All Chapters of Danger Zone เขตรักอันตรายวิศวะร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“สาวใคร มาแล้วโว้ย”เจ้านายเอ่ยแซวเมื่อเห็นโมนาเดินเข้ามานั่งรอในห้องปฏิบัติการอย่างคุ้นเคยหนุ่ม ๆ หันมองสาวสวยบ้าง ขุนพลอมยิ้มแล้วรีบหันกลับมาทำงานต่อราวไม่รู้สึกอะไร แต่เพื่อนทุกคนจับอาการได้หมดแล้วจึงพยักพเยิดหน้าด้วยความหมั่นไส้“ให้น้องมารอทุกวัน แต่ยังทำเป็นเล่นตัว โฮ้ หล่อเลือกได้จริง ๆ โว้ย” ต้นหนแซวแกมหมั่นไส้“พูดมาก ทำงานต่อไปเลยมึง” ขุนพลใช้ประแจชี้หน้าเพื่อนก่อนจะเดินไปหาโมนา“โมนา ไม่ต้องมารอพี่หรอก กลับไปอ่านหนังสือนอนพักผ่อนดีกว่า” พูดพร้อมหยิบกระเป๋าส่งให้ เธอรับมาแล้ววางลงที่เดิม“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวพี่ขุนไม่ไปหาโมนา”เขาถอนใจ เธอรู้หมด จึงพยายามมาดักทางเขา“มันเมื่อยและเสียเวลา นั่งรอที่นี่แล้วก็ต้องไปนั่งรอที่ร้านอาหารตั้งหลายชั่วโมง”“งั้นโมนาไปทำงานกับพี่ขุนดีไหมคะ ทำให้ฟรี ๆ เลย ไม่รับเงินก็ได้”“ไม่เอา จะบ้าเหรอ”“แหม บางทีนั่งรอเฉย ๆ โมนาก็เบื่อจริง ๆ นี่คะ ทำงานด้วยดีกว่า ที่ร้านไม่เสียเงินแถมยังได้แรงงานมาฟรี ๆ อีก เจ้าของร้านต้องให้โมนาทำงานกับพี่ขุนแน่”“ไม่เอาเด็ดขาด”และแล้ว...โมนาในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวมีชายระบายน่ารักก็เดินไปรับออเดอร์ด้วยรอยยิ้ม เธอคุยเก

“โมนา เดินดี ๆ”คนตัวโตหิ้วปีกคนตัวเล็กที่เมาไม่ต่างกันขึ้นมาจนถึงห้องนอนหลังถูกเธอเต้นยั่วยวนจนทนไม่ไหว รีบขอพาเธอกลับมาก่อนที่จะเผลอตัวจูบเธอต่อหน้าคนอื่นกลางผับ“อือ อย่าดื้อสิคะ”คนเมายิ้มร่า คว้าเชือกที่เธอเตรียมไว้ตกแต่งขวดโหลซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างประตูติดมือมาด้วย พึมพำเสียงเบาแล้วผลักร่างใหญ่ลงไปนั่งบนเตียงก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักหน้าตาเฉย“โมนา ลงไป”ขุนพลจับเอวบาง พยายามดันออกห่าง แต่คนเมากลับโผเข้ากอดจูบซุกไซ้ซอกคอสะเปะสะปะจนเขาต้องเบี่ยงหน้าหนี“เธอเมาแล้วโมนา ไปอาบน้ำแล้วมานอน”ดันเธอออกห่าง สบตากันเพียงนิด เธอก็โผเข้าหาเขาอีก คราวนี้เธอปล้ำถอดเสื้อยืดแล้วจูบหน้าอกหนั่นแน่นอย่างเร่าร้อนทำคนตัวโตหลุดเสียงคำรามชอบใจ แต่ต้องทำใจแข็งเพราะตอนนี้ดูเธอไม่ค่อยมีสติ หากเกิดอะไรขึ้นมา พรุ่งนี้เธออาจเสียใจทีหลังก็ได้ จึงรวบแขนทั้งสองข้างที่แสนซุกซนมามัดรวมกันไว้ด้วยเชือกที่เธอถือติดมือมาด้วยแต่คนตัวบางกลับไม่สิ้นฤทธิ์ง่าย ๆ เธอยกแขนที่ถูกจับมัดข้อมือขึ้นเหนือศีรษะเขาแล้วใช้วงแขนคล้องคอ สบตากันอยู่นานโดยไม่มีใครยอมพูดอะไรสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาคู่นั้นทำแก้มใสแดงซ่าน รู้ส

“พี่ขุน...”“ยังไม่พอหรอก ไหวหรือเปล่า”“โมนาไหวค่ะ”เธอน่ารักเหลือเกิน จึงตอบแทนความน่ารักนั้นด้วยการตอกแรง ๆ จนหัวเตียงกระแทกผนังดังลามก ก่อนจะจับเธอพลิกกายคลานเข่าคนเมาหันมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเขาฟาดมือลงบนบั้นท้ายงอนเด้งด้วยความมันเขี้ยว“อ๊ะ...”ก่อนตกใจร้องลั่นอีกครั้งเมื่อเขากดแทรกความใหญ่โตเข้ามาจนมิดโคน มันดูใหญ่ยาวเกินกว่าที่ร่างกายเธอจะรับได้ แต่น่าแปลกใจที่มันช่างพอดีกับร่างกายของเธอจนน่าอัศจรรย์“อืม โคตรดี...”คนตัวโตคำรามพึงพอใจ สะโพกสอบชักสาวเนิบนาบให้เธอได้ปรับตัว หนุ่มสาวสบตากันอีกเพียงนิดเธอก็ต้องเอาหน้าซุกกับที่นอนเพราะเขาเร่งเร้าจังหวะตอกกระแทกเมามันจนเธอร้องลั่นผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง เตียงนอนหลังใหญ่ยังคงขยับโยกกระแทกผนังดังตึงตังประสานเสียงเนื้อกระทบกันสะท้อนก้อง แต่ไม่สู้เสียงร้องครวญครางและเสียงหอบหายใจกระเส่าราวจะขาดใจของหนุ่มสาวที่กรำศึกสวาทแทบไม่ได้พักเศษซากถุงยางอนามัยใช้แล้วเกลื่อนพื้นเป็นเครื่องยืนยันว่าชายหนุ่มผู้หื่นกระหายลุ่มหลงเธอแทบคลั่งขนาดไหนก่อนทุกอย่างจะจบลงพร้อมด้วยเสียงคำรามลั่นและสองร่างที่กระตุกเฮือก ทิ้ง

เขาบดยาแก้ไข้กับแก้อักเสบ ผสมน้ำ อมเข้าปากตัวเองก่อนประกบปากป้อนเธอทุกสี่ชั่วโมงจนเธอหายป่วย แถมหลังจากป้อนยาขม ๆ ยังมีแก่ใจอมน้ำมาป้อนเธออีกต่างหาก ที่สำคัญหลังจากนั้น เขาก็ยังอ้อยอิ่งจูบเธอทั้งที่มีรสขม ๆ ของยาหลงเหลืออยู่แค่คิด...แก้มใสก็แดงเรื่อประจานความเขิน“เอ่อ ขอบคุณนะคะพี่ขุน”“ขอบคุณเรื่องอะไร” เลิกคิ้วถามด้วยสายตาแวววาวเจ้าเล่ห์“ก็เรื่องที่พี่ขุนป้อนยาโมนาไง จำได้แล้ว” อ้อมแอ้มตอบอย่างน่ารักเขาจับไหล่บอบบางให้เข้ามายืนใกล้ มือปลดกระดุมชุดนอนกระโปรงที่ภายในไม่มีชุดชั้นในสักชิ้น“พี่ขุน”“ถ้าหายแล้วก็อาบน้ำด้วยกันสิ”คนตัวบางเขินจนหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู ฝันอยากมีโมเมนต์นี้กับเขามานาน แต่พอมาได้ยินกับหูกลับรู้สึกเขินจนเก็บอาการไม่อยู่เสี้ยววินาที ชุดนอนก็หล่นลงกองบนพื้น เขาอุ้มเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วใช้มือทั้งสองข้างเท้าเคาน์เตอร์กักเธอไว้ ก่อนจะโน้มลงไปจูบเบา ๆ บนริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูสดเมื่อจูบจนพอใจก็ละริมฝีปากออกมากระซิบแผ่ว สายตาหวานเชื่อมชวนใจสั่น“ตรงนั้นดีขึ้นแล้วหรือยัง”“ดีแล้วค่ะ”“ขอดูหน่อยสิ”ไม่ทันได้ห้าม เขาก็จับขาเธออ้ากว้างแถมดันจนเธอต้องเอ

“จริงค่ะ ดากับพี่ขุน เราคบกันมาก่อน แล้วอยู่ ๆ พี่ขุนก็เปลี่ยนไป โทรก็ไม่รับ ดาเลยต้องแอบไปดูให้เห็นด้วยตา ก็เลยเจอคุณโมนากำลังจูบกับแฟนของดาอยู่”มิตรทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ ยกมือกดหน้าอกอีกครั้ง คิดไปเองว่าที่ลูกสาวทำแบบนี้เพราะต้องการแก้แค้นรวิภาและรมิดา จึงตั้งใจแย่งคนรักของอีกฝ่าย“โมนาคงทำไปเพราะประชดผม และอยากแก้แค้นคุณสองคนพี่น้องด้วย ผมขอโทษแทนโมนาด้วยนะ เดี๋ยวผมจะคุยกับลูกเรื่องนี้เอง”“นี่แกยังไม่ทันได้รู้ความจริงเลยก็คิดไปเองเป็นตุเป็นตะ ยัยโมนาอาจจะรักกับผู้ชายคนนั้นจริง ๆ ก็ได้”“แต่ต้องไม่แย่งแฟนของยัยดาสิครับแม่”“แล้วทีพี่สาวแม่รมิดายังแย่งสามีของแม่ยัยโมนาได้เลย ทำไมยัยโมนาจะแย่งแฟนคืนไม่ได้”“แม่...”“หุบปากแกไปเลย ฉันเชื่อว่าหลานฉันไม่วางแผนทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก”สองพี่น้องเห็นเป็นโอกาสจึงใส่ไฟเพิ่ม“แต่ภาว่าอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้นะคะ เพราะผู้ชายคนนั้นไม่ได้เหมาะสมคู่ควรหรือมีอะไรเทียบคุณโมนาได้เลย ทุกคนก็รู้ว่าคุณโมนาเป็นคนแบบไหน ไม่มีทางจะชอบคนที่ต่ำกว่าหรอกค่ะ”“ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร” มิตรเอ่ยถาม“เขาชื่อขุนพล เป็นลูกชายของคุณวิมลมาศกับคุณเขต ท