Todos los capítulos de Secretary of Mr. Caleb: Capítulo 581 - Capítulo 590

Lucien.Napatigil ako sa paghinga.Parang bumalik ang mabilis na tibok ng puso ko sa mismong lalamunan ko.Hindi ko siya sinagot.Hindi dahil sa ayaw ko nang marinig ang boses niya.Kundi dahil natatakot ako na kapag narinig ko ulit iyon, babalik ako sa dati kong sarili—'yung babaeng laging ready magpatawad at umunawa kahit hindi naman niya hinihingi.Maya-maya pa, may sumunod na vibration mula sa phone.Isang text message.Hindi ko alam kung dapat ko bang buksan at basahin.Pero kusa itong nag-preview sa screen ng telepono:“Ysa. Are you okay?”Isang pangungusap lang.Napakasimple.Pero para itong isang matalim na kutsilyong idinikit sa dibdib ko.Are you okay?Gusto kong sumagot ng “Oo,” kahit ang totoo ay hindi.Gusto kong sumagot ng “Okay lang ako,” kahit durog na durog pa rin ako sa loob.Gusto kong sabihin na “Nandito pa rin ako,” na para bang patuloy akong nag-aabang sa kanya.Pero naalaala ko ang draft na isinulat ko sa notebook noong isang gabi:Kung mahalaga ako, hindi ko ka

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)Sa kabilang dulo ng Floresta do Santuario, sa underground tunnel kung saan laging malamig ang hangin kahit gaano kainit ang ulo ng mga tao sa labas, mabilis ngunit tahimik na naglalakad sina Gavin at Victor.Hindi sila nag-uusap habang binabagtas ang pasilyo.Pero hindi ibig sabihin niyon ay wala silang sinasabi sa bawat hakbang.Dahil sa paraan ng paglakad ni Victor—mabilis, pormal, at diretso—alam mong may tiyak siyang target. At sa paraan ng pagtingin ni Gavin sa screen ng kanyang telepono, alam mong may hinahabol siyang impormasyong ayaw magpakita.“Gray,” biglang sabi ni Gavin, bumasag sa katahimikan ng semento.Hindi huminto si Victor sa paglakad. “What about him?”“Visitor,” sagot ni Gavin. “He showed up at Mia’s room in the facility.”Doon lang napatigil si Victor, saglit.Parang may malamig na kislap na dumaan sa kanyang mga mata.“Why would he be there?” tanong niya.Tumigas ang panga ni Gavin. “That’s the question I’m trying to verify.”Muli

Ysabelle Cuevas (Ysa)“Hello?” mahina kong sabi habang nakatitig sa nagniningning na screen ng telepono—parang puputok o sasabog sa mga kamay ko kung tititigan ko pa nang mas matagal.“Ysa…” ang boses ni Lucien sa kabilang linya. Basag na basag iyon, parang taong nagmamadaling humahabol ng hangin sa gitna ng takot. “Are you safe?”Hindi ko alam kung ano ang mas nakatatakot sa dalawa—’yung mismong tanong niya, o ’yung biglaang tono ng boses niya na parang ngayon lang niya naalala na puwede pala akong matakot at masaktan sa mundong pinaliligiran niya.“Oo,” sagot ko. Pilit kong pinatatag ang boses ko para hindi niya marinig ang panginginig. “Safe ako.”Narinig ko siyang huminga nang napakalalim. Tapos, may narinig akong mahinang tunog ng paggalaw at kaluskos sa paligid niya—isang malinaw na pahiwatig na may ibang tao sa loob ng silid na iyon kasama niya.“May nag-message sa ’yo,” mabilis niyang sabi. Biglang bumalik ang luma at seryosong urgency sa kanyang boses. “Victor told me—”“Alam

Hindi siya sumigaw.Hindi rin siya nagwala sa galit.Pero ang boses niya nang muli siyang magsalita ay boses na ng isang ibang tao.“Hindi ko pa sinasabing aalis ako,” malamig niyang sabi. “Pero hindi mo na ako kailanman magagawang lokohin ulit.”Nanginig ang mga labi ni Mia, saka mabilis na tumingin sa IV line sa kanyang braso, naghahanap muli ng paraan para magmukhang kawawa.Subalit mabilis na sumingit ang kalmado ngunit matalim na boses ni Gavin.“Mia,” sabi ni Gavin habang nakakrus ang mga braso. “May opisyal na records ang lugar na ’to. Visitor logs. Security footage. Call histories. Huwag mo nang gawing drama ang lahat, dahil sa sandaling ituloy namin ang pormal na beripikasyon, lalabas at lalabas ang katotohanan.”Tiningnan siya ni Mia nang matalim. “Are you threatening me?”Nagkibit-balikat si Gavin. “No. I’m simply giving you a formal warning.”Mabilis ding nagsalita si Victor, pormal at maikli: “Stop contacting Ysabelle.”Bahagyang nag-twitch ang mukha ni Mia.Isang munting

Pagkatapos ay lumabas mula sa labi niya ang pinaka-pamilyar na linya niya.“Eat first,” sabi niya. “Then think.”Sinunod ko ang utos niya.Kumain ako kahit na halos walang lasa ang pagkain sa loob ng bibig ko dahil sa dami ng iniisip.Nang matapos akong Kumain, saka ko dahan-dahang binuksan ang pouch.May panibagong telepono nga sa loob. Simple lang ang hitsura, pero malinis at bago.May nakadikit na maliit na dilaw na sticky note sa likod nito:“Only these numbers are saved. Do not add unknown contacts. — V”Parang may biglang tumama na mainit na pakiramdam sa dibdib ko habang nakatitig sa solong letrang iyon.V.Victor.Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang emosyon—na may isang taong naglalaan ng oras at effort para lang maglagay ng matatag na safety net sa buhay ko, nang hindi ipinararamdam sa akin kahit kailan na isa akong malaking pabigat o istorbo.Dumating si Victor bago mag-tanghali.Hindi siya maingay pumasok sa loob ng villa.Hindi rin siya nagpakita ng kahit anong dram