All Chapters of Danger Zone เขตรักอันตรายวิศวะร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ขวัญข้าวโบกมือให้พี่ชายแล้วปิดประตูลงกลอน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกแล้วเดินไปเรียกเพื่อนรักที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำ“พี่ขุนไปแล้ว”วายุ ลูกชายเจ้าของบริษัทโลจิสติกส์ทุนจดทะเบียนหมื่นล้านเดินโทง ๆ ออกมาก็พอดีกับไฟที่สว่างพรึบ ขวัญข้าวจึงรีบวิ่งไปปิดประตูระเบียงและปิดผ้าม่านรอบห้องอย่างรวดเร็ว“แกจะกลับตอนไหน”“ไม่กลับ จะนอนนี่” ดื้อดึงไม่ยอมกลับแม้ว่าบ้านของตนจะอยู่รั้วติดกันนี่เอง“แต่พี่ขุนมาแล้ว ห้องเขาติดกับฉัน ถ้าแกทำอะไรอีก พี่ขุนต้องจับได้แน่”“ติดใจเหรอ ถึงจะให้ฉันทำต่อ”“คนหื่นอย่างแกจะพอแค่นี้เหรอ หาแต่เรื่องมาลงโทษฉัน ไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนสักนิด”“บ่นไปได้ ทุกครั้งที่ลงโทษ เธอก็เสียวไม่ใช่หรือไง เราทั้งคู่ต่างได้ประโยชน์ FWB รู้จักไหม”“ฉันไม่เห็นได้ มีแต่เสียกับเสีย เรื่องเสียวอะไรฉันไม่ต้องการหรอกนะ”“แล้วเธอต้องการอะไร”คนตัวบางขมวดคิ้ว พยายามนึกว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ ก่อนจะคิดออก“เงิน”“เหอะ ฉันคิดแล้ว เตรียมไว้ให้แล้วล่ะ ขี้งก”พูดจบก็คว้ากางเกงขายาว ล้วงกระเป๋าหยิบธนบัตรปึกใหญ่มายื่นให้“ขอบใจ”เธอรับเงินนั้นมาแล้วนำไปเก็บในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเดินกลับมาโยนกา

ขุนพลตื่นแต่เช้า รีบอาบน้ำแต่งตัว จัดเสื้อผ้าหลายชุดและหนังสือเรียนใส่กระเป๋าเป้ถึงสองใบ ก่อนจะรีบย่องออกจากบ้านโดยไม่มีใครเห็น“พี่ขุน...”โมนาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเจอขุนพลนั่งรออยู่บนเตียงเขากวาดมองเรือนร่างบอบบางขาวผ่องที่สวมเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว บนผิวกายมีหยดน้ำเกาะพราวแล้วรู้สึกมันเขี้ยว“มาแต่เช้าเชียว คิดถึงโมนาเหรอคะ”คนใจกล้าเดินเข้าหา ทั้งยังทิ้งกายลงนั่งเคียงข้าง ทำราวกับลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพวาบหวามแค่ไหน“ใครบอก” พูดเสร็จก็กัดกรามจนสันขึ้นนูน เหมือนคนกำลังพยายามเก็บอาการ และมันก็ทำให้โมนาจับได้“คิดถึงจริง ๆ ด้วยสินะ ไม่งั้นพี่จะมาทำไม”“ก็เธอบอกให้พี่มาไง จะได้ไปเรียนพร้อมเธอ”เลิกคิ้วตอบทำราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจในคำพูดนั้นนัก ทั้งที่รู้ตัวว่าอาจจะถูกจับได้ เพราะการที่เขามาหาเธอที่คอนโดมิเนียมก่อนจะไปเรียนพร้อมกันมันคือการอ้อม ต้องเสียเวลามากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว...แต่ก็เลือกจะทำและนั่นยิ่งเป็นการตอกย้ำให้โมนามั่นใจว่าเขาเริ่มหวั่นไหวกับเธอแล้ว แม้จะไม่มาก แต่ก็ทำให้คนที่มักจะติดกับดักของเหตุผลมากกว่าความรู้สึกเลือกที่จะท

หลังอาหารมื้อเย็น ทุกคนในบ้านก็แยกย้ายขึ้นห้องพักผ่อน รมิดาที่ถูกเรียกตัวกลับบ้านด่วนก็รีบวิ่งไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ก่อนจะเอาหมอนขึ้นมาอุดปากแล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ“กรี๊ด...กรี๊ด...”รวิภาที่ยืนอยู่ข้างเตียงน้องสาวยืนกำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำ ตลอดเวลามื้ออาหาร เธอและน้องสาวถูกรุมทึ้งจากโมนาและแม้นมาศจนสะบักสะบอม มิตรไม่สามารถกางปีกปกป้องเธอได้เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่ของเขา“พี่ทนได้ยังไง พี่ภา อีโมนากับอีแก่มันรุมทึ้งเราสองพี่น้องขนาดนั้น พี่มิตรก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย”“ต่อหน้าพ่อแม่เขา คุณมิตรจะเป็นแบบนี้แหละ เรามีหน้าที่แค่ต้องอดทน”“แต่ดาเจ็บใจ”“พี่ก็เจ็บใจ เจ็บใจยิ่งกว่าแกอีก ถ้าฆ่าอีเด็กนั่นได้ตอนนี้ พี่ทำไปแล้ว”“ทำไมมันไม่ใจเสาะตายตามแม่มันไปเลยนะ จะอยู่เป็นเสี้ยนหนามของเราสองคนทำไม” รมิดาทุบที่นอนหลายครั้ง“อีกไม่นานหรอก พี่จะเขี่ยมันให้กระเด็นออกไปจากกองมรดกของคุณมิตรเลย”“โดยการให้มันไปแต่งงานกับนายชเยนทร์อะไรนั่นเหรอ”“พี่บอกแกแล้วว่าให้แกแย่งผู้ชายคนนั้นกับมัน แกก็ไม่เอา พี่จะช่วยแกเอง เอาไหม”“ไม่ค่ะ ดาชอบคนอื่น”“พี่ไม่อยากให้มันได้คุณชเยนทร์ไปเลย แกต้องได้เห็นว่าเขาหล่อ

บนโต๊ะอาหารมื้อเที่ยง ชเยนทร์ไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้างดงามลูกสาวเจ้าของบ้านได้เลย ก่อนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพ่อของตนเรียกชื่อเขาเป็นครั้งที่สอง“ใจลอยขนาดนี้เลยเหรอไอ้เสือ ดูสิครับคุณมิตร ลูกชายผมท่าจะตกหลุมรักลูกสาวคุณเสียแล้ว” ชัยวัฒน์ พูดกลั้วหัวเราะ“ยินดีมากเลยครับถ้าเรื่องของเด็ก ๆ จะเป็นจริง” มิตรตอบรับพร้อมยิ้มกว้าง มองหน้าลูกสาวที่ไม่ได้ทำท่าทีแข็งขืนให้ขายหน้าก็ยิ่งพอใจ“เอ่อ ขอโทษครับคุณอา”ชเยนทร์ ขอโทษขอโพย แต่ดวงตาก็ยังแทบไม่ยอมละไปจากโมนาเลยสักนิด“ไม่เป็นไร อาเข้าใจ เอาเป็นว่าเดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็พาน้องออกไปเดินเล่นที่สวนกุหลาบข้างบ้านเถอะ เดี๋ยวอาจะให้แม่บ้านเอาน้ำชากับขนมออกไปให้”“ขออนุญาตนะครับคุณอา”มนตรีและแม้นมาศที่แอบสังเกตชายหนุ่มรุ่นหลานที่หล่อเหลาราวเทพเจ้าปั้นแล้วก็พอใจไม่น้อย เพราะต้องบอกว่าในวินาทีนี้คงไม่มีใครสมบูรณ์แบบเท่าเขาอีกแล้วและนั่นก็ทำเอาสองพี่น้องลอบมองหน้ากันด้วยความริษยา ก่อนจะรีบกลบเกลื่อนด้วยการชวนชายหนุ่มคุยอย่างออกรส โดยที่โมนาแทบจะไม่พูดอะไรออกมาเพราะไม่ได้รู้สึกชอบชเยนทร์ในทางชู้สาวสักนิด ต่อให้เขาจะเพอร์เฟคแค่ไหนก็ตามแม้โมนาจะสวยโดนใจเขา

“ทำไมทำแบบนี้ โมนา พี่เห็นนะว่าเธอไปหาเรื่องโดนัทก่อน”“ใช่ค่ะ ยอมรับ ก็พี่ขุนจะเทโมนาไปกับยัยนั่น”“โมนา แต่เราไม่ได้คบกันไง ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจ” เสยผมหงุดหงิด จนปัญญา ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรแล้ว“แต่เราจูบกัน เกือบถึงขั้นนั้นแล้วด้วย ที่จริงจะนับว่าถึงก็ถึง เพราะเรามีเซ็กซ์โฟนกันแล้ว ยัยข้าวต้องไม่ชอบใจแน่ถ้าพี่จะเทโมนาแบบนี้”“นี่เอายัยข้าวมาขู่เหรอ ไหนว่าจะเก็บเรื่องของเราไว้เป็นความลับไง จะรู้กันแค่สองคน จะคบจะเลิกก็ไม่ให้เดือดร้อนคนอื่น”“ก็ตอนนี้โมนาเดือดร้อนนี่คะ ยังไม่ทันจะคบเลย พี่ขุนก็หาเรื่องเทโมนาแล้ว แค่โมนาเป็นเพื่อนยัยข้าวพี่ขุนก็ขีดเส้นกั้น กว่าที่โมนาจะข้ามกำแพงพี่มาได้ก็ยากเย็น ยังไม่ทันไปถึงไหนเลย พี่ให้โอกาสโมนาบ้างสิ เรื่องเรามาถึงขั้นนี้แล้วนะคะ มันย้อนกลับไปตอนที่เรายังไม่ได้ล้ำเส้นกันขนาดนี้ไม่ได้หรอก ไหน ๆ ก็ล้ำเส้นกันมานิดนึงแล้ว ก็ไปให้สุดทางก่อนสิ แล้วค่อยมาบอกโมนาว่าได้หรือไม่ได้ พี่ขุนอย่าสับสนอีกเลยนะคะ”ความอัดอั้นตันใจของเพื่อนสนิทน้องสาวที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจจนลืมความเป็นตัวเองตลอดทำขุนพลอึ้ง ความสับสนของเขามันทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย และก็เป็นการทำร้ายเธ