามเป็นเพื่อนกันมานานหรือยังคะ” เพราะไม่ค่อยได้ถามซอกแซก โดยเฉพาะเรื่องของอดีตที่ผ่านมา มีโอกาสของขวัญเลยอยากรู้อยากเห็น เธอถามด้วยแววตาสนใจ“นานแล้ว ตั้งแต่เด็ก”“คุณสาม...”“ถ้าคุณพูดถึงไอ้สามอีกครั้ง ผมจะจับคุณปล้ำเดี๋ยวนี้แหละ”ร่างบางชะงักงันตากลมเบิกกว้างขึ้น จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ทำหน้าขึงขัง แสดงออกชัดว่ากำลังไม่พอใจมาก “เป็นอะไรไปคะ”“หึง”เธอสับสน “ห หึงอะไรค

กึกของขวัญตัวสั่นเทาเธอหลับตาลง ใช่จริง ๆ สินะ ทั้งที่พยายามข่มกลั้น กลับรู้สึกว่ามีอะไรมาจุกที่กลางอก เธอกะพริบตาตอนนั้นถึงพึ่งรู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้ น้ำตารินไหลช้า ๆ“อย่าร้อง”“ขวัญทนกับคำว่าลูกชู้มาตั้งแต่จำความได้ ในที่สุดก็จบสักที”“ผมอยู่ตรงนี้” พิธานดึงภรรยาเข้ามากอดร่างบอบบางสะอึกสะอื้นแต่พอถูกปลอบก็ปล่อยโฮ เสียงร้องไห้ที่บาดลึกใจคนฟัง นี่เป็นความทุกข์ทนที่ของขวัญเก็บสะสมเอาไว้เนิ่นนาน ในใจของหญิงสาวตอนนี้ทั้งเป็นทุกข์และโล่งใจเป็นทุกข์ที่ทั้งหมดแล้วสิ่งที่ได้รับ เป็นความอยุติธรรมจากคนเป็นพ่อ และโล่งใจที่ต่อจากนี้ คนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์พูดคำว่าลูกชู้กับเธออีกแล้ว ถ้าใครพูดเธอจะปาผลดีเอ็นเอให้ดู แต่ก็แอบคิดถ้าผู้ชายคนนั้นยอมตรวจดีเอ็นเอตั้งแต่แรกมันจะเป็นยังไงเพราะอะไรเขาถึงไม่ยอมตรวจ อคติบังตา กลัวเสียหน้า หรือกลัวความจริงที่คิดไปเองแต่ตอนนี้มันไม่ได้สำคัญแล้ว นี่จะเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้ายของเธอมือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตา มีพิธานคอยช่วยมีแค่เขาที่อยู่ข้าง ๆ“คุณอยากจะบอกผู้ชายคนนั้นด้

ครืด ของขวัญละสายตาจากหนังสือในมือ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อได้ยินเสียงข้อความ วันนี้เธอไม่ได้ไปสอนตามที่พิธานขอเอาไว้ เขาอยากให้พักผ่อน อีกอย่างตอนนี้ทุกคนที่โรงเรียนรู้เรื่องของเธอหมดแล้ว ของขวัญเลยอยากจะทำใจอีกสักสองสามวัน ก่อนจะต้องเผชิญหน้ากับการกลายเป็นจุดสนใจอย่างแท้จริงหนูเล็ก : ขวัญ! จู่ ๆ ยัยน้ำเน่า ก็ชวนฉันไปงานวันเกิดของขวัญ : หือ ยัยน้ำเน่าคือใครหนูเล็ก : ก็ยัยน้ำใสเพื่อนลูกปัดไง คนที่ชอบแต่งหน้าโทนส้มไปมหา’ลัย ทั้ง ๆ ที่มันไม่เข้ากับหนังหน้าของหล่อนน่ะของขวัญ : คนที่แย่งแฟนแกคนนั้นเหรอหนูเล็ก : เออ อีนั่นแหละ!ของขวัญ : ทำไมต้องเกรี้ยวกราดด้วยล่ะยังไงมันก็ผ่านไปนานแล้วหนูเล็ก : พอนึกถึงก็โมโหของขวัญ : ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปสิหนูเล็ก : ไม่ได้! มันจะหาว่าฉันไม่กล้าของขวัญ : งั้นตกลงว่าแกจะไปหนูเล็ก : ไปสิ ฉันอยากรู้ว่ายัยนั่นจะมาเล่นแง่อะไรกับฉันของขวัญ : เข้าใจแล้ว ที่แกโทรมานี่คือจะชวนฉันไปด้วยใช่ไหมหนูเล็ก : งืออ เพื่อนรัก ฉันรู้นะว่าแกพึ่งเจอ

“งานเริ่มกี่โมง?” ชายหนุ่มพึมพำถาม ใบหน้ายังคงซุกซบมาที่ซอกคอหอมกรุ่น“ขวัญต้องโทรไปถามหนูเล็กก่อน”“งั้นก็โทรสิ”“คุณก็ปล่อยขวัญสิ”“ผมแค่กอดคุณนะ ไม่ได้ปิดปากคุณเอาไว้สักหน่อย” พิธานเถียงกลับมาก่อนจะทรุดตัวลงบนเตียง แล้วดึงให้เธอนั่งทับตัก“ธาน” คนตัวเล็กตักเตือนด้วยสายตา“โทรสิครับ” แต่เขาก็เร่งรัดไม่สนใจสุดท้ายของขวัญก็ถอนหายใจออกมา เคยเอาชนะเขาได้ที่ไหน ตากลมมองมือหนาที่โอบอยู่รอบเอว ยังไงพิธานก็คงไม่ปล่อยเธอง่าย ๆ ก็เลยตัดสินใจโทรไปหาหนูเล็กเพื่อถามเรื่องเวลาเข้างานที่ชัดเจน“หนูเล็ก”(ว่าไงขวัญ ตกลงว่าไปได้ไหม) ราวกับรอสายอยู่แล้ว หนูเล็กแทบจะรับทันทีที่ของขวัญกดโทรออก“ไปได้ แต่คุณพิธานจะไปด้วยนะ” เธอบอกกับเพื่อน(ดีเลย ถ้าคุณพิธานไปด้วยยิ่งดี พวกนั้นจะได้ไม่มีใครกล้าหือกับแก! หึ เมื่อก่อนดูถูกแกสารพัด ถ้าคุณพิธานไปด้วย ถือว่าเป็นการฟาดหน้าพวกนั้นไปในตัว แค่คิดก็สะใจแล้ว) พูดพลางหัวเราะลั่นหมับต่างจากของขวัญที่สะดุ้งเฮือกเธอรีบหันไปมองพิธานอย่างตกใจระหว่างที่กำลังฟังหนูเล็กพ