บททั้งหมดของ Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ไง ทำไมไม่ปากดีต่อล่ะ พูดต่อสิ”พูดพลางใช้มือทั้งสองข้างยันบานประตู เธอหันซ้ายหันขวาไม่มีตัวช่วยจึงดันอกแกร่งเอาไว้ไม่ให้เขาขยับเข้าใกล้ แต่มีหรือที่เธอจะสู้แรงเขาได้“คุณ ถอยไปสิคะ ฉันจะไปอาบน้ำนอน”“เรายังคุยกันไม่จบ”“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว”“แน่ใจนะ”เขาโน้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อน ๆ ริดรดข้างแก้ม ก่อนจมูกโด่งจะฝังลงไปสูดกลิ่นหอมอย่างไม่อาจห้ามทำเธอตัวสั่นแต่ต้องหาทางรอด“คุณจะทำอะไรคะ เราไม่ได้แต่งงานกันจริง ๆ นะ อย่ามายุ่งกับฉัน หรือที่คุณทำแบบนี้เพราะเสียท่าให้ผู้ชายคนนั้น เลยอยากจะนอนกับแฟนคนอื่นบ้างงั้นเหรอ เอาสิคะ ฉันจะนอนกับคุณก็ได้”ปารเมศผละถอยราวต้องของร้อน เขาจ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ ซึ่งคนอวดดีก็เชิดหน้าขึ้นสู้“ปากดี คนอย่างผมมันได้ไม่สิ้นไร้ไม้ตอกถึงขั้นต้องนอนกับผู้หญิงของคนอื่นหรอกนะ โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างพวกคุณ สกปรก”พูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างหัวเสีย ใช้เวลาสงบสติอารมณ์ด้วยน้ำเย็น ๆ ไม่นานก็ออกมาในสภาพเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าสวมใส่สบายเธอเดินสวนกับเขา ในมือหอบหิ้วเสื้อผ้าและของใช้ ต่างชะงักสบตากันอยู่เสี้ยววินาทีคนตัวบางลอบกลืนน้ำลาย ไม่อาจละสา

ถามเสร็จก็โน้มลงประกบปากจูบเธอทันที คนตัวบางเบิกตากว้างตกใจ อ้าปากร้องประท้วง แต่ดันเป็นการเปิดโอกาสให้เขาสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากอุ่นสัมผัสบดเบียดแนบชิดและความนุ่มนิ่มของลิ้นอุ่นที่เกี่ยวพันหยอกล้อลิ้นเล็กไม่หยุดทำเธอหัวหมุนเคว้ง ถอนหายใจพรืดแล้วหลับตาพริ้ม ขยับปากเลียนแบบเขาแม้จะเงอะงะดูไม่เป็นงานเลยก็ตามทีมุมปากหยักยกยิ้มพอใจ ริมฝีปากนุ่มสั่นระริก ตัวสั่นสะท้าน ท่าทางของเธอราวสาวบริสุทธิ์ไม่เคยแตะต้องมือชายมาก่อน หรือท่าทีไร้เดียงสาแบบนี้คือจุดขายของเธอ ทำชายหนุ่มคนนั้นทั้งรักทั้งหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ยอมกลายเป็นคนโง่ให้เธอสวมเขาเขาเคยโง่แบบหมอนั่นมาก่อน เพราะฉะนั้น ต่อให้เธอจะงัดไม้เด็ดขนาดไหนมาหลอกล่อ เขาก็ไม่มีวันยอมตกหลุมพรางผู้หญิงเจ้ามารยาอีกคิดได้ดังนั้นจึงออกแรงบดจูบเธออย่างเร่าร้อน ติดจะรุนแรงจนลมหายใจขาดห้วง เขาจึงยอมละริมฝีปากออกมาให้เธอได้งับอากาศเข้าปอด ก่อนจะโผเข้าจูบเธออีกครั้งด้วยจังหวะเร่าร้อนไม่ต่างจากเดิมลิ้นร้ายไล้เลียสอดแทรกเข้าเกี่ยวพันไม่หยุด แม้เธอจะหลงมัวเมาไปกับสัมผัสแสนช่ำชอง แต่ก็มีบางจังหวะที่เธอพยายามเรียกสติตัวเองด้วยการหดลิ้นห

ปราลีไม่เชื่อ จึงหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่นอกจากใบหน้าแดงเรื่อน่ารักแล้วก็ไม่มีพิรุธในแววตา“แล้วไป นึกว่าจะเหมือนในนิยายที่ตื่นมาอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน เสื้อผ้าไม่มีสักชิ้น”“ตั้งแต่มีลูกนี่เพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะ”“อ้าว ของแบบนี้ว่าได้เหรอ แกไม่เคย เลยไม่รู้ว่าตอนที่ผู้ชายต้องการมันเป็นยังไง เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่หรอก”“แต่ไม่น่าใช่พี่แก เพราะเขาเกลียดขี้หน้าฉัน”เจ้าสาวป้ายแดงตอกย้ำให้เพื่อนรักจำขึ้นใจ จะได้ไม่ต้องมาสงสัยในความสัมพันธ์ของเธอและเขาอีก“แล้วตื่นมามีเสื้อผ้าหรือเปล่าล่ะ”แต่ถึงอย่างนั้นคนลามกก็ยังจะซักไซ้ เผื่อจะได้พบพิรุธสักนิด“ก็ต้องมีสิ อยู่ ครบ ทุก ชิ้น”ประโยคสุดท้ายยืนยันหนักแน่นทีละคำหวังให้เพื่อนเลิกซัก แต่ก็ยังไม่ได้ผล“ตรงนั้นไม่ได้เจ็บใช่ไหม”คนขี้สงสัยมองหน้าตาแป๋ว โรสิตาถอนหายใจพรืดแล้วตอบคำถามตามความจริง“ไม่ได้เจ็บ ปกติมาก...นี่จะเชียร์ให้ไปเวย์พี่ชายแกปล้ำฉันให้ได้เลยใช่ไหม”เมื่อโดนจับได้ก็หุบยิ้มฉับ“แหม เรื่องแบบนี้มันก็น่าคิดนะ”ดวงตาเจ้าเล่ห์ยังคงจับผิดเพื่อนไม่เลิก แถมยังพยักหน้าหงึกหงักสนับสนุนความคิดตัวเอง“เลิกคิด ไม่มีวันเป็นจริง”โรสิตายื่นหน้า

“ใจเย็น ๆ ก่อนครับตา ผมว่าเราโทรหาคุณน้าก่อนดีไหมครับ”แม้จะรู้ว่าตอนนี้เจ้าของสวนกำลังรู้สึกเช่นไร เพราะหัวใจเขาเองก็เต้นกระหน่ำจนปวดหนึบ แต่จะรีบหุนหันเดินทางกันตอนนี้คงไม่ดีแน่ ถึงจะใช้เวลาเดินทางไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงกรุงเทพฯ ก็ตาม“จะไปโทรหามันทำไม ไปเป็นเมียน้อยเขายังไม่พอ ลูกสาวจะแต่งงานยังไม่ยอมบอกตาแท้ ๆ อย่างข้า เอ็งยังจะให้ข้าไปโทรหามันอีกเหรอ”ความเจ็บปวดระเบิดออกมา มือไม้ขาแข้งอ่อนแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา บัวจึงรีบวิ่งไปเอาน้ำเย็น ๆ มาเสิร์ฟคนที่กำลังใจร้อนทันที“ลุง กินน้ำเย็น ๆ ก่อนเถอะจ้ะ ฉันไม่น่าเอาข่าวนั้นมาให้ลุงดูเลย”“เอ็งไม่ได้ทำอะไรผิดนังบัว ลูกสาวข้าต่างหากที่มันทำผิด มันไม่เคยเห็นหัวข้าเลยสักนิด”“ผมว่ามันอาจจะมีอะไรแปลก ๆ อย่างที่ข่าวลงก็ได้นะครับตา ถ้าโรสจะแต่งงานจริง ๆ ผมว่าโรสต้องบอกตาก่อนแน่ ๆ แต่นี่ไปคบกับผู้ชายคนนั้นตอนไหน ตายังไม่รู้เลยนะครับ”เมื่อได้ฟังดังนั้นก็เริ่มมีสติ แรมเหลือบมองหน้าหลานชายนอกไส้ผู้เป็นลูกชายของแม่บ้านที่หอบท้องไม่มีพ่อมาขออาศัยใบบุญเขาเลี้ยงและให้ความรักราวกับเป็นหลานแท้ ๆ คนหนึ่ง ทั้งส่งเสียให้เรียนสูงสุดเท่าที่เจ้าตัวต้องกา

“ลุง...มีรถใครก็ไม่รู้ ขับเข้ามาในสวนของเรา”บัวทิ้งมีดที่กำลังตัดผักจากแปลงแล้ววิ่งเข้าไปรายงานเจ้าของบ้านที่ตอนนี้กำลังนั่งพักผ่อนหลังไปคุมคนงานในสวนเพื่อตัดทุเรียนส่งลูกค้าเจ้าใหญ่จนเป็นลม“ใครวะ ข้าไม่ได้นัดใครไว้นี่หว่า”คนแก่ลุกขึ้นเดินไปหน้าบ้านอย่างกระฉับกระเฉง เพราะได้นั่งพักในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำและได้กินยาหอมที่สองแม่ลูกชงให้“นั่นไงจ๊ะลุง”บัวชี้นิ้วไปยังรถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบที่กำลังแล่นเข้ามาในสวนอย่างช้า ๆ ก่อนจะจอดที่หน้าบ้านในเวลาไม่นานแต่แล้วความสงสัยก็ได้รับการเฉลย เมื่อโรสิตาเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้ามาสวมกอดคนเป็นตาแน่น ๆ ทันทีที่รถจอด“คุณตา คิดถึงจังเลยค่ะ”“ยัยโรสของตา”แรมกอดหลานสาวที่รักปานดวงใจ ริมฝีปากยิ้มกว้าง น้ำตาซึม แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เดินตามหลานสาวเข้ามาก็ต้องหุบยิ้มฉับโรสิตารับรู้ถึงปฏิกิริยาของร่างกายที่แข็งขืนทันใดจึงผละออกมาจากอ้อมกอด มองคนเป็นตาที่จ้องเขม็งไปยังใบหน้าหล่อเหลาของสามีในนามก็อดตกใจไม่ได้“เอ่อ คุณตาคะ โรสพาคุณแปงมากราบคุณตาค่ะ”ปารเมศพนมมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนอย่างนอบน้อม แต่เจ้าของบ้านกลับไม่ยอมรับไหว้