วุ่นรัก วิวาห์อลวน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

พิธีกราบไหว้ฟ้าดินผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล หลินเซียวแทบจำไม่ได้ว่าตนเองรอดชีวิตมาได้อย่างไร เขารู้เพียงว่าตลอดเวลาที่ประกอบพิธี เขาก้มหน้าจนคางแทบจะชิดอก เกรงว่าหากเงยหน้าขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว ความลับเรื่องลูกกระเดือกที่พยายามซ่อนไว้ใต้ปกเสื้อจะถูกเปิดเผย แถมหมอนยัดนุ่นที่หน้าอกยังคอยจะเลื่อนหลุดลงไปกองที่หน้าท้องอยู่รอมร่อ ทำเอาเขาต้องคอยหนีบแขนเอาไว้แน่นท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่มองมาอย่างชื่นชมว่า ‘ช่างเป็นเจ้าสาวที่เรียบร้อยและสำรวมยิ่งนัก’ บัดนี้ หลินเซียวถูกส่งตัวเข้ามานั่งอยู่บนเตียงไม้สลักลวดลายมงคลภายในห้องหออันกว้างขวางของจวนอัครเสนาบดี บรรยากาศภายในห้องสว่างไสวด้วยเทียนมงคลเล่มยักษ์สีแดงที่จุดสว่างไสว กลิ่นหอมของกำยานดอกกุ้ยฮวาอบอวลไปทั่วห้อง บนโต๊ะกลมกลางห้องมีสุรามงคลและผลไม้ความหมายดีจัดวางไว้อย่างประณีต ทุกอย่างดูงดงามสมบูรณ์แบบ ขาดก็แต่เพียงความสมบูรณ์แบบของตัวเจ้าสาวนี่แหละ "โอ๊ย คอข้าจะหักแล้ว" เมื่อเห็นว่าภายในห้องไม่มีใครอื่นนอกจากตนเอง หลินเซียวก็พรูลมหายใจยาว พยายามขยับคอที่แข็งเกร็งจากน้ำหนักของมงกุฎหงส์ทองคำ มือเรียวขาวเอื้อมไปจัดระเบียบหน้าอก ของตัวเองให้เ

ตามธรรมเนียมปฏิบัติของแคว้น เมื่อสตรีแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ในวันที่สามของการแต่งงาน เจ้าบ่าวจะต้องพาเจ้าสาวเดินทางกลับไปเยี่ยมเยียนครอบครัวฝ่ายหญิง หรือที่เรียกกันว่าธรรมเนียมหุยเหมิน (กลับบ้านเดิม) เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นว่าเจ้าสาวได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากสามี และเพื่อให้ครอบครัวฝ่ายหญิงคลายความกังวล ทว่าสำหรับฮูหยินกำมะลอ อย่างหลินเซียวนั้น วันนี้ไม่ใช่วันกลับบ้านเดิม แต่เขาคิดว่ามันคือวันนัดไต่สวนคดีหลอกลวงเบื้องสูงต่างหาก แสงอรุณเพิ่งจะสาดส่องพ้นขอบฟ้า บัณฑิตหนุ่มในร่างฮูหยินก็ถูกปลุกขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่ไก่โห่ วันนี้บรรดาสาวใช้ประจำตัวต่างงัดเอาฝีมือการแต่งหน้าขั้นเทพออกมาใช้อย่างสุดความสามารถ แป้งถูกตบลงบนใบหน้าชั้นแล้วชั้นเล่าเพื่อปกปิดเค้าโครงหน้าของบุรุษ ริมฝีปากถูกแต้มด้วยชาดสีแดงสดดุจผลอิงเถา ชุดกระโปรงหรูหราสีแดงอมชมพูปักลายนกยูงรำแพนหางถูกสวมทับลงบนร่างเพรียวบาง และที่ขาดไม่ได้คือ หมอนยัดนุ่น สองใบที่ถูกมัดรัดไว้กับหน้าอกอย่างแน่นหนากว่าทุกวัน "โอ๊ย! เสี่ยวชุ่ย ข้าหายใจไม่ออกแล้ว รัดแน่นเกินไปแล้ว" หลินเซียวโวยวายเสียงหลง (พยายามบีบให้เป็นเสียงสตรีแหลมๆ) ขณะเกาะขอบโต

งานเลี้ยงชมบุปผาในอุทยานหลวงจบลงแล้ว ทว่าวีรกรรมของฮูหยินจ้าว ที่ลุกขึ้นมาฉะฝีปากกับราชครูหวังจนอีกฝ่ายหงายเงิบ ยังคงเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งงาน แม้แต่ตอนที่ขบวนรถม้าของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเคลื่อนตัวออกจากเขตพระราชฐาน สายตานับร้อยคู่ก็ยังคงมองตามด้วยความทึ่งปนหวาดหวั่น ทว่าสภาพของวีรสตรีผู้ห้าวหาญในเวลานี้ กลับดูไม่จืดเอาเสียเลย ภายในรถม้าคันหรูที่กำลังแล่นไปตามถนนที่เงียบสงัดของเมืองหลวงยามวิกาล ร่างเพรียวบางในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงสดกำลังนั่งโอนเอนไปมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุก ใบหน้าเนียนที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมบัดนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอ ดวงตาดอกท้อที่เคยปรายมองขุนนางเฒ่าอย่างมาดมั่น บัดนี้หยาดเยิ้มฉ่ำปรือและเหม่อลอยสุดๆ สาเหตุก็เพราะ สุราผลไม้หมักในวังหลวงที่หลินเซียวซัดเข้าไปรวดเดียวสี่ห้าจอกเพื่อดับความตื่นเต้นนั้น มันเริ่มออกฤทธิ์ตีกลับอย่างรุนแรง "อึก... ร้อน... ทำไมในรถม้านี่มันร้อนจังเลย" เสียงบ่นงึมงำดังหลุดออกมาจากริมฝีปากสีชาด แต่คราวนี้หลินเซียวเมาจนลืมดัดเสียงให้เป็นสตรี น้ำเสียงทุ้มหวานแบบบัณฑิตหนุ่มจึงเล็ดลอดออกมาอย่างชัดเจน ร่างบางขยับตัวยุกยิก ยกมือขึ้

แสงแดดอบอุ่นยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระดาษกรุลายดอกเหมยเข้ามาตกกระทบลงบนเตียงไม้สลักหลังใหญ่ นกกระจอกตัวน้อยเกาะกิ่งไม้ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว ทว่าเสียงนั้นกลับไม่อาจปลุกคนที่กำลังหลับสนิทราวกับคนตายให้ตื่นขึ้นมาได้ จนกระทั่งสัมผัสอุ่นร้อนที่คลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอและแรงขบเม้มเบาๆ ทำให้ร่างเพรียวบางใต้ผ้าห่มต้องขมวดคิ้วมุ่น "อื้อ... อย่ากวน... ข้าจะนอน" หลินเซียวปัดมือเปะปะหมายจะไล่แมลงหวี่ ตัวโตที่มารบกวนเวลานอน แต่ฝ่ามือของเขากลับถูกรวบจับเอาไว้ ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มทว่าร้อนผ่าวจะประทับลงบนหลังมือของเขาอย่างอ้อยอิ่ง "ตื่นได้แล้วฮูหยินขี้เซา ตะวันโด่งจนจะเผาจวนอัครเสนาบดีได้อยู่แล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นชิดริมฝีปาก หลินเซียวค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่เปลือกตาเปิดกว้าง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของจ้าวเยว่ในระยะประชิด! อัครเสนาบดีหนุ่มนอนตะแคงเท้าคางมองเขาอยู่ ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันเย็นชา บัดนี้กลับทอประกายระยิบระยับราวกับมีหมู่ดาวนับพันดวงซ่อนอยู่ข้างใน แฝงไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดูจนคนมองแทบจะตาพร่า สติของหลินเซียวเริ่มกลับมาประติ

นับตั้งแต่วันที่ความลับ แตกกระจายไม่มีชิ้นดี ชีวิตของหลินเซียวในจวนอัครเสนาบดีก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ หรือจะพูดให้ถูกคือ จากขุมนรกกลายเป็นสวรรค์ชั้นเจ็ด เมื่อประตูเรือนหลักปิดลงและมีเพียงองครักษ์เงากับบ่าวใบ้หูหนวกคอยเฝ้ายาม บัณฑิตหนุ่มก็ไม่ต้องทนสวมชุดกระโปรงกรุยกรายหรือยัดลูกแตงโม ไว้ที่หน้าอกอีกต่อไป เขาสามารถสวมชุดลำลองของบุรุษ นั่งชันเข่าอ่านตำรา หรือแม้แต่วิ่งไล่เตะท่านอัครเสนาบดี (เวลาที่ถูกลวนลามมากเกินไป) ได้อย่างอิสระ ภาพที่เหล่าขุนนางในราชสำนักเห็นคือ อัครเสนาบดีจ้าวเยว่ผู้เย็นชาและน่าเกรงขาม แต่ภาพที่หลินเซียวเห็นทุกวันคือ คนเจ้าเล่ห์ คลั่งรัก และมือปลาหมึกเป็นที่สุด เช้าวันหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องหนังสืออันเงียบสงบกำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก (ที่ฝ่ายหนึ่งเต็มใจและอีกฝ่ายกำลังบ่นอุบอิบ) หลินเซียวในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตากำลังนั่งอยู่บนตักกว้างของจ้าวเยว่ มือเรียวถือพู่กันช่วยวงจุดที่ผิดพลาดในฎีกาของขุนนางท้องถิ่นอย่างขะมักเขม้น "ตรงนี้ ขุนนางเมืองหลัวหยางรายงานตัวเลขภาษีเกลือผิดไปสองร้อยตำลึง ท่านดูสิ คำนวณแค่นี้ก็พลาด ช่างไม่ได้เรื่อง" หลินเซียวบ่นงึมงำ