CHAPTER 4

      ปัจจุบัน

      ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองหน้าจอมือถือ ที่เขากดเข้าไปในเว็บไซต์ข่าวช่องดัง ในช่องข่าวธุรกิจ ตัวหนังสือขนาดใหญ่ลงหน้าเพจ เป็นที่สะดุดสายตา คือ ‘ทายาทอัครวรากลับจากต่างประเทศ พร้อมสานต่อธุรกิจในเครือ อัครวรา กรุ๊ป’ และที่ใต้พาดหัวนั้นคือรูปของ “มุกดา” ผู้หญิงที่เขาปักใจเชื่อว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้แพรววาต้องตาย

        “หึ! สานต่อธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?” พีรดนย์ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน สายตาที่มองไปยังรูปถ่ายของมุกดาบนหน้าจอโทรศัพท์เต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพช เธอมันก็แค่ผู้หญิงขี้ขลาดที่ทิ้งการเรียนแล้วหนีไปเมืองนอกกลางคัน นั่นไม่ได้แปลว่าเธอหนีความผิดที่ทำกับน้องสาวของเขาไว้หรอกหรือ? เธออาจจะหลอกคนในสังคมได้ แต่ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอ ไม่มีทางหลอกเขาได้!

        ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว มันก็ถึงเวลาที่ต้องชำระแค้นที่เธอทำไว้กับน้องสาวของเขาแล้วสินะ! เขาปล่อยให้เธอมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นมานานเกินไปแล้ว จากนี้ไปก็ตักตวงความสุขในชีวิตไว้ให้มากๆ

        เพราะนับจากนี้ อย่าหวังจะได้พบความสุขอีกเลย มุกดา อัครวรา! เธอจะต้องได้รับรู้ว่าความรู้สึกที่เขาต้องเสียน้องสาวอันเป็นแก้วตาดวงใจมันเจ็บปวดแค่ไหน และเธอจะต้องได้รู้จักว่านรกบนดินมันมีอยู่จริง!

      คฤหาสน์ตระกูลอัครวรา

      ช่วงเช้าของวัน เป็นเวลาประมาณเก้าโมงเกือบจะครึ่งแล้ว

      เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก้าวลงจากบันไดอย่างรวดเร็ว แทบจะเรียกว่าวิ่งลงมาก็ได้ มุกดารีบตรงดิ่งไปยังห้องอาหารทันที ก็จะไม่ให้รีบได้อย่างไรในเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเกือบสิบโมงแล้ว ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนตื่นสาย แต่หลังจากเดินทางกลับจากต่างประเทศ อาการเจ็ตแล็กก็ทำเอาเธอแทบหมดแรง โชคดีที่เธอฟื้นตัวเร็ว ไม่อย่างนั้นคงต้องนอนพักอยู่บ้านอีกหลายวันเป็นแน่

      “จะรีบไปไหน ค่อยๆ เดินก็ได้ลูก” คุณหญิงดาราเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นลูกสาวก้าวเข้ามาในห้องอาหารอย่างเร่งรีบจนเกือบจะสะดุดล้ม

      “ไม่ทันแล้วค่ะ มุกนัดยัยฟ้าไว้ ถ้าไปสาย ... โดนด่าหูชาแน่ๆ” มุกดารีบพูดพร้อมกับหยิบแซนด์วิชสองสามชิ้นใส่กล่องอย่างคล่องแคล่วเพื่อที่จะเอาไปกินบนรถ ถ้ามัวนั่งกินที่บ้าน เธอคงได้ไปสายจริงๆ

      “รีบไปเถอะ เดี๋ยวเพื่อนจะบ่นเอา”

      เมื่อจัดแซนด์วิชเสร็จ มุกดาก็เดินไปหอมแก้มมารดาอย่างเคยชิน “งั้นมุกไปแล้วนะคะคุณแม่ ... จุ๊บ” เสียงหอมแก้มดังขึ้นเบาๆ เธอทำแบบนี้เป็นประจำเวลาที่เร่งรีบ เพราะไม่ค่อยมีเวลาได้พูดคุยกับท่านในห้องอาหารตอนเช้าเท่าไหร่

      คุณหญิงดาราไม่พูดอะไร เพียงแต่ส่งยิ้มบางๆ ให้กับการกระทำที่น่ารักของลูกสาวคนเดียว ถึงแม้มุกดาจะอายุ 25 แล้ว และเธอก็เรียนจนถึงปริญญาโท แต่บางครั้งการกระทำของเธอก็ยังดูเป็นเด็กๆ โดยเฉพาะในสายตาคนเป็นแม่ ลูกยังไงก็ยังเป็นเด็กเล็กๆ อยู่เหมือนเดิม

      แต่ถึงแม้คุณหญิงดาราจะรู้สึกว่าลูกสาวของเธอจะยังเป็นเด็ก แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวลูกคนนี้เสมอ เธอเชื่อมั่นว่ามุกดาจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้แน่นอน ถึงแม้จะแอบห่วงที่ลูกสาวของเธอมองโลกในแง่ดีเกินไปอยู่บ้างก็ตามที