Danger Zone เขตรักอันตรายวิศวะร้าย

ท่ามกลางความแออัดของนักท่องราตรีที่กำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเพลงดังกระหึ่มเร้าใจ ขุนพล นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาเครื่องกลชั้นปีที่สี่กำลังเดินเบียดเสียดเข้าไปในผับหรูแห่งประจำซึ่งเป็นจุดนัดรวมตัวของกลุ่มเพื่อนแสงไฟวิบวับหลากสีชวนมึนเมาไม่อาจสู้เครื่องดื่มดีกรีแรงที่เหล่าหนุ่มวิศวะเครื่องกลกำลังยกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าเพื่อฉลองวันเกิดให้ ธาม เพื่อนสนิทของขุนพลที่มีดีกรีเป็นถึงลูกชายเจ้าของธุรกิจส่งออกผ้าไหมแต่ดันชอบการแข่งขันประลองความเร็วและเรื่องเครื่องยนต์กลไกเป็นชีวิตจิตใจ“มึงมาสาย ไอ้ขุน”เจ้าของวันเกิดตรงเข้ากอดคอเพื่อนรักแล้วชงเหล้าให้ดื่มทันที“ก็กูเพิ่งเลิกงาน”คนที่ชีวิตไม่ได้สุขสบายบนกองเงินกองทองเหมือนก่อนโอด แต่ก็ยอมรับแก้วเหล้ามากระดกรวดเดียวหมดเพราะเป็นธรรมเนียมในกลุ่ม“จะลาสักวันเพื่อกูก็ไม่ได้”“เพิ่งเปิดเทอม คนกำลังเลี้ยงรับน้อง ร้านยุ่งจนกูไม่มีเวลานั่ง จะให้ลาได้ไง มึงเสือกมาเกิดช่วงนี้เองนี่หว่า”“เอ้า ไอ้เหี้ย ขอโทษด้วยที่แม่ไม่ได้อุดกูไว้ให้อยู่ในท้องต่ออีกสักเดือน ไม่งั้นมึงก็ไม่ต้องลำบาก” พูดกลั้วหัวเราะก่อนยกแก้วไปชนกับเพื่อนรักอีกครั้ง“อย่ามัวพูดมาก

เฟมัสกำข้อมือเล็กแล้วกระชากลากถูพาเธอเดินออกจากผับ โมนาตกใจร้องลั่นให้เพื่อนช่วย แต่ไม่มีใครสักคนที่จะช่วยเธอ รวมทั้งเพื่อนที่เธอคิดว่าสนิทสนมที่สุดในกลุ่มนั้นด้วย“เจส ช่วยด้วย เจส...”ขุนพลที่เห็นเหตุการณ์ตอนที่หนุ่มสาวกำลังตบตีและฉุดกระชากกันวุ่นวายจึงรีบคว้ากระเป๋า“ไอ้ขุน มึงจะไปไหน”“กูกลับก่อน เมาแล้ว”เขาก้าวยาว ๆ แหวกฝูงชนตามออกมา สอดส่ายสายตามองหาร่างบอบบางของเพื่อนน้องสาวก็เห็นเธอกำลังถูกผู้ชายคนนั้นลากไปยังลานจอดรถ จึงรีบวิ่งตามไป“เฮ้ย มึงปล่อยโมนา”“มึงเสือกอะไรด้วยวะ อีนี่มันเต็มใจจะไปนอนกับกู”“พี่ขุน ช่วยโมนาด้วย”มองเห็นใบหน้าสวยบวมเป่ง มุมปากมีเลือดไหลแล้วความอดทนของขุนพลก็หมดลงทันที เขาแลกหมัดกับอีกฝ่าย ต่างมีรอยแผลที่มุมปากไม่ต่างกัน ก่อนขุนพลจะกระโดดถีบจนอีกฝ่ายล้มลง ตามขึ้นนั่งคร่อม แล้วสาวหมัดใส่ไม่ยั้งจนอีกฝ่ายใบหน้าแตกยับแทบจำไม่ได้“มึงจำเอาไว้ ต่อไปอย่ามายุ่งกับโมนาอีก”ความเจ็บใจทำขุนพลเตะสีข้างไฮโซหนุ่มขี้ยาอีกครั้ง แล้วคว้ามือโมนาเดินจากมา“รถเธออยู่ไหน”“ตรงนั้นค่ะ” ยกมือที่ยังสั่นชี้ไปยังทิศทางที่รถตู้ของเธอจอดอยู่ขุนพลมองหน้าหญิงสาวแล้วถอนใจ เช็ดเลือ

เสียงนาฬิกาปลุกร้องเตือนลั่นห้องตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง คุณหนูโมนาผู้ที่เกลียดการตื่นเช้าที่สุดในชีวิตพยายามลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตายังไม่ยอมลืมแต่พลังแห่งรักทำให้เธอมีแรงฮึด จึงตบหน้าเบา ๆ เพื่อปลุกตัวเองขึ้นจากห้วงฝันแสนหวาน แล้วรีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน ไม่นานก็ออกมายืนอยู่ในห้องครัวโดยมีผ้ากันเปื้อนสีขาวมีชายระบายน่ารักสวมทับชุดนอนสีหวานอยู่เธอเปิดคลิปวิดีโอสอนทำคุกกี้เนยสดแบบง่ายๆ ที่นอนดูมาหลายรอบจนจำขึ้นใจแล้วเมื่อคืนนี้ ก่อนจะเปิดตู้เพื่อเตรียมอุปกรณ์ที่ซื้อมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น“โมนาสู้ ๆ”ให้กำลังใจตัวเองด้วยความฮึกเหิมแล้วเริ่มลงมือทำตามคลิปทันทีไม่กี่อึดใจต่อมา ฝุ่นแป้งลอยฟุ้งกลางอากาศจนแทบมองไม่เห็นตัวคน ก่อนเชฟสาวมือสมัครเล่นจะสำลักฝุ่นแป้งจนไอหน้าดำหน้าแดง“โอ๊ย อะไรเนี่ย”เมื่อจัดการกับฝุ่นแป้งแล้วก็ไปเตรียมส่วนผสมอื่น ๆ แน่นอนว่าไข่ที่เธอตอกใส่ชามเละรวมกันจนแทบแยกไข่ขาวไข่แดงไม่ได้ แถมเนยและน้ำตาลที่ชั่งอย่างดีจะหลุดมือตกกระจายเต็มพื้นอีกต่างหาก“ฮือ พี่ขุน ถ้าโมนาไม่รัก ไม่มีวันทำแบบนี้ให้เด็ดขาด”ตัดพ้อชะตาชีวิตเสร็จก็ลงมือชั่งส่วนผสมทุกอย่างใหม่อีกครั้ง แล้วลงมือทำตามค

“เดี๋ยวสิคะ ทำต่อนะ ก็มีผู้หญิงโทรหาพี่ จะให้ดาอยู่เฉย ๆ เหรอคะ ไม่ตามไปตบมันก็ดีแค่ไหนแล้ว”ขุนพลลุกพรวดลงจากเตียง มือรูดถุงยางอนามัยที่ยังใช้ไปได้ไม่กี่วินาทีทิ้งลงพื้น แล้วสวมกางเกงด้วยความหงุดหงิดเขาไม่ชอบผู้หญิงที่ควบคุมไม่ได้ เรียกร้องและล้ำเส้นเขาที่สุด และเขาจะสลัดพวกเธอเหล่านั้นทิ้งทันทีที่แสดงอาการให้เขาเห็น แม้ว่าจะถูกใจลีลาบนเตียงแค่ไหนก็ไม่สน“อย่ามาล้ำเส้น เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”ดวงตากลมเบิกโพลงตกใจ ไม่คิดว่าเขาที่ดูหลงใหลเธอมากจะพูดคำนี้ออกมา แม้จะรู้ดีว่าเขามีประวัติแบบไหน และก่อนที่จะคบหาจนถึงขั้นขึ้นเตียงเขาก็ได้บอกข้อตกลงร่วมกันแล้วตอนนั้นเธอรับได้ ขอแค่ได้ขึ้นเตียงกับเขา เธอมั่นใจว่าจะทำให้เขาหลงใหลเธอมากกว่าทุกคน ที่ไหนได้ เขาไม่เคยเห็นค่าเธอเลยสักนิด“แต่เรามีอะไรกันแล้ว”“ก็เต็มใจไม่ใช่เหรอ”คนตัวโตที่กำลังติดกระดุมกางเกงปรายตามองคนบนเตียง มือหยิบเสื้อยืดสีดำขึ้นสวม“หมายความว่ายังไงคะ พี่จะเลิกกับดาเหรอ ดาไม่เลิกนะ”“เราไม่ได้เป็นแฟนกัน สถานะแบบนี้ ถ้ารับไม่ได้จริง ๆ ก็ไม่ต้องติดต่อมา”“พี่ขุน...”รมิดาร้องเรียกเขาพร้อมก้าวลงจากเตียงตามมายื้อ แต่คนตัวโตกลับสะบ

“โมนา ทำอะไร”“วัดไข้ค่ะ ตัวร้อนจริงด้วย กินยาไหมคะ”มือเล็กซุกซนหายลงไปในผ้าห่ม ก่อนมันจะล้วงเข้าไปในชายเสื้อยืดสีขาวขุนพลจับข้อมือเล็กแล้วพลิกกายเข้าหา ดวงตาคมดุวาบขึ้นภายใต้แสงสลัว แต่คนตัวบางกลับเชิดหน้าสู้อย่างคนถือดีหนุ่มสาวสบตากันเนิ่นนาน กรามแกร่งขบแน่น ลมหายใจหอบกระชั้นทั้งที่พยายามแล้วจะควบคุม ก่อนความอดทนของเขาจะถึงขีดจำกัดเมื่อโมนาเผยอปากเชิญชวนขุนพลละมือจากที่จับข้อมือเล็กเอาไว้มาประคองใบหน้าสวยให้แหงนขึ้นเพียงนิด ก่อนจะค่อย ๆ ขยับใบหน้าเข้าหา ประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนกลีบปากนุ่มนิ่มแผ่วเบาโมนาหลับตาพริ้ม เผยอปากสั่นระริกขึ้นอีกนิด ทำขุนพลถอนใจพรืด หลับตาลงอย่างยอมจำนนแล้วละเลียดจูบเชื่องช้าแสนหวานทำคนตัวบางหลุดเสียงครางน่ารักออกมาอย่างไม่รู้ตัวหัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ เลือดในกายวิ่งไหลแล่นพล่านจนร้อนวูบวาบไปหมด หูอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากจังหวะหัวใจที่ไม่อาจควบคุม“อืม...”เสียงแหบพร่าหลุดออกมาด้วยความชอบใจ มือใหญ่ประคองกรอบหน้าให้แหงนขึ้นอีกนิด ลิ้นร้อนไล้เลียล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากอุ่นประสานกับริมฝีปากที่บดเบียดลึกซึ้งคนตัวบางร้องครางแผ่วก่อนยื่นลิ้นออก