Todos los capítulos de Secretary of Mr. Caleb: Capítulo 571 - Capítulo 580

Ysabelle Cuevas (Ysa)May mga umagang hindi mo na kailangang magdasal pa para lang maramdaman ang kaba sa iyong dibdib.Dahil kahit wala kang tiyak na alam na masamang mangyayari, naroon pa rin ang mabigat at nakatagong pakiramdam na parang laging may nagmamasid sa likod ng ulo mo—isang tahimik at malamig na anino ng banta.Bumangon akong maaga ulit ngayong araw. Hindi dahil sa sabik na sabik akong matuto o humarap sa mga leksyon, kundi dahil hindi ko na kayang magkunwaring normal ang mabilis at marahas na pagtibok ng puso ko sa tuwing naaalala ko ang mga banta kagabi.Agad kong tinapunan ng tingin ang telepono sa ibabaw ng mesa.Tahimik ito.Walang bagong text o notification.Pero alam ko sa sarili ko na ang katahimikan ay hindi nangangahulugang ligtas na ako.Huminga ako nang malalim, dahan-dahang ibinaba ang mga paa mula sa kama, at iningatan ang naghihilom kong tuhod. Mas maayos na ang bandage, mas kaunti na rin ang kirot, pero naroon pa rin—parang isang pisikal na paalala na may

Standard na naman.Para sa kanila, napakanormal na regular nilang chine-check ang katawan at kalusugan mo para masigurong ligtas ka sa kapahamakan.At habang naglalakad kami patungo sa private clinic wing, hindi ko na napigilan ang sarili kong magtanong.“Victor…”Huminto siya sa paglakad at lumingon sa akin.“Tawagin mo lang ako,” sabi niya sa kalmado at matatag na tono, “kung sakaling may mapansin o matanggap ka ulit na hindi maganda.”Alam ko na agad ang tinutukoy niya—ang mga mensahe ng pananakot kagabi.Napalunok ako nang malalim.“Wala naman na po sa ngayon.”“Good,” dugtong niya. “Pero huwag na huwag kang maghihintay na lumala bago ka magsalita.”Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya na minsan, mas pinipili ko pang mag-abang at maghintay kaysa ang manghingi ng tulong.Dahil sa sandaling humingi ka ng tulong, ibig sabihin ay totoo ang panganib—na may mga kaaway ka, na may nagbabanta sa buhay mo. At minsan, mas masakit tanggapin ang katotohanang iyon kaysa magpanggap

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ako agad nakatulog noong gabing iyon.Hindi dahil maingay ang paligid ng villa—sa katunayan ay napakatahimik dito, tipong parang hindi totoo at malayo sa reyalidad—kundi dahil sa bawat pagdampi ng malamig na hangin sa salamin ng bintana, may kasama itong mabigat na pakiramdam ng bantang pilit kong iniiwasang isipin.Humiga ako nang nakatalikod, mahigpit na kayakap ang unan sa dibdib ko, habang sa loob ng utak ko ay paulit-ulit na umuusal ang iisang salitang binitawan ni Victor kanina.Targeted.Ang bigat-bigat nitong pakinggan sa pandinig kahit iisang salita lamang naman.Kaya sa gitna ng madilim at tahimik na silid, dahan-dahan kong inabot ang telepono ko mula sa gilid ng mesa.Hindi ko binuksan ang mensahe ni Mister.Hindi ko rin ginalaw ang unknown number na nagpadala ng takot.Tinitigan ko lamang ang nagniningning na screen na para bang nagbabakasakali akong makakita ng sagot sa liwanag nito.Pero walang sagot.Huminga ako nang malalim, saka ko naalaala

Napalunok ako.“Tsaka… ayoko munang umasa.”Hindi ko itinaas ang paningin ko dahil sa hiyang nararamdaman ko.Pero narinig ko ang boses niya.“Good,” aniya.Nagulat ako. Inangat ko ang mukha ko para sulyapan siya.“Good po?” nagtataka kong tanong.Tumango siya. “That means you’re finally learning.”Parang may humaplos na malamig at preskong hangin sa loob ng aking dibdib.Hindi man biglaan ang pagbabago.Pero sapat na ito para kumalma ang sistema ko.Pagkatapos ng lesson, pinapunta ako ni Victor sa labas—sa isang malawak na pathway na mas malapit sa villa row gate.Mas maraming ilaw rito.Mas maraming security cameras.Mas maraming tao sa paligid.Para itong isang pormal na security tour.“Rules,” sabi ni Victor habang sabay kaming naglalakad. “If you see someone you don’t recognize or trust, you don’t approach them. You walk back immediately. You call Steven. Or you call me.”“Paano po kung… natataranta na ako?” tanong ko nang may buong katapatan.Tiningnan niya ako nang diretso sa m

Gavin smirked nang bahagya, tapos ay ibinalik ang tingin sa screen ng phone niya.“Si Victor ba ’yan?” tanong ni Kianna sa kanya.Tumango si Gavin. “On the way na.”Parang biglang nanigas at nag-stiffen ang mga balikat ko kahit hindi ko naman sinasadya.Hindi dahil sa natatakot ako kay Victor mismo bilang tao.Kundi dahil sa tuwing nandito siya, pakiramdam ko ay laging may seryosong exam na kailangan kong ipasa.Na kapag nagkamali ako sa ginagawa ko, makikita niya agad.Na kapag umiyak ako sa harap niya, mapapansin niya ang kahinaan ko.Na kapag… naalaala ko si Lucien, magiging halatang-halata sa mukha ko.Ayoko ng ganoon.Kaya pilit kong kinain ang pagkain ko. Tinapos ko ang toast, humigop ng mainit na tsaa, at ibinuhos ang buong atensyon sa init na lumalapat sa aking mga palad.Nang pumasok si Victor sa loob ng villa, hindi siya dumiretso sa amin agad.Una siyang nag-scan sa buong paligid—sinaliksik ng matatalas niyang mata ang mga pinto, mga bintana, at ang bawat taong nakatayo sa