All Chapters of Danger Zone เขตรักอันตรายวิศวะร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ทันทีที่ประตูห้องนอนของโมนาในคฤหาสน์หลังใหญ่ปิดลง เธอก็จับมือพาขุนพลเดินไปยังเตียงแล้วผลักเขาหงายหลังลงนอนขุนพลใช้ศอกข้างหนึ่งเท้าที่นอนพยุงกายท่อนบนขึ้น ยกหัวเข่าข้างหนึ่งด้วยท่วงท่าสุดเท่ มองโมนาด้วยสายตามีความหมายที่รู้กันแค่สองคน“พี่ขุนไม่คิดจะบอกโมนาเลยหรือคะว่าพ่อเรียกพี่ขุนมารังแก”“มันเป็นเรื่องของลูกผู้ชาย และพี่จัดการได้”“พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าโมนาปกป้องพี่ได้”ดวงตาวาววับราวแม่เสือสาวมองจ้องลึกลงในดวงตาคู่คม เธอก้าวขึ้นเตียงไปนั่งคร่อมบนต้นขาแกร่ง ผลักอกหนั่นแน่นให้เขานอนหงายหมดท่า ก่อนจะค่อย ๆ เลิกชายเสื้อยืดสีดำขึ้นสูง“พี่ต่างหากที่ควรปกป้องโมนา”“ปกป้องยังไงคะ”“โมนาเป็นแฟนพี่ พี่จะไม่มีวันยกโมนาให้ใครทั้งนั้น”“น่ารักจังเลยนะคะ”โน้มตัวลงไปหาเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยันที่นอน มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองลงมาทั้งแถบ โชว์หน้าอกอวบอิ่มเบียดกันจนชิดเป็นทรงสวยภายใต้เสื้อชั้นในผ้าลูกไม้สีดำบางเบาตามสมัยนิยมขุนพลยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบคลำบีบขยำความครัดเคร่งเบา ๆ ทันที“อืม เสียใจไหมคะที่พ่อทำแบบนี้”เอ่ยถามเสียงกระเส่า ขยับตัวลงไปอยู่ตรงกลางระหว่างขายาวที่อ้ากว้าง มื

“วันนี้ก็ตั้งใจฝึกงานนะคะ โมนาจะตั้งใจเรียนค่ะ”โมนาจูบแก้มคนรักแล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ เธอมาถึงห้องเรียนก่อนใคร แต่จนอาจารย์สอนเสร็จในคาบแรกแล้วขวัญข้าวก็ยังไม่เข้าเรียน“เอ๊ะ ข้าวทำไมถึงไม่มาเรียนนะ เมื่อเช้าอิงโทรไปก็ไม่ยอมรับสาย”เอมิโยะเอ่ยถามในขณะที่ทุกคนซื้อข้าวเสร็จแล้วก็พากันนั่งลงในโรงอาหารของคณะ“ลมไม่ยอมให้ลงจากเตียงหรือเปล่า”โมนาหัวเราะคิกคักด้วยคิดว่าเพื่อนรักถูกคนหื่นจับกดจนไม่ได้ลงจากเตียงจริง ๆ โดยไม่ได้รู้สักนิดว่าตอนนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเพื่อนรักบ้าง“นั่นสิ แต่ยังไงก็โทรหาอีกดีกว่า เผื่อป่วย” น้ำอิงพูดขึ้นแล้วกดโทรหา คราวนี้รอไม่นานขวัญข้าวก็รับสาย“ข้าว ทำไมไม่มาเรียน โทรไปตั้งแต่เช้าก็ไม่รับสาย”ขวัญข้าวยอมรับสายของน้ำอิงในช่วงเที่ยง เพราะตั้งแต่กลับบ้านมาก็ทิ้งตัวนอนร้องไห้จมน้ำตาไม่ยอมลุกไปทำอะไรเธอได้รับรู้ว่าวายุทำผู้หญิงคนอื่นท้อง ผู้หญิงคนนั้นมาเรียกร้องขอความรับผิดชอบถึงบ้านและยังขู่ด้วยว่าถ้าวายุไม่แต่งงานด้วย จะไปทำแท้งเอาลูกชายในท้องออก ทั้งที่เด็กมีอายุครรภ์ถึงหกเดือนแล้วหัวใจดวงเล็กแตกสลาย เจ็บปวดจนไม่อยากหายใจ แต่ต้องยอมเสียสละปล่อยคนรักไปเ

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น โมนาจึงรีบเดินไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออกก็เห็นขุนพลยืนอยู่ ทั้งคู่จึงโผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง“คิดถึงจังเลยค่ะพี่ขุน”“พี่ก็คิดถึงโมนา”เขาโน้มลงหวังจะจูบ แต่คนตัวบางกลับยื่นนิ้วมากั้นริมฝีปากที่กำลังจะประกบกัน ก่อนทั้งคู่จะเหลือบมองสามสาวเมาแอ๋ที่นอนห่มผ้าเป็นดักแด้อยู่กลางห้องนั่งเล่น“ตรงไหนดีครับ”“ในห้องนอนหรือระเบียงดีคะ”“ห้องนอนถ้าพวกนั้นตื่นมาเจอคงแปลก ๆ งั้นระเบียงดีไหม อย่างน้องก็ยังบอกว่าออกมาคุยกันได้”“โอเคค่ะ”หนุ่มสาวเดินจับมือกันมายังประตูระเบียง รูดผ้าม่านปิดจนสนิทแล้วเปิดประตูกระจกออกไปขุนพลทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้เอนนอนตัวใหญ่ที่มีฟูกนุ่มนิ่มปูรองไว้ ดอกกุหลาบที่เขาซื้อมาปลูกริมระเบียงส่งกลิ่นหอมฟุ้งเตะจมูก เธอจุดเทียนหอมแบรนด์ดังให้บรรยากาศโรแมนติกเขายื่นมือมารั้งข้อมือเล็กให้ลงไปนั่งแทรกกลางระหว่างขาที่อ้ากว้าง เธอเอนหลังพิงอกแกร่ง เบี่ยงหน้าเข้าหาเขาช้า ๆ ในขณะที่เขาก็ก้มลงมองเธอทั้งคู่สบตากันอยู่นาน ก่อนเขาจะประคองกรอบหน้าสวยขึ้นรับจูบ“คิดถึงจัง”“โมนาคิดถึงพี่ขุนจนจะขาดใจแล้วค่ะ”“ขี้อ้อนจัง ทำไมน่ารักแบบนี้”เขาไม่เคยรู้มาก่อ

แล้วเวลาที่หนุ่ม ๆ รอคอยก็มาถึง พวกเขารีบขับรถตรงดิ่งไปยังโรงภาพยนตร์ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มาใช้บริการเป็นประจำ สายสืบส่งภาพหน้าจอไลน์ที่คุยกับคนรักมาให้ พวกเขาจึงรู้ว่าสี่สาวดูเรื่องอะไรเลยรีบซื้อตั๋ว โชคดีที่หนังเรื่องนี้เข้าฉายนานแล้ว เลยยังมีที่ว่างเหลือให้เลือกอีกเยอะวายุหลับตาภาวนาแล้วจิ้มเลือกที่นั่ง ขอให้มีวาสนาได้อยู่ใกล้ชิดกับคนรัก แม้จะต้องแอบซ่อนก็ตามทีในโรงภาพยนตร์ที่มืดสนิท มีเพียงแสงของหน้าจอที่กำลังฉายหนังตัวอย่างและไฟตัวเลขบอกแถวที่นั่งเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่ามีคนอยู่ในนั้นมากน้อยเพียงไรวายุเดินนำเพื่อนเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่ตัวเองหลับตาภาวนาจิ้ม ก่อนเบิกตากว้างเมื่อแถวข้างหน้าซึ่งตรงกับเขาพอดีคือขวัญข้าวสี่หนุ่มหันมองหน้ากันแล้วแลกเปลี่ยนที่นั่งให้ตรงกับคนรักของตัวเอง มีเพียงทิศเหนือเท่านั้นที่เป็นตัวแถมได้นั่งตรงคอโมนาเรื่องที่ตั้งใจมาดูยังไม่ฉาย สี่สาวจึงหันมาพูดคุยกันเล็กน้อย แลกเปลี่ยนป๊อบคอร์นกันกินบ้าง แต่ความน่ารักนั้นก็ทำเอาหัวใจทั้งสามดวงของชายหนุ่มพองโตเมื่อหนังเริ่มฉาย ทุกคนก็นั่งมองตรงไปยังหน้าจอเงียบ ๆ แต่ทิศเหนือกลับต้องส่ายหน้าหลุดขำในลำคอเบา ๆ

“จริงเหรอคะย่า”โมนาทรุดตัวนั่งบนโซฟาหลังรับสายคนเป็นย่าที่โทรมารายงานข่าวเรื่องแม่เลี้ยงกำลังตั้งครรภ์“จริง ย่าก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน อยู่กันมาตั้งหลายปี ไม่ท้อง มาท้องเอาตอนพ่อเราป่วยกระเสาะกระแสะใกล้ตายเนี่ยนะ เหลือเชื่อจริง ๆ”แม้นมาศคว้ายาดมอังจมูก ค้อนลมค้อนฟ้าตาคว่ำ ในขณะที่แม่บ้านช่วยกันพัดให้ทั้งซ้ายขวา“เอ๊ะ หรือว่า...”เมื่อฉุกคิดถึงเรื่องข้อมูลที่นักสืบให้มา มีความเป็นไปได้ที่เด็กในท้องอาจไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธอและพ่อ“อะไรลูก”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะย่า โมนาก็ยังไม่ชัวร์ ไว้ให้ชัวร์แล้วจะบอกย่านะคะ”แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่หลานสาวพูดนัก แต่ก็ไม่อยากเซ้าซี้ เพราะตอนนี้เธอลมแทบจับ ไม่อยากมีเรื่องให้ช็อกยิ่งกว่านี้อีกแล้ว“ตามใจเราเถอะ ย่าจะเป็นลม เครียดจนไมเกรนขึ้นแล้วเนี่ย”“แล้วพ่อเป็นยังไงบ้างคะ คงดีใจมากเลยล่ะสิ”“รายนั้นก็ยิ้มจนหน้าบานน่ะสิ เห่อแม่นั่นจนยกสมบัติให้หมดไปแล้วมั้ง เห็นว่าจะประกาศกับทุกคนว่าแม่นั่นท้องในงานวันเกิดด้วย สั่งออแกไนซ์มาจัดงานกันให้วุ่น”เมื่อพูดมากเข้าก็ถูกสามีจับมือปราม กลัวว่าหลานสาวจะเสียใจมากไปกว่านี้“แล้วปู่กับย่าไม่ดีใจเหรอคะ เด็กในท้องน