Leo의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

“ ช่วย? เอ่อ ขอบคุณค่ะ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าหนูอยู่ที่ไหน อ๊ะ ซี๊ด เจ็บ ” เจ็บจัง เมื่อกี้ยังชาอยู่นิดเลยไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ แต่พอขยับปากมากๆ ก็ยิ่งปวด นอกจากความโล่งอกก็มีความสงสัยสับสนเมื่อนึกถึงสถานการณ์ก่อนหน้านี้ ที่จำความได้ก็เป็นตอนที่เธออยู่ในรถของรุ่นพี่หนุ่ม ตอนนั้นรู้สึกง่วงมากหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเขารู้ได้ไงว่าเธออยู่ที่ไหน ตอนนี้เธอมีเรื่องอยากถามเขาเยอะแยะไปหมด “ อย่าเพิ่งพูดได้ไหม รีบไปใส่เสื้อผ้าเร็วๆเข้า เดี๋ยวฉันจะพาไปหาหมอ แผลที่ปากเธอค่อนข้างลึกเลือดก็ยังไหลไม่หยุด ปล่อยทิ้งแบบนี้เกิดติดเชื้อขึ้นมาจะแย่นะ ”“ ไม่ไปได้ไหมคะ แผลแค่นี้เดี๋ยวก็คงหายเอง ”เธอเป็นคนไม่ชอบโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็กๆ เหตุการณ์หลายอย่างในอดีตทำให้เธอรู้สึกไม่ดีทุกครั้งเวลาไปที่นั่น“ อย่าดื้อได้ไหม ไปให้หมอดูหน่อยดีกว่า ถ้าไม่เป็นอะไรก็แล้วไป ” พูดจบร่างสูงก็เดินเข้าห้องแต่งตัวไป “ จะเจ็บ เลือดออกเยอะจัง ” ใบบัวมองกระดาษทิชชู่สีขาวที่ถูกย้อมไปด้วยสีเลือดที่เธอเจ็บแบบนี้ก็เป็นเพราะเขานั่นแหละ ใบบัวถอนหายใจออกมาเบาๆ กลิ่นและรสชาติของเลือดคาวคลุ้งอยู่ในปาก มองสภาพเ

“ เธอง่วงไม่ใช่เหรอ ทำไมยังไม่นอนอีก ” เลโอเท้าคางกับหมอนสบตาอีกฝ่ายนิ่ง บรรยากาศแบบนี้มันทำให้เขาอดคิดเลยเถิดไปถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ต้องหยุดทำตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแล้วไม่เสร็จมันรู้สึกทรมานจนเขาต้องไปปลดปล่อยตัวเองในห้องน้ำแทน“ ถ้าอารมณ์ค้างอยากให้ทำต่อจากเมื่อวานก็บอกได้นะ ” มุมปากยกยิ้มกริ่ม เขาแค่อยากกวนประสาทหล่อนเล่นเท่านั้น “...” ใบบัวไม่ได้พูดโต้ตอบอะไร พลิกตัวนอนหันหลังให้คนหื่นกามแทนคำตอบเลโอหัวเราะในลำคอก่อนถอนหายใจออกมาอย่างนึกเสียดาย ที่จริงเขาก็คาดหวังกับคำตอบของใบบัวอยู่นิดๆเหมือนกัน แม้ในใจจะเดาคำตอบออกของหล่อนได้ถูกต้องก็ตามหลังจากตื่นนอนในตอนเช้าใบบัวสังเกตเห็นอาการบวมแดงที่ริมฝีปากล่างดีขึ้นมาก ที่จริงเธอก็สามารถไปเรียนได้เป็นปกติไม่จำเป็นต้องหยุดเรียนก็ได้ แต่เพราะไม่อยากตอบคำถามใครเรื่องแผล ที่สำคัญเธอไม่อยากเจอหน้ารุ่นพี่หนุ่มอีก หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่เสร็จใบบัวก็ออกจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่นข้างนอก พลันได้กลิ่นข้าวต้มหอมๆลอยมาแตะจมูก เสียงจานชามที่กระทบกับช้อนส้อมดังแผ่วเบามาจากห้องใดห้องหนึ่ง วินาทีนั้นเธอรู้สึกอุ่น

“ ลูกน้อง? ” “ ใช่ ” มือหนายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ดวงตาคมมองสีหน้าแปลกใจระคนสงสัยของคนข้างๆ “ ปกติคุณไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย หนูก็เลยแปลกใจนิดหน่อย ”เลโอตักข้าวต้มเข้าปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกคนแบบเขามีลูกน้องก็ไม่แปลกหรอก คนระดับเขาก็ต้องมีลูกน้องบริวารคอยรับใช้อยู่แล้ว เพียงแต่ภาพจำของเลโอที่เธอเคยเห็น ก็คือชายหนุ่มรักสันโดษ โลกส่วนตัวสูงคนหนึ่งเลโอปรายตามองชามข้าวต้มที่พร่องไปเพียงเล็กน้อย เห็นหล่อนไม่กินเสียทีก็อดถามไม่ได้“ ไม่กินเหรอ ”“...” ใบบัวหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มเข้าปาก ที่จริงไม่ใช่ลูกน้องเขาโดยตรงหรอก ของคุณปู่ต่างหาก แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่ชอบที่มีคนมาติดสอยห้อยตาม ไม่ชอบความวุ่นวาย แต่เพราะช่วงก่อนหน้านี้เกิดเรื่องขึ้น คุณปู่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเขาเลยส่งลูกน้องที่ไว้ใจได้มาคุ้มครอง ซึ่งเขาก็ใช้คนพวกนั้นทำงานให้หลายอย่างและหลายครั้งก็ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่“ เรียกแทนตัวเองว่าบัวดีกว่า ถึงจะชอบที่เธอเรียกแทนตัวเองว่าหนูก็เถอะ มันทำให้ฉันรู้สึกแก่ยังไงไม่รู้ ” “ ก็ดูแก่จริงๆนี่คะ ”“ ยี่สิบหกนี่แก่แล้วเหรอ ฉันกับเธออายุห่างกันแค่ 5-6 ปีเองนะ ”“ ไม

“ อายอะไรเห็นมาหมดแล้ว หยิบเสื้อยืดสีขาวตรงนั้นส่งให้ที ” เลโอชี้ไปเสื้อยืดสีขาวที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าแบบบิ้วอินเธอหยิบเสื้อยืดขาวแบรนด์เนมที่แขวนใกล้มือยื่นส่งให้เขา รีบเดินเลี่ยงออกจากห้องแต่งตัว“ บัว ” ร่างสูงเดินเข้ามาขวาง เอื้อมมือจับท่อนแขนดึงรั้งเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน ใบบัวเงยหน้าขึ้นมองเขา ไม่กล้ามองต่ำกว่านั้น ร่างสูงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยปะทะจมูกทำเอาใบหน้าหวานร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ“ ไปใส่เสื้อผ้าก่อนได้ไหมคะ เอ่อ บัวจะออกไปรอข้างนอก ”“ ต่อจากคราวก่อนได้ไหม ”เลโออุ้มยกหล่อนขึ้นนั่งบนตู้ไอซ์แลนกลางห้องแต่งตัว พลางแทรกกายเข้าไปกลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้าง“ ไว้ก่อนได้ไหมคะ บัวยังเจ็บอยู่เลย ” การเคลื่อนไหวของเธอเชื่องช้ากว่าอีกฝ่ายไปหมด ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านี้เสื้อยืดตัวหลวมถูกมือหนาดึงรั้งขึ้นไปกองบนเนินอก นิ้วเรียวยาวป้วนเปี้ยนอยู่ที่ตะขอบราด้านหลัง ไม่ถึงนาทีมันก็หลุดออกจากทรวงอกทั้งสองข้างฝ่ามือเลื่อนเข้าไปสัมผัสยอดปลายถันสีหวาน ยังไม่ทันโน้มใบหน้าลงไปหาความสวยงามตรงหน้าก็ถูกเบรกไว้ด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง“ เ

ใบบัวนิ่งอึ้งไปทันที เหลือบมองกระจกรถด้านข้างเห็นรถเพื่อนขับตามมาห่างๆ ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเววาจะขับรถตามเธอทำไม“ เพื่อนเธอแปลกๆนะ คนปกติคงไม่มีใครทำกัน ” “ อาจจะขับมาทางนี้เหมือนกันก็ได้ค่ะ ”“ ไม่น่าใช่ ฉันขับเลี้ยวมาสามแยกแล้วแต่เพื่อนเธอก็ยังขับรถตามอยู่เลย ฉันเฉยๆนะ แต่ไม่เข้าใจว่าเพื่อนเธอจะขับรถตามมาทำไม ” เลโอเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมมองตรงไปยังคอนโดมิเนียมข้างหน้าที่เป็นเพนท์เฮ้าส์ของตนเอง“ บัวก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ” ใบบัวรู้สึกงุนงงสับสน ไม่เข้าใจว่าทำไมแวววาต้องขับรถตามเธอด้วย“ เพื่อนเธอคงอยากรู้ว่าเธอมากับใครหรือเปล่า ให้ฉันจอดรถทักทายหรือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อไปดี ” “ อย่านะคะ คุณไม่ต้องสนใจก็ได้ ”เลโอเหลือบมองคนที่นั่งนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด เขาขับรถเลี้ยวเข้าไปในคอนโดมิเนียมโดยไม่ได้สนใจอะไรอีก คอนโดมิเนียมที่นี่มีระบบมาตรการรักษาความปลอดภัยแน่นหนา ไม่ใช่ว่าใครจะเข้ามาได้ง่ายๆ หลังกลับมาถึงห้องพักใบบัวก็เอาแต่หมกมุ่นเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำไมแวววาต้องแอบสะกดรอยตามเธอด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ดวงตากลมมองหน้าจอมือถืออยู่แบบนั้นโดยไม่รู้ว่า