บททั้งหมดของ Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด: บทที่ 21 - บทที่ 30

“คุณตาคะ...”โรสิตาดักหน้าคนเป็นตาเมื่อเขาจะเดินออกไปยังสวนทุเรียนพร้อมบรรณวิชญ์“พอเลยยัยโรส ตารู้นะว่าเราจะพูดอะไร”“คุณตาทำแบบนี้มันไม่ถูกนะคะ”“ไม่ถูกยังไง ก็ไอ้หมอนั่นมันรับปากตาเองว่าจะตัดหญ้าให้หมด”“แต่คุณตาก็ควรให้เขาใช้เครื่องตัดหญ้าสิคะ แบบนี้ไม่ต้องถึงคนไม่เคยลำบากแบบคุณแปงหรอกค่ะ ต่อให้เป็นบรรณเองก็ทำไม่ได้”ใบหน้าของหลานสาวเจ้าของสวนทุเรียนเอาเรื่อง จ้องตาสองหนุ่มเขม็ง ทำเอาคนแก่กระแอมเรียกความมั่นใจ“ฮึ่ม นี่มันบททดสอบของหลานเขย ใครจะเป็นหลานเขยตาก็ต้องทำให้ได้”“คุณตาของโรสทำไมถึงไม่มีเหตุผลขนาดนี้คะ จะแกล้งคุณแปงไปถึงไหน เกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงคะ สวนเราก็อยู่นอกเมือง กว่าจะไปถึงโรงพยาบาล ทายาทคนสำคัญของอธิพัฒน์โภคินคงได้ตายกันพอดี”“ถ้ามันใจเสาะชิงตายไปก่อนก็แล้วแต่มัน โรสของตาจะได้เป็นอิสระ”“คุณตาของโรสก็จะได้โดนคนตระกูลนั้นเล่นงาน อาจจะต้องติดคุกตอนแก่แล้วไม่ได้ออกมาอีกเลย”“โรส...”บรรณวิชญ์ปรามโรสิตาเสียงอ่อย แต่คนตัวบางกลับหันขวับมองหน้า“ไม่ต้องเลยบรรณ ทำไมไม่คิดห้ามคุณตา บรรณก็รู้ว่าถ้าปล่อยให้คนไม่เคยลำบากนั่งตากแดดทั้งวันมันจะเกิดอะไรขึ้น”“ไม่ต้องไปว

“ว้าย คุณแปง ปล่อยค่ะ”“ชู่ว ผมง่วง อย่ากวนสิ”พูดเสร็จก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น คนตัวบางที่นอนซุกซบอกแกร่งกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นสะท้านจนปวดหนึบ เขาจึงจูบหน้าผากมนแล้วงึมงำเสียงเบาแต่มันกลับดังก้องในหูเธอ“อืม หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ ต้องการอะไรจากผมกันแน่ หืมโรส”“ปละ เปล่าค่ะ ฉันแค่ตกใจ”“เปล่าก็นอน ผมเหนื่อยมาก คืนนี้ไม่มีแรงทำให้คุณสมหวังหรอกนะ”พูดจบพร้อมกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่บ่งบอกว่าเขาหลับสนิทไปแล้ว เธอจึงลอบถอนหายใจ นอนลืมตาโพลงอยู่อย่างนั้นอีกร่วมชั่วโมงถึงจะหลับได้โรสิตาอมยิ้มเมื่ออาหารเช้าบนโต๊ะเป็นอาหารปกติ แถมยังมีไข่เจียวหมูสับของปารเมศอีกต่างหาก“ขอบคุณนะคะป้าบัว งั้นเรามากินข้าวกันเถอะค่ะ จะได้รีบเข้าสวน”เมื่อจบมื้ออาหาร แรมก็พาทุกคนเข้ามาดูคนงานเก็บทุเรียนในสวน ปารเมศมองขั้นตอนเหล่านั้นตาค้าง คิดจินตนาการไม่ออกว่าแรมจะแกล้งเขาด้วยวิธีไหนจะให้เขาปีนขึ้นไปบนยอดสูง ๆ เพื่อตัดทุเรียนแล้วโยนลงมาใส่กระสอบของคนรับข้างล่าง หรือจะให้เขาถือกระสอบรอรับลูกทุเรียนขนาดใหญ่ที่หล่นลงมาจากฟ้า แต่ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยสำหรับเขาทั้งนั้น“นี่คือสวนทุเรียนของข้า เอ็งจะม

ปารเมศนอนมองเพื่อนสนิทของน้องสาวที่หลับไปพักใหญ่แล้วด้วยสายตาอ่อนแสง ใบหน้าสวยงามที่ทำให้ผู้ชายตะลึงมานักต่อนักมีผลต่อหัวใจของเขาตั้งแต่เห็นหน้าเธอครั้งแรกในตอนที่เธอยังเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่หนึ่งกระนั้น...เพื่อนน้องสาวคือของต้องห้าม และยิ่งเห็นว่าเด็กดื้อทั้งสามคน แม้จะเรียนเก่งแต่ก็เที่ยวกลางคืนเก่งเช่นกันจึงอดที่จะนึกตำหนิไม่ได้ เลยกลายเป็นความอคติตลอดมาแต่ถึงอย่างนั้น เมื่อน้องสาวตัวแสบของเขาจะรับเธอคนนี้เป็นเลขานุการ เขากลับคัดค้านแล้วอ้างเรื่องส่วนตัวที่อาจจะมีผลกระทบต่อเรื่องงาน โมเมรับเธอมาเป็นเลขานุการแทนทั้งที่หน้าห้องของเขามีเลขานุการอยู่แล้วทั้งคนเขามักจะไม่พอใจและหาเรื่องมาต่อว่าเธอเสมอเมื่อเธอและน้องสาวเขาพากันเที่ยวกลางคืน ถึงจะไม่เคยกระทบกับเรื่องงานเลยสักครั้งก็ตาม นั่นเพราะเขาไม่ชอบเห็นเธอแต่งตัวโป๊โชว์เนื้อหนัง แล้วออกท่องราตรีเคล้าคลอผู้ชายมากหน้าหลายตาในสถานที่ที่มีแต่เรื่องราวอย่างว่าเขาไม่พอใจเธอมาก ทั้งที่ข้างกายเขามีพี่สาวต่างแม่ของเธออยู่ทั้งคนปารเมศที่นอนตะแคงอยู่ถอนหายใจพรืด ขยับตัวเข้าหาคนตัวบางที่นอนหงาย ใช้ท่อนแขนข้างหนึ่งยันที่นอนเพื่อพยุงตัวแล้

โรสิตาก้มหน้างุดมองมือใหญ่ที่กุมมือเธอเอาไว้ ไม่กล้ามองหน้าพนักงานในบริษัทที่เอ่ยทักทายแล้วจับกลุ่มซุบซิบทันทีที่เขาจับมือพาเธอเดินผ่านโถงหน้าลิฟต์“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน”พนักงานสาวสวยใจกล้าเอ่ยทักทายเจ้านายหนุ่มอย่างมีจริตเมื่อเขายืนรอลิฟต์ผู้บริหารซึ่งอยู่ข้างกันกับลิฟต์ของพนักงาน ก่อนจะลอบเบะปากเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มยืนจับมือภรรยาตัวแทนที่ทุกคนในบริษัทนินทากันให้ทั่วมาหลายวันแล้ว“สวัสดีครับ”ท่านประธานหนุ่มส่งยิ้มมีเสน่ห์ทั้งที่มือยังไม่ยอมปล่อยภรรยาสาวเลย เมื่อลิฟต์ลงมาถึงก็จับมือพาผู้ที่เป็นทั้งภรรยาและเลขานุการเข้าไปข้างในนั้นทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง พนักงานกลุ่มนั้นก็ล้อมวงคุยกันเสียงดัง“คุณโรสแต่งงานกับท่านประธานจริง ๆ ด้วยแก”“นั่นสิ ไหนว่าเจ้าสาวคือแฟนท่านประธานไง ไหงกลายเป็นเลขาได้ นี่งงไปหมดแล้ว”“ฉันก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือเปลี่ยนเจ้าสาวกะทันหันเพราะเลขาท่านประธานท้อง”หญิงสาวกลุ่มใหญ่พูดคุยกันอย่างออกรส คนที่เดินเข้ามาใหม่ก็ต่างร่วมวงสนทนานี้ด้วยทุกราย“ถึงว่า แบบนี้แฟนท่านประธานก็น่าสงสารนะ อยู่ ๆ ก็โดนแย่ง เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเจ้านายที่มีเลขาสาว ๆ สวย ๆ ไม่มี

ช่วงบ่าย ปราลีต้องปล่อยตัวเลขานุการของท่านประธานกลับมาทำงาน เพราะปารเมศเรียกทีมที่รับผิดชอบคอนโดมิเนียมติดแม่น้ำแห่งใหม่มาประชุมเพื่อติดตามความคืบหน้าโรสิตาที่นั่งอยู่ข้างท่านประธานจดรายงานการประชุมจนมือหงิก การประชุมยืดเยื้อกว่าทุกครั้งราวกับไม่ใช่ปารเมศที่ทำอะไรรวดเร็ว กระชับ และใช้เวลาที่มีค่าให้เกิดประโยชน์สูงสุดเสมอเลิกประชุมในเวลาเลิกงานพอดี ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่โรสิตาได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้พิมพ์รายงานการประชุมให้เสร็จภายในวันนี้“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมโรส เดี๋ยวพี่พิมพ์ช่วงหลังให้ก็ได้ พี่ก็จดอยู่”วิสาเสนอตัวช่วยอย่างมีน้ำใจ แม้ตอนนี้จะเลยเวลาเลิกงานมาแล้วก็ตาม“ไม่ต้องหรอกคุณสา แค่นี้โรสทำได้สบายมาก คุณกลับบ้านเถอะ”เป็นท่านประธานที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานด้วยท่วงท่าสุดเท่พูดแทนโรสิตา วิสาจึงจำต้องพยักหน้ารับแล้วขอตัวกลับบ้านก่อนตามความต้องการของเจ้านาย“เข้ามาทำที่ห้องผมสิ ผมจะได้ช่วยดูด้วยว่าต้องเพิ่มเติมตรงไหน”เลขานุการตัวเล็ก ๆ จำต้องเข้าไปนั่งพิมพ์งานที่โต๊ะของท่านประธานตามคำสั่ง โดยมีเขานอนเล่นรออยู่ที่โซฟาเจ้าปัญหาตัวเดิม“คุณอยากกินอะไร เดี๋ยวผมสั่งให้”