บททั้งหมดของ Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด: บทที่ 31 - บทที่ 40

“โรสอยู่บ้านหลังนั้นเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม”หมอหนุ่มที่นั่งจ้องหน้าโรสิตามานานเอ่ยถาม เธอจึงเงยหน้าจากจานอาหารแล้วถอนลอบหายใจ“โรสสบายดีค่ะ ทุกคนดีกับโรสมาก ยัยปายก็ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนโรสชั่วคราวจนกว่าจะหย่า พี่ณัฏฐ์ไม่ต้องห่วง”เธอละเรื่องที่ถูกสามีในนามรังแกทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่อยากให้เขากังวลมากไปกว่านี้ ด้วยกลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่“แล้วเขาล่ะ”“คุณแปงเขาไม่ยุ่งกับโรสหรอกค่ะ โรสเป็นเพื่อนรักยัยปายนะคะ แล้วเขาเคยสนใจโรสที่ไหน แต่ เอ่อ...คือ โรส...”ณัฏฐ์เลิกคิ้วถาม แววตาไหววูบกังวล กลัวว่าเธอจะมีเรื่องอื่นเข้ามาอีก“มีอะไรเหรอ พูดมาได้เลยนะโรส”“คือโรสขอโทษนะคะพี่ณัฏฐ์ วันนั้นที่พี่ณัฏฐ์โทรหาโรส เขาเข้าใจว่าพี่ณัฏฐ์เป็นแฟนโรสค่ะ แล้วโรสก็ไม่ได้ปฏิเสธ”หมอหนุ่มอมยิ้ม แม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ แต่การที่ผู้ชายคนนั้นซึ่งได้ใกล้ชิดกับเธอทุกวันรับรู้ว่าเธอมีแฟนแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุด เป็นข่าวดีในรอบหลายวันนี้สำหรับเขาเลยทีเดียว“ดีแล้วล่ะ พี่อนุญาตให้เอาพี่ไปอ้างได้เลย ไม่ว่ากับใคร พี่ยอมเป็นไม้กันหมาให้โรส”“พี่ณัฏฐ์...”“พี่ไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ เป็นแบบนี้ก

สองร่างกอดกันแน่น หอบหายใจสะท้าน หัวใจเต้นแรงจนอีกฝ่ายรับรู้ได้เขาพรมจูบซอกคอชื้นเหงื่ออย่างหลงใหล สัมผัสแผ่วเบาเชื่องช้าชวนหวามไหวทำเธอนอนมองเพดานตาลอย ก่อนกะพริบตาปริบเมื่อเขายกตัวขึ้นมาจ้องหน้าเธอ“เมื่อกี้ผมไม่ได้ทำเสียงดังไปใช่ไหม”“มะ ไม่รู้ค่ะ ฉะ ฉัน...”เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ขยับตัวขึ้นยืนแล้วใช้ปลายหัวบาน ๆ ถูไถดอกไม้สาว เกลี่ยน้ำรักขาวขุ่นของตัวเองให้ผสมกับน้ำรักใส ๆ ของเธอเล่น“อือ คุณแปง”“อยากเอาเข้าไป”“มะ ไม่ได้นะคะ”เธอขยับตัวนั่งทันที น้ำรักมากมายบนกลีบดอกไม้ไหลลงกองบนโต๊ะและเธอก็รับรู้ได้“อุ๊ย...”“เดี๋ยวผมเช็ดเอง”เขาเปิดลิ้นชักคว้ากระดาษทิชชูเปียกมาเช็ดทำความสะอาดส่วนอ่อนไหวให้เธอก่อน โดยไม่สนใจสักนิดว่าความเป็นชายของเขามันจะยังตั้งโด่อวดสายตาทำเธอเขินอายจนตัวแดงราวกุ้งต้มสุกเมื่อทำความสะอาดให้เธอเสร็จจึงจัดการตัวเองและโต๊ะทำงาน ก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อยเหมือนเดิม แต่เมื่อมองเธอที่ทำหน้าตาราวจะร้องไห้ก็ยิ่งแปลกใจ“ผมทำแรงไปเหรอ เจ็บตรงไหน”สวมเสื้อสูทเสร็จพอดีจึงเดินเข้าไปจับไหล่บอบบางให้หันหน้ามาหา เธอจึงชูผ้าลูกไม้ขาดวิ่นในมือให้เขาดู“กางเกงในของฉัน คุณทำมัน

ริมฝีปากเคล้าคลึงบดเบียดในจังหวะเนิบนาบเนิ่นนานหลายนาที ก่อนที่ปารเมศจะค่อย ๆ ละริมฝีปากออกมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแตะจูบสัมผัสบางเบาไม่ห่างไปไหนดวงตาสองคู่สบประสานกันบอกความนัยโดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด มือใหญ่ลูบแก้มใสแผ่วเบา ก่อนจะโน้มลงไปสัมผัสริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้งผ้าเช็ดตัวถูกถอดทิ้งลงบนพื้น เขาละริมฝีปากออกมาแล้วกวาดมองเรือนร่างงดงามขาวผ่องอย่างชอบใจ โดยเฉพาะหน้าอกอวบใหญ่ตั้งเต้าตูมที่มีปลายยอดสีชมพูสดน่ารักมือใหญ่ร้อนผ่าวลูบไล้ความอวบอิ่มนั้นแล้วเคล้นคลึงหนักเบาเร้าอารมณ์ทำเธอหลุดเสียงครางออกมาในลำคอ“หน้าอกคุณสวยมาก”เขาเอ่ยชมราวละเมอ ก่อนจะถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองโยนทิ้งแล้วโน้มลงตวัดลิ้นเบา ๆ หยอกล้อปลายยอดสีชมพูที่แข็งตั้งเป็นไตโรสิตาสะดุ้งโหยง กัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงแห่งความหฤหรรษ์ ก่อนยกหลังมือขึ้นอุดปากเมื่อเขาเร่งเร้าปลายลิ้นแล้วอ้าปากอมดูดปลายยอดทั้งสองข้างสลับไปมาร่างบางบิดเร่าระทดระทวย ดวงตาปรือปรอยแสนหวานมองสบเมื่อเขาโงหัวขึ้นมาจากหน้าอกเธอโดยที่มือยังคงเคล้นคลึงไม่หยุด“ดีไหม”เธอไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ ทำเขาอมยิ้มพอใจ จึงละมือลงมาลูบไล้เรือนร่างบอบบางขาวผ่องจนทั่ว

ประตูห้องของโรสิตาถูกเคาะหลายครั้ง แต่คนที่เพิ่งได้นอนกลับไม่รู้สึกตัวสักนิด แต่แล้วปารเมศก็สะดุ้งตื่น เมื่อทั้งเสียงรบกวนและอุณหภูมิที่สูงขึ้นของคนในอ้อมกอดปลุกเขา“โรส เป็นไข้เหรอ”เขาเงยหน้าขึ้นดูนาฬิกาแล้วก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมประตูห้องเธอถึงถูกเคาะ เพราะตอนนี้เลยเวลาอาหารเช้าไปแล้ว แต่เขากับเธอยังไม่มีใครลงไปร่วมโต๊ะสักคนจึงลุกขึ้นสวมกางเกงนอนแล้วเดินงัวเงียไปเปิดประตู“คุณโรสคะ...เอ่อ คุณแปง”กระต่าย แม่บ้านสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าของห้องชะงักเบิกตาค้าง กวาดมองเจ้านายหนุ่มที่นุ่งเพียงกางเกงนอนโดยไม่ได้สวมเสื้อ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับคนเพิ่งตื่นนอนแล้วตกใจแต่ยิ่งสอดส่ายสายตาเข้าไปในห้อง ยิ่งตกใจจนแทบช็อก เมื่อมองเห็นโรสิตาที่นอนห่มผ้าอยู่บนเตียงโดยที่ท่อนแขนเปลือยเปล่า เสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวกองอยู่บนพื้น ไม่ต้องเดาต่อเลยว่าภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น คนตัวบางจะมีเสื้อผ้าติดกายหรือเปล่า“ว่าไง”“อะ เอ่อ คุณผู้หญิงให้มาเชิญคุณโรสไปทานข้าวค่ะ ท่านเห็นคุณทั้งสองยังไม่ลงมา เอ่อ...”“อืม รู้แล้ว บอกแม่ว่าโรสไม่สบาย ตื่นลงไปกินไม่ไหว แล้วขอยาแก้ไข้กับอาหารเช้าให้ฉันกับโรสด้วย วันนี้ไม่ไปทำงาน

“ไม่คิดจะถามฉันสักคำเหรอคะ”นี่คือคำถามแรกที่หลุดออกมาจากปากหลังเงียบไปนานเพราะความตกใจ แต่มันกลับทำให้ดวงตาคมดุวาบขึ้น“หมายความว่ายังไง”“คุณคิดจะบังคับให้ฉันแต่งงานด้วยก็บังคับ ฉันยอมพวกคุณทุกอย่างเพราะพี่สาวฉันทำผิด คุณสัญญากับทุกคนว่านี่มันจะเป็นการแต่งงานจอมปลอม คุณจะไม่ยุ่งเกี่ยวหรือก้าวก่ายชีวิตฉัน จะให้อิสระและจะดูแลฉันให้ปลอดภัยในบ้านหลังนี้ แต่ก็เป็นคุณที่กลืนน้ำลายตัวเองทุกอย่าง พอตอนนี้เรื่องของเรามันแดงขึ้นมา คุณก็ยอมให้คุณย่าบังคับอยู่กินกับฉันง่าย ๆ โดยที่ไม่ถามฉันสักคำว่าต้องการความรับผิดชอบจากคุณหรือเปล่า”กรามแกร่งขบแน่นจนสันขึ้นนูนขยับไปมา แม้ว่าเธอจะไม่ได้คบกับผู้ชายคนอื่นในฐานะคนรัก แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกดีกับเขาและไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบจากเขาอยู่ดี“แต่คุณเป็นเมียผมแล้วโรส เรามีอะไรกัน คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”“นั่นมันสำคัญด้วยเหรอคะ มันก็แค่เซ็กซ์ สำหรับคุณ การนอนกับผู้หญิงสักคนมันมีราคาแค่ไหนกันเชียว”เธอเชิดหน้าสูดลมหายใจเข้าปอด เรียกความมั่นใจกลับคืนมา รู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ไขว้เขวจนสับสนไปหมดว่าอะไรคือเรื่องจริง อะไรคือความฝัน และอะไรคือความรู้สึกที่แท้จริง