All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 191 - Chapter 200

“ผมทำไมครับ”“หน้ามึนชะมัดเลย” ว่าเขาแล้วก็ขยับหนีจนชิดประตูรถอีกด้าน“ผมโดนขโมยจูบไม่พอ ยังโดนคุณว่าอีกด้วยเหรอ”“ขะ ขโมยจูบอะไรกันพูดดี ๆ นะ” เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่ม“คิดว่าเป็นเมียผมแล้วจะลวนลามผมยังไงก็ได้หรือไง”“ลวนลามอะไรกัน เงียบไปเลย” ของขวัญยกมือปิดปากของสามี เขาพูดเหมือนว่าตัวเองเสียหายทั้งที่ความจริงคนที่เสียหาย เสียภาพลักษณ์ก็คือเธอ“คุณเอาแต่ใจจัง ทีเมื่อกี้ยังเปิดปากผมด้วยปากของคุณอยู่เลย”“คุณพิธาน!” ร่างเล็กแหวใส่น้ำเสียงไม่พอใจมาก กลับกันคนที่นั่งข้าง ๆ ยิ้มร่าพอใจในท่าทางแง่งอนของเธอ“ต่อไปนี้ขวัญจะไม่จูบคุณแล้ว” เธอประกาศกร้าว“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจูบคุณเอง”“นี่”“คุณต้องชอบแน่ ๆ”“ขวัญไม่คุยกับคุณแล้ว!” ของขวัญหันหน้าหนีไม่ยอมคุยกับพิธานอีกต่อไป เพราะยิ่งพูดยิ่งสู้ไม่ได้เถียงไม่เคยชนะเลย“ผมไม่แกล้งคุณแล้วก็ได้ ไม่เห็นต้องโกรธเลย” พอภรรยาจริงจังและหันหลังให้ พิธานก็พูดพร้อมดึงหญิงสาวให้กลับไปหา“เลิกทำหน้าบึ้งได้แล้ว”“...”“ที่รักครับ”

“พิสูจน์อะไรคะ” คนตัวเล็กหน้าตื่นเมื่อสะโพกถูกกดให้แนบเนื้อ“ก็พิสูจน์อย่างนี้ไง”สิ้นเสียงก็ดึงรั้งกายนุ่มให้นั่งลงบนตัก จากนั้นก็เริ่มจูบอย่างอ่อนโยนก่อนจะดุนดันเข้าหามากขึ้น ชายหนุ่มไล้เลียสำรวจจนทั่วโพรงปากหวานฉ่ำ ตักตวงรสชาติของเธออย่างเอาแต่ใจ“อื้อ” ลิ้นร้อนดูดชิมริมฝีปากเล็ก เขาสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวตวัดจนเรียวปากหยาดเยิ้ม“เดี๋ยวก่อน” หญิงสาวเบือนหน้าหลบคิดว่าเขาป่วยอยู่ไม่ควรทำเรื่องอย่างว่า“ไม่เดี๋ยวแล้ว ตอนนี้เลย”“แต่คุณแพ้”“ผมก็แค่ผื่นขึ้น” สำหรับพิธานนี่ก็แค่รอยแดงธรรมดา เขาไม่ได้ล้มป่วยรุนแรง ร่างสูงกล่าวแย้งแล้วกอดเอวเล็กภรรยาแน่น ลูกรักของเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้ว จะทำยังไงได้ นอกจากจะต้องปลดปล่อยตอนนี้ นี่เรื่องใหญ่กว่าผื่นบนตัว“คุณ ฮื่อ” ของขวัญไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ เธอถูกจูบอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้นเขายังสัมผัสหน้าอกอวบของคนในอ้อมกอดอย่างหลงใหลมืออุ่นเริ่มออกแรงบีบหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออารมณ์ใคร่พุ่งทะยาน ปากร้อนจูบของขวัญไม่ปล่อย จากนั้นก็เคลื่อนมือลงไปดึงรั้งเดรสตัวสวยที่เธอสวมใส่อยู่ออก จ

สวบ“อ๊าง อึก!” ร่างเล็กสั่นเกร็งของขวัญร้องเรียกชื่อเขา แล้วเอี้ยวตัวมาจูบแนบแน่น เธอเองก็พอใจมาก “ขมิบแรงไปแล้วคนดี”“จะไม่ไหวแล้ว อื้ออ”“ซี้ด!”“ไม่ไหวแล้ว อ๊าง!” ของขวัญร้องลั่นจับมือของสามีแน่น กายสาวตอดกระตุก“รอผมด้วย” มองคนตัวเล็กที่กำลังถึงสวรรค์ ร่างสูงก็รีบขยับท่อนแข็งให้เร็วขึ้น มือหนาบีบเคล้นหน้าอกแรงจนแดงก่ำพร้อมสูดปากคราง “จะเสร็จแล้ว!”“ฮื่อ”“อีกนิดที่รัก อีกนิด”พรวดพิธานขยับสะโพกเร็วจนมาถึงจุดสุดท้ายของห้วงอารมณ์ น้ำรักขาวขุ่นหลั่งรินเข้าไปในร่องรักอย่างเต็มแรงและเธอก็รับเอาไปทุกหยาดหยด“รักคุณนะคะ” ของขวัญพลิกตัวมากอดแน่น พึมพำบอกรัก“พูดดัง ๆ สิ”“บอกว่ารักไงคะ”“อืม ผมก็รักคุณ” ไม่มีอะไรชัดเจนไปมากกว่านี้ สองร่างกระชับกอดแล้วจุมพิตอ่อนหวาน พิธานมองจ้องภรรยาตาวาว รู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงใหลคนตรงหน้าจนขาดสติ เขาแทบจะโงหัวไม่ขึ้น ถ้าต้องตายก็ขอตายคาอกนุ่ม ๆ ของเธอ กลางดึกคืนนั้นเสียงโทรศัพท์ร้องดังปลุกของขวัญให้ตื่นจากฝันหวาน ไม่ค่อยมีคนโทรหาเธ

“ธานมีเหตุผลหน่อยสิคะ”“ผมกำลังมีเหตุผลที่สุดแล้วขวัญ คุณมองหน้าผม คุณคิดว่าตอนนี้ผมต้องรู้สึกยังไง” พิธานมองหน้าของขวัญนิ่ง จนคนตัวเล็กพูดไม่ออกหรือเพราะเธอคิดน้อยไป“ขวัญขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกแย่”“คุณรู้ด้วยเหรอว่ากำลังทำให้ผมรู้สึกแย่”“ขวัญรู้”“ถ้ารู้แล้วทำไมถึงยังทำ ทำไมต้องอยากจะไปเจอคนคนนั้น”เธอเงียบ จนเขาเริ่มผิดหวัง“คุณตอบผมไม่ได้เหรอขวัญ”“ขวัญตอบคุณได้”“งั้นก็พูดมา” ชายหนุ่มพยายามใจเย็น“ขวัญไม่ได้รู้สึกอะไรกับอัทแล้ว ตอนนี้คนที่ขวัญรักคือคุณ ที่ขวัญอยากไปเจอไม่ใช่เพราะว่าขวัญคิดอะไรมากกว่านั้น แต่อัทไม่ได้โทรมาหาขวัญนานมากแล้ว ขวัญคิดว่าเขาอาจจะมีปัญหาที่หนักหนาจนแก้ไม่ตก ขวัญคิดแค่นั้นถึงได้อยากไปเจอ”ถ้าช่วยได้ก็อยากช่วยในฐานะเพื่อน เพราะถ้าเทียบความดีความเลวแล้ว สิ่งดี ๆ ที่อัทกรทำให้มันมีมากกว่า เขาดีกว่าพ่อเธอด้วยซ้ำ ของขวัญพยายามอธิบายทุกอย่างที่ตัวเองคิดออกมาด้วยความบริสุทธิ์ใจ หวังว่าเขาจะเข้าใจ อย่างน้อยตอนนี้ถึงแม้ว่าพิธานจะกำลังอารมณ์ไม่ดีมาก ก็ยอมรับฟังเธอจนจบ“แต่ถ้าคุณไ

“ลูกปัดมีนิสัยยังไง มึงก็น่าจะรู้” เขาส่ายหน้าแล้วกระดกดื่มเหล้าขม ๆ จนหมดแก้ว“กูรู้ คงไม่มีใครดีเท่าของขวัญ”นั่นสินะ ขนาดเพื่อนของเขายังรู้ว่าของขวัญดีมาก แต่เขาดันควาย ปล่อยให้คนที่แสนดีขนาดนั้นหลุดมือ ทำร้ายเธอได้ลงคอ“กูขอโทษ” เพราะอัทกรเงียบไป ทนายหนุ่มเลยตบไหล่เพื่อน“ไม่เป็นไร ที่มึงพูดก็ถูก...ไม่มีใครดีเท่าของขวัญแล้วจริง ๆ”“ถ้ามึงเสียใจ มึงก็ร้องไห้ออกมาเถอะ”“มึงคิดว่ากูไม่ร้องเหรอ”“...”“กูร้องเว้ย แต่น้ำตากูตอนนี้มันไม่มีค่าแล้วไง” ต่อให้ดิ้นทุรนทุรายก็ไม่มีประโยชน์แล้ว คนที่เขาต้องการไม่มีวันกลับมา อัทกรเจ็บปวดแต่ก็โทษใครไม่ได้เลย ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขาทำตัวเองทั้งนั้น ถ้ารู้จักยับยั้งชั่งใจ รู้จักห้ามใจตัวเอง ไม่หลงไปกับอารมณ์ทางเพศชั่วขณะ หรือถ้าพูดตรง ๆ กับของขวัญตอนนี้ชีวิตเขาก็คงจะยังมีเธออยู่ เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้“กูไม่รู้จะปลอบมึงยังไง”“ปลอบไปก็เท่านั้น” เพราะมันไม่ได้ดีขึ้นเลย“แล้วมึงจะบอกเรื่องที่ลูกปัดมีชู้ให้ของขวัญรู้หรือเปล่า”ชายหนุ่มชะงักให้กับคำถามของค