All Chapters of Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด: Chapter 1 - Chapter 10

“อืม แปงคะ...”หญิงสาวร่างเย้ายวนกำลังโยกขย่มกายใหญ่อย่างเร่าร้อนจนโซฟามุมห้องขยับกระแทกผนังดังตึงตังเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องของท่านประธานบริษัทอธิพัฒน์โภคิน จำกัด (มหาชน) ทำให้ โรส โรสิตา เลขานุการสาวสวยชะงักมือที่กำลังเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือที่ลืมไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานหลังจากขับรถออกไปจนเกือบถึงคอนโดมิเนียมแล้ว“อะไรน่ะ โจรหรือเปล่า”เลขานุการสาวสวยหันมองซ้ายขวา ดวงตาเบิกโพลง เวลานี้ท้องฟ้าด้านนอกมืดแล้ว คนในบริษัทกลับบ้านกันหมด ถ้าข้างในนั้นเป็นโจรจริง ๆ เธอไม่รอดแน่ จึงตั้งใจจะหนีแต่เสียงผนังห้องกระแทกรัว ๆ ติดต่อกันอีกหลายครั้งทำเธอได้สติ ช่วงนี้บริษัทของเธอกำลังจะสร้างคอนโดมิเนียมหรูติดริมน้ำ ข้อมูลสำคัญที่เป็นความลับอยู่ในคอมพิวเตอร์ของเจ้านาย ซึ่งแน่นอนว่าป่านนี้เขาคงกลับออกไปแล้ว เพราะฉะนั้น ข้างในห้องจึงเป็นโจรอย่างไม่ต้องสงสัยถ้าหากว่าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง ข้อมูลสำคัญของบริษัทต้องหลุดออกไปแน่ จึงคว้าแบตเตอรี่สำรองของโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในลิ้นชักติดมือมาด้วย ถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วเดินย่องไปเปิดประตูห้องทำงานเจ้าปัญหาทันทีและทันทีที่เปิดประตูได้ โรสิตาก็ขว้างแบตเตอ

เสียงเคาะกระทะพร้อมไฟที่ลุกโชนจากเตาทำท่านประธานหนุ่มรูปหล่อหันมอง ควันและกลิ่นอาหารลอยฟุ้งรอบตัวเป็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย ไม่นาน ผัดผักบุ้งไฟแดงที่แทบทุกโต๊ะต้องสั่งก็มาเสิร์ฟถึงที่ ตามด้วยยำปลาสลิดทอดกรอบและต้มยำโป๊ะแตกชามใหญ่ปารเมศมองอาหารหน้าตาน่ากินที่เคยขึ้นโต๊ะที่บ้านหลายครั้ง เพียงแค่ไม่ได้มานั่งรมควันริมทางเท้าแบบนี้เท่านั้นเอง“เป็นไงคะ น่ากินใช่ไหม”“ก็...ผมหิว สั่งแค่นี้เหรอ”“ที่จริงสองคนกับข้าวสามอย่างก็น่าจะกำลังดี แต่ฉันสั่งไข่เจียวกุ้งสับให้คุณแล้วค่ะ นั่นไงคะ มาพอดี”เจ้านายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนลงมือตักอาหารจากร้านข้างทางเข้าปาก รสชาติจัดจ้านช่างขัดกับสถานที่เสียเหลือเกิน ไม่นาน อาหารบนโต๊ะก็หมดเกลี้ยงทุกจานโดยที่เขากินข้าวต้มไปถึงสองถ้วย ต่างจากเธอที่แค่ถ้วยเดียวก็กินไม่หมด“คุณไม่หิวเหรอ ทำไมกินแค่นี้ หรือกินไม่ทันผม อิ่มหรือเปล่า สั่งเพิ่มก็ได้นะ”“อิ่มแล้วค่ะ พอดีมื้อเย็นฉันไม่ค่อยกินเยอะค่ะ”“ตัวผอมแห้งจะตายไป กินข้าวให้มันมากกว่านี้หน่อยก็ได้นะ อ้อ หรือที่ไม่ค่อยกินข้าวนี่เพราะเหลือท้องไว้กินเหล้า”ภาพลักษณ์สาวเปรี้ยวที่เอาแต่เที่ยวกลางคืน ซึ่งสถานที่แบบนี้คงไม

“อะไรนะ พี่แปงทำพี่แพรวท้องเหรอ”ปราลีตะโกนออกมาด้วยความตกใจ มองไปยังพี่ชายและผู้หญิงที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างกายตาเขม็ง ท่าทางราวกับเจียมเนื้อเจียมตัวนั่นเสแสร้งแค่ไหนเธอดูออก จึงเหยียดมุมปากไม่พอใจ“เบา ๆ สิยัยปาย แหกปากมาได้”คนเป็นพี่ปรามน้องสาว ก่อนพาแพรวพิลาศลงนั่งกับพื้นแล้วก้มลงกราบเท้ากับพ่อแม่ปู่ย่าเพื่อฝากตัว“แพรวขอโทษนะคะ ที่ปล่อยให้ตัวเองท้อง ถ้าทุกคนไม่เห็นด้วย...”“อย่าคิดมากไปเลยลูก ย่าต่างหากต้องขอโทษแพรว ที่เจ้าแปงมันทำแพรวท้องก่อนที่จะแต่งงานกันเป็นเรื่องเป็นราว เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ย่าจะพาพ่อแม่เจ้าแปงไปสู่ขอแพรวกับที่บ้านนะ เรื่องงานแต่งจะจัดให้ยิ่งใหญ่สมหน้าตาครอบครัวแพรวที่สุด ไม่มีอะไรต้องกังวล ยินดีต้อนรับมาเป็นครอบครัวเดียวกันนะลูก”“ขอบคุณมากค่ะที่ทุกคนไม่รังเกียจแพรว”คืนนี้ แพรวพิลาศกลับไปนอนที่บ้านเพื่อรอต้อนรับแขกผู้ใหญ่ที่จะมาสู่ขอในวันรุ่งขึ้น ทันทีที่บอกข่าวดีให้พ่อกับแม่ฟัง ทั้งสองก็ดีใจจนเนื้อเต้นที่จะได้เกี่ยวดองกับตระกูลอธิพัฒน์โภคินเช่นกัน“เก่งที่สุดเลยลูกสาวแม่ ในที่สุดก็จับตาแปงจนอยู่หมัด ฉลาดสุด ๆ ที่ใช้วิธีนี้ ยังไงเขาก็หนีเราไม่พ้น”พุธิตา มารดา

การ์ดแต่งงานดีไซน์เก๋ในมือของโรสิตาสั่นเทา เธอลอบถอนหายใจแล้วยื่นการ์ดใบนั้นคืนให้กับแม่ของตัวเอง“ใครเอามาให้คะแม่”ไม่ผิดคาดไปจากที่เธอคิด แพรวพิลาศกำลังจะแต่งงานกับเจ้านายของเธอ แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานนี้“แม่เจอในตู้จดหมายหน้าบ้าน โทรถามพ่อก็บอกว่าคุณพุธิตาฝากมาให้ บอกว่าให้เราสองคนแม่ลูกไปร่วมงานให้ได้ในฐานะน้องสาวกับเมียอีกคนของพ่อเจ้าสาว”โรสิตาเบะปาก ด้วยรู้ดีว่าวัตถุประสงค์ของสองแม่ลูกคืออะไร“ไม่ต้องไปหรอกค่ะแม่ โรสขี้เกียจปั้นหน้า”“ไม่ได้นะลูก ปกติบ้านนั้นไม่เคยอยากให้เราไปร่วมงานอะไรด้วยเลย แต่นี่ให้เราไปในฐานะคนในครอบครัว แม่ว่าทางนั้นคงอ่อนลงแล้ว โรสควรไปสักหน่อยนะ ยังไงก็พี่น้องกัน”“พี่แพรวเคยเห็นโรสเป็นน้องด้วยเหรอคะ สองแม่ลูกนั่นเกลียดเราจะตายไป ไม่เคยพูดดีกับเราสักคำ อย่าไปเลยนะคะแม่”“ถึงจะไม่เห็นแก่สองคนนั้น แต่โรสควรเห็นแก่พ่อ โรสต้องไปเพราะโรสเป็นลูกสาวพ่อ”โรสิตาถอนหายใจ แม้ว่าพ่อกับแม่จะแยกกันอยู่มานานเท่าอายุเธอ นาน ๆ พ่อถึงจะลักลอบแอบมาหา แถมยังไม่เคยอยู่ค้างคืนเลยสักครั้ง แต่แม่ของเธอก็ทั้งรักทั้งบูชาผู้ชายคนนั้นยิ่งกว่าสิ่งใดถึงขั้นว่าตาของเธอสั่งให้เลิ

“ไม่ต้องมีใครลงไปบอกแขกว่างานวันนี้ยกเลิกทั้งนั้นครับ เพราะงานในวันนี้ต้องมีเหมือนเดิม”ทุกคนหันขวับ มองว่าที่เจ้าบ่าวในชุดไทยราชประแตนอย่างไม่เข้าใจ ว่างานในวันนี้จะเกิดขึ้นต่อไปได้อย่างไร ในเมื่อว่าที่เจ้าสาวหนีไปกับผู้ชายคนอื่นแล้ว และตอนนี้คงจะเสวยสุขกันอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น“หมายความว่ายังไงจ๊ะ แปงจะเข้าพิธีคนเดียวเหรอ แม่ว่าเราบอกเลื่อนแขกไปก่อนว่ายัยแพรวป่วยกะทันหันเข้าโรงพยาบาลก็ได้นะ เดี๋ยวแม่ลงไปช่วยพูด”พุธิตายังมีความหวังว่าว่าที่ลูกเขยทายาทมหาเศรษฐีจะยังรักและอยากแต่งงานกับลูกสาวของตัวเองอยู่ แต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาทำเธอลมแทบจับ“ที่ผมบอกว่าไม่ต้องยกเลิกเพราะว่าผมจะแต่งงานวันนี้ แต่ไม่ได้เข้าพิธีคนเดียวหรอกนะครับ เพราะคนที่ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับผมเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงให้กับทุกคนคือลูกสาวของคุณพ่ออีกคนไงครับ”เสียงทุ้มต่ำราบเรียบราวกับไม่มีความรู้สึกช่างขัดกับดวงตาวาบลึกราวกับหลุมดำไร้จุดสิ้นสุดนั้นเหลือเกิน และคำพูดนั้นก็ทำเอาทุกคนตกใจเบิกตาโพลง หันขวับมองหน้าโรสิตาที่อ้าปากค้างด้วยความตกใจเช่นกัน“ยัยโรสเหรอ”พุฒิเทพครางรับ มองหน้าลูกสาวคนสุดท้องก็เห็นว่าเธอส่ายหน้าไม่ยอมรั