Todos los capítulos de Leo: Capítulo 91 - Capítulo 100

ไม่เจอกันไม่กี่เดือน เขาไม่เคยคิดเลยว่ายัยเด็กคนนั้นจะเติบโตเป็นสาวสวยสะพรั่งได้ถึงเพียงนี้ นัยน์ตาของเขาค่อย ๆ ดำมืดลง ความรู้สึกบางอย่างฉายชัดขึ้นมา ความเสียดายที่ครั้งก่อนเขาปล่อยโอกาสดี ๆ ให้หลุดลอยไปใบบัวรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง สัญชาตญาณภายในกำลังส่งสัญญาณเตือน เธอเหลือบตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ไม่รีรอให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เธอพุ่งตัวหลบไปอีกทางแต่ดูเหมือนศิลาจะเดาออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ ร่างสูงพุ่งตัวเข้ามาขวางไว้“ จะรีบไปไหนล่ะ ” ศิลาแสยะยิ้ม พยายามคว้าตัวหล่อนไว้แต่เหมือนอีกฝ่ายจะหลบได้ทัน“หลีกไป ไม่งั้นฉันจะร้องดัง ๆ ให้คนได้ยิน”น้ำเสียงแข็งๆ กับสายตาแข็งกร้าวที่มองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้ศิลารู้ว่าหล่อนไม่ได้ล้อเล่น ยิ่งอยู่ในที่โล่งแจ้งแบบนี้ เขายิ่งไม่กล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเด็กสาวคนนี้เปลี่ยนไปมาก กล้าต่อปากต่อคำ ไม่ได้อ่อนแอหรือยอมคนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว“ถ้ายังไม่ถอย ฉันจะตะโกนจริง ๆ” ใบบัวสวนกลับทันที แม้หัวใจจะเต้นแรง แต่สายตากลับจ้องเขาเขม็งไม่ยอมหลบเธอจะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายคนนี้ทำแบบนั้นกับเธออีกเด็ดขาด ใบบัวรู้ดีว่าเขาไม่กล้าพอจะทำอะไ

ใบบัวยืนฟังพวกเขาคุยกันเงียบ ๆ ก่อนจะยกสำรับใส่อาหารเดินเข้าไปในครัวเล็กด้านหลัง วางสำรับลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงเงียบ ๆ ตั้งใจจรอให้ทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้วค่อยกินมื้อเช้าไปพร้อมกันใบบัวกับมะปรางที่กินมื้อเช้าเสร็จก่อนคนอื่น จึงเป็นฝ่ายขึ้นไปเก็บจานชามบนตึกใหญ่ลงมาที่ครัว เพื่อนำมาล้างทำความสะอาดตามปกติ วัลย์ลีเองก็ไม่ได้อยากให้หลานสาวต้องมาทำงานหนัก ระหว่างที่มาเยี่ยมเธอ จึงบอกให้ใบบัวไปพักผ่อน หลังจากช่วยทำความสะอาดในครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ววัลย์ลีตั้งใจจะชวนหลานสาวไปพูดคุยให้หายคิดถึง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินพ้นประตูห้องครัวก็เจอกับร่างสูงที่เดินตรงเข้ามา ดวงตาคมมองหญิงสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองแม่บ้านสูงวัยที่ยืนอยู่ข้างกัน“ให้คนไปเปลี่ยนชุดเครื่องนอนใหม่ในห้องนอนผมที ..แล้วก็ทำความสะอาดในห้องใหม่ด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ“ เอ่อ ได้ค่ะ เดี๋ยวให้..” วัลย์ลีเหลียวหลังกลับไปมองคนอื่นๆ ในครัว“ เดี๋ยวหนูไปทำให้ค่ะ ”ใบบัวรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่วัลย์ลีจะหันไปเรียกนฤมลที่ยืนอยู่ด้านหลังวัลย์ลีชะงักไปนิดหนึ่ง หันไปมองหลานสาวด้วยความแปลกใจ ใบบัวก้มหน้าลงเล็กน้อย

อาหารสำหรับงานปาร์ตี้เป็นเมนูคานาเป้และอาหารค็อกเทลที่ปิยวดีสั่งมาจากร้านอาหารชื่อดังในเมืองถูกจัดวางอย่างประณีตบนถาดแก้วใสและจานหรู รวมถึงไวน์ราคาแพงที่แช่อยู่ในชามแก้วใส่น้ำแข็งใบใหญ่ตรงกลางโต๊ะ หยดน้ำเกาะพราวรอบชามสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ทุกอย่างดูเข้ากับบรรยากาศงานสังสรรค์ยามเย็นได้อย่างลงตัวส่วนมื้อเย็นบนตึกใหญ่ ห้องครัวก็ยังคงทำอาหารตามปกติ เมนูส่วนใหญ่เป็นอาหารรสอ่อน เน้นถูกปากบัญชาเป็นหลัก ใบบัวไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรที่เห็นศิลาอยู่ในงานปาร์ตี้ เธอต้องคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอดเวลา เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเผลอเข้าไปใกล้ผู้ชายคนนั้นโดยไม่จำเป็น เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายยังอยู่ฝั่งเรือนจัดงาน ใบบัวก็ยกถาดใส่อาหารขึ้นไปบนตึกใหญ่ตามหน้าที่ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องอาหาร สายตาก็สะดุดเข้ากับเลโอที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงขึ้นมา รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอหันไปสบสายตาของบัญชาเข้า รอยยิ้มนั้นก็จางหายไปในทันที เสียงพูดคุยระหว่างพวกเขาทั้งคู่หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เธอก้มหน้าลงต่ำ ขณะวางชามใส่อาหารร้อน ๆ ลง

บรรยากาศในห้องเงียบงันลงในทันที หนักอึ้งจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ไม่มีใครเคยเห็นเลโอโกรธได้ถึงขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ปิยวดีเองก็ยังนิ่งงันไปชั่วขณะ เลโอหันไปทางปราชญ์ สายตาคมยังคงเย็นเฉียบ เลโอไม่คิดปล่อยเรื่องนี้ไว้แค่นี้แน่นอน“อาปราชญ์ เก็บผ้าผืนนั้นไปตรวจให้ผมหน่อย” เลโอเดินไปหยิบผ้าสีขาวผืนเล็กที่ตกบนพื้น ก่อนยื่นส่งให้ปราชญ์ถือไว้“ ได้ครับ ”ศิลาหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด ดวงตาวูบไหวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างชัดเจน มือที่เคยกำแน่นค่อย ๆ คลายลง ลมหายใจติดขัดราวกับกำลังถูกบีบคั้นจากภายใน เขารู้ดีว่าครั้งนี้ไม่มีทางดิ้นหลุด ให้เรื่องมันจบลงที่นี่ยังดีกว่าให้เรื่องบานปลายจนแก้ไขอะไรไม่ได้ สายตาเหลือบมองเลโอเพียงแวบเดียวก่อนจะรีบหลบลงอย่างคนหมดทางสู้ ความเงียบกดทับอยู่ชั่วขณะ ศิลากัดฟันแน่นเหลือบมองผู้เป็นป้าแวบหนึ่ง ตัดสินใจเอ่ยยอมรับออกมาเสียงแผ่วเบา“ ผมทำจริง เอ่อ ป้าครับ ผมขอโทษ ขอให้เรื่องมันจบแค่นี้ได้ไหม ”“ คนที่ศิลาควรขอโทษคือเด็กคนนั้นต่างหาก รอให้เธอฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน ” ปิยวดีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบทว่าหนักแน่น สายตาหันไปมอ

หลายวันผ่านไป…..แล้วก็เป็นอย่างที่เลโอคาดการณ์ไว้ ศิลาไม่เพียงไม่ขอโทษใบบัวแต่ยังไม่รู้สึกสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปเลยแม้แต่น้อย คำพูดทั้งหมดในวันนั้นก็เป็นเพียงการเอาตัวรอด พูดเพื่อให้เรื่องจบ ๆ ไปเท่านั้น ‘ ก็แค่สาวใช้ปะวะ ทำไมกูต้องไปขอโทษด้วย ’‘ มึงจะเดือดร้อนอะไรนักหนากับอีแค่สาวใช้คนเดียว ’ศิลาหลบสายตาคมวูบ ไม่กล้ามองหน้าเลโอตรงๆ ก่อนจะรีบเดินจากไป มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่เจอกันที่บริษัท ความกร่างที่ศิลาเคยมีมลายหายไปหมดสิ้น แววตาของอีกฝ่ายเหลือเพียงความตื่นกลัวและยำเกรงยามที่มองมาที่เขาเท่านั้น*******ศิลาเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยอารมณ์หงุดหงิด สายตาเหลือบไปเห็นแฟนสาวที่นั่งรออยู่ด้านใน หญิงสาวส่งยิ้มหวานมาให้ทันที เขาฝืนยิ้มตอบเธอ ถึงจะหัวเสียแค่ไหนเขาก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่แฟนสาวไฮโซคนนี้“ ณิ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ”“ เกือบเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ ”“ ครับ ”“ เมื่อกี้ณิเจอเลโอตรงลิฟต์ข้างล่าง คุยกันนิดหน่อย เขายังพูดน้อยเหมือนเดิมเลยเนอะ ”รอยยิ้มบนใบหน้าศิลาชะงักไปเล็กน้อย แค่ได้ยินชื่อมันอารมณ์กรุ่นโกรธก็ปะทุขึ้นมาอีก “