All Chapters of Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด: Chapter 51 - Chapter 60

ในรถที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน โรสิตานั่งทอดสายตามองไปยังข้างทาง หมอหนุ่มลอบมองเธอด้วยความเป็นห่วง รู้สึกได้ว่าเธอเปลี่ยนไป ไม่ใช่โรสิตาคนเดิม สาเหตุก็คงไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากปารเมศ สามีในนามของเธอ“ขอบคุณมากนะคะพี่ณัฏฐ์ที่มาส่งโรส”“โรสมีเรื่องอะไรหรือเปล่า คุยกับพี่ได้นะ”โรสิตาชะงักมือที่กำลังเปิดประตูรถ หันกลับมามองพี่ชายแสนดีข้างบ้านแล้วส่งยิ้มให้“ไม่มีอะไรคะ โรสไม่ได้เป็นอะไร แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น เจอกันเย็นนี้นะคะ พี่ณัฏฐ์ได้กินของโปรดแน่นอน”“ครับ”เขาไม่เซ้าซี้เธออีก ทำเพียงมองแผ่นหลังบอบบางเดินเข้าบ้านไป จึงถอนหายใจแล้วขับรถเข้าบ้านซึ่งประตูรั้วติดกันกับบ้านเธอนี่เอง“ยัยโรส ไม่ไปทำงานเหรอลูก”“แม่”โรสิตาพรุ่งตัวเข้าสวมกอดคนเป็นแม่ที่กำลังนั่งจัดดอกกุหลาบสีขาวใส่แจกันอยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้าท่าทางที่ไม่สดชื่นเหมือนทุกทีทำคนเป็นแม่รู้สึกได้“เป็นอะไรลูก เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่มายังไง”รังรองประคองไหล่ลูกสาวออกจากอ้อมกอด แต่เพียงแค่เอ่ยถามเท่านั้น ลูกสาวผู้เคยเข้มแข็งก็น้ำตาไหล“โรส เป็นอะไรลูก”“โรสไม่เป็นไรค่ะแม่ แค่เหนื่อย ๆ”“อย่ามาโกหกแม่ ลูกเป็นอ

“นี่มันอะไรกันคะคุณแรม”ญาดาเอ่ยถามทันทีที่เปิดอ่านเอกสารในซองสีน้ำตาลที่แรมยื่นให้ หลังเขาพาลูกและหลานสาวมาขอพบทุกคนในบ้านอธิพัฒน์โภคินซึ่งตอนนี้นั่งเรียงหน้ากันในห้องรับแขก ขาดเพียงหลานเขยของเขาคนเดียวเท่านั้น ซึ่งทุกอย่างมันก็ชัดเจน“คำขอจดทะเบียนหย่าครับ ทางผมเซ็นมาแล้วเรียบร้อย ถ้าทางคุณญาดาพร้อมเมื่อไหร่ก็ไปดำเนินการได้เลย ผมให้หลานทำเอกสารไม่ขอรับสินสมรสใด ๆ ทั้งสิ้นมาแล้วด้วย”ญาดาหันมองหน้าลูกชายและลูกสะใภ้ ในขณะที่ปราลีกดโทรศัพท์หาพี่ชายมือไม้สั่นเพราะไม่มีใครในบ้านรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เลย“นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ ใครพอจะบอกอะไรได้บ้าง ดิฉันงงไปหมดแล้ว”“คือแบบนี้นะครับคุณญาดา ตอนนี้แพรวพิลาศกลับมาหาหลานชายคุณญาดาแล้ว เมื่อคืนโรสไปนอนที่บ้านแม่เขา ให้โอกาสตาแปงทบทวนว่าต้องการใครกันแน่ แต่เขาไม่ได้ไปหายัยโรสทั้งที่รู้ว่าโรสจะไปนอนที่นั่น แล้วเขาเองก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านนี้ด้วยใช่ไหมครับ”ทุกคนอ้ำอึ้งเพราะรู้ดีว่าปารเมศไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน แต่ที่ทำให้ช็อกคือเจ้าตัวดันหายไปทั้งคืน ถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะไปกับพราวพิลาศแน่นอน“ทำไมพี่แปงทำแบบนี้คะ ปายไม่โอเค เอกสารหย่าน

“เด็กดีของผม เสียวไหมครับ”“เสียวมากค่ะ”เสียงกระเส่าครางตอบไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวทำเขากัดกรามแน่น พรั่งพรูลมหายใจออกมา ตั้งสติไม่ให้จับเธอกระแทกจนจมเตียงเสียเดี๋ยวนี้ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ถอดนิ้วออกมาช้า ๆ ไม่วายลูบไล้ความสาวที่ปลดปล่อยหยาดน้ำทิพย์ออกมาเสียเยิ้มเต็มมือปารเมศชูนิ้วกลางที่มีน้ำหวานเคลือบคลอจนวาววับสะท้อนแสง สูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวแล้วตวัดลิ้นเลียก่อนอมรูดจนสุดโคนนิ้วต่อหน้าต่อตาเธอ“คุณแปง”“อืม น้ำคุณทั้งหวานทั้งหอม ขอกินอีกได้ไหมครับ”“มะ ไม่เอาแล้วค่ะ มันสกปรกนะ โรสอาบน้ำตั้งแต่เช้าแล้ว”“ยังหอมอยู่เลย หอมและหวานที่สุด”เธอโผเข้ากอดเขาด้วยความอับอาย ซ่อนใบหน้าแดงซ่านจากสายตาร้อนแรงชวนใจสั่นคู่นั้น“ป้อนข้าวอีกสิครับ ผมยังไม่อิ่มเลย ไม่งั้นจะกินโรสแทนข้าวแล้วนะ”“ไม่เอาสิคะ อ้าปากค่ะ”เธอรีบตักข้าวป้อนให้เขาถึงปาก เมื่อรับมันมาแล้วก็จับเอวบางแล้วยกขึ้นอย่างง่ายดาย มือปลดผ้าเช็ดตัวทิ้งแล้วนำปลายหัวเบ่งบานสีชมพูที่มีน้ำใส ๆ ไหลเยิ้มประจานความรู้สึกมาจดจ่อที่ปากทางรักก่อนจะกดตัวเธอลงมาครอบครองเขาทีละนิดจนสุดโคน“อ๊าย คุณแปง”ความใหญ่โตของเขาทำผนังบอบบางที่คับแน่นบีบรัดตอ

โรสิตารู้สึกตัวตื่นมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของสามี เธอกระชับกอดเขาตอบอย่างแนบแน่นทำคนที่นอนหลับรู้สึกตัว เขาอมยิ้มมุมปาก กอดเธอกลับคืนทั้งที่ดวงตายังไม่ลืมขึ้นแม้แต่น้อย“ตื่นแล้วเหรอคะ โรสทำคุณตื่นหรือเปล่า”“เปล่าครับ ทำไมวันนี้รีบตื่นจัง”คนตัวบางผงกหัวดูนาฬิกาก็ต้องตกใจ เมื่อมันเลยเวลาเข้างานไปแล้ว แต่กลับไม่มีใครสักคนขึ้นมาปลุกพวกเธอทั้งที่ปกติถ้าลงไปกินข้าวสายในวันทำงาน จะมีแม่บ้านคอยขึ้นมาตามเสมอ“สายแล้วนี่คะ รีบไปทำงานกันเถอะค่ะ”เธอจะลุกแต่เขากลับกอดรั้งเธอลงมานอนกอดแนบอกเหมือนเดิม“อืม โดดงานกันสักวันดีไหมครับ ผมอยากนอนกอดโรสทั้งวัน”“เราเกเรงานมานานแล้วนะคะ เมื่อวานก่อนคุณเพิ่งโดนแฟ้มงานสุมทับจนไม่มีเวลาลุกไปกินข้าว ยังไม่เข็ดอีกเหรอคะท่านประธาน”“ก็ผมไม่มีเลขาคอยดูแลเรื่องส่วนตัวนี่ครับ คุณสาก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับผม เห็นไหมว่าชีวิตที่ขาดโรสมันแย่แค่ไหน”พูดจบก็จูบหน้าผากมนฟอดใหญ่ ก่อนพลิกกายขึ้นคร่อม เรือนร่างเปลือยเปล่าทั้งสองแนบชิดกันในท่วงท่าล่อแหลมชวนใจสั่น“คุณแปง...”“ขอครั้งนึงนะครับ ไม่เกินสิบห้านาที โอเคไหม”“ถ้าไม่โอเคล่ะคะ”“ไม่ได้ครับ อืม...”พูดจบก็กดดันท่อนเนื

“เร็วสิคุณ เป็นผู้ชายอะไรแต่งตัวนาน เราจะไปทำงานสายแล้วนะ”ไลลาเร่งคู่หมั้นหนุ่มที่กำลังผูกเนกไท หลังจากที่เธอปลุกเขาแต่เช้าเพื่อไปทำงานในบริษัทของพ่อเธอในตำแหน่งผู้บริหาร แต่เขากลับอ้อยอิ่งจับเธอรังแกตั้งแต่บนเตียงยันห้องน้ำ สุดท้ายก็สายจนได้“ผมไม่ได้แต่งตัวนาน แต่คุณต่างหากที่แต่งตัวเร็ว ผู้หญิงอะไร นี่ทาครีมหรือเปล่าเนี่ย”“ฉันทาหมดทุกอย่างนั่นแหละ แต่งหน้าแล้วด้วย”คนที่สวยตั้งแต่หัวจรดเท้าคว้าต่างหูขึ้นมาใส่ พร้อมกับเดินไปหยิบรองเท้าและกระเป๋าเข้าชุดสมเป็นคุณหนูไลลาที่ต้องดูดีทุกกระเบียดนิ้วภูตะวันมองคู่หมั้นสาวแล้วอมยิ้ม เธอสวยจริง ๆ นับวันยิ่งสวย แต่น่าแปลกที่เธอเป็นคนทำอะไรรวดเร็วไปหมดจนคนเฉื่อยอย่างเขาดูช้าไปเลย“เสร็จแล้ว อะไรเนี่ยคุณ ใส่เนกไทไม่เป็นหรือไง ยืนคลำอยู่ได้”ไลลาหันมาทำหน้าเซ็งใส่คู่หมั้น ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินมาแกะเนกไทลายสวยแล้วผูกให้เขาใหม่อย่างคล่องแคล่วตั้งแต่ต้น ภูตะวันมองใบหน้าสวยงามที่ลอยอยู่ใกล้ ๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เข้ากันได้ดีกับกลิ่นกายเธอกลายเป็นฟีโรโมนชั้นเลิศทำเขาอดใจไม่ไหวต้องฝังจมูกลงไปที่ซอกคอขาว“คุณภู”“น้ำหอมกลิ่นนี้เข้ากับคุณนะ”“ใช้มาน