Tous les chapitres de : Chapitre 561 - Chapitre 570

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang masanay sa tunog ng talon.Noong una, parang isa itong mabigat na banta—malakas, hindi mapigilan, at laging bumabagsak nang walang pasubali.Pero ngayong umaga, habang nakahiga pa ako at nakatitig sa puting kisame, parang naging metronome na ito ng paghinga ko.Ragasa.Bagsak.Ragasa.Bagsak.Para itong isang tahimik na paalala na ang mundo ay patuloy na aandar at tutuloy, kahit sa mga panahong hindi pa ako handa.Tumayo ako nang dahan-dahan, inuna kong iangat ang tuhod kong may bandage, saka ako naglakad palapit sa mesa kung saan nakapatong ang notebook ko.May bagong sticky note na nakadikit dito.“Day 3. Stand.”Napakurap ako.Stand.Ang simple-simple niyon basahin, pero sa loob ko, parang ang bigat-bigat ng kahulugan.Huminga ako nang malalim, saka ko hinawakan at pinisil ang gilid ng aking bandage para i-check kung masakit pa ba.Masakit pa rin, pero kaya na.At sa isip ko, parang may pamilyar na boses na sumabay sa

Huminga ako. “Babalik agad sa loob. Tatawagan si Steven. O kaya si Victor.”Naramdaman ko ang mga matang nakatingin sa akin mula sa gilid.Si Victor.Walang sinasabi, pero kitang-kita ko ang pag-apruba sa mga mata niya.Tapos, may iniabot siyang isang maliit na bagay.Isang ID card.Hindi ito ang kulay pula o pormal na PASS na katulad kay Lucien.Mas simple ito.May pormal na logo ng Floresta.At may pangalan ko.YSABELLE CUEVAS – TEMP ACCESS (DAYTIME)Nanlaki ang mga mata ko. “Para sa akin ’to?”“Training purpose,” pormal niyang sabi. “Limited. Daytime only. Villa Row and clinic areas. Nothing else.”Napahigpit ang hawak ko sa maliit na plastik.Pakiramdam ko, napakabigat nito kahit napakaliit lang.Parang ito ang kauna-unahang pagkakataon na nabigyan ako ng opisyal na karapatan at access sa isang mundong akala ko ay hinding-hindi ko kailanman mararating o malalapitan.“Ako lang ba ang bibigyan niyan?” tanong ko.“Yes,” sagot niya.“Bakit po?” hindi ko na napigilang itanong.Tinitign

Pero hindi ibig sabihin niyon ay wala silang ibig sabihin sa bawat hakbang.Sa paraan ng paglakad ni Victor—mabilis, pormal, at may tiyak na direksyon—alam mong may pinupuntirya siya. At sa paraan ng pagtitig ni Gavin sa kanyang screen, alam mong may hinahabol siyang impormasyong ayaw magpakita sa kanila.“Gray,” biglang sabi ni Gavin, bumasag sa katahimikan ng semento.Hindi huminto si Victor sa paglakad. “What about him?”“Visitor logs,” sagot ni Gavin. “He just showed up at Mia’s room in the facility.”Doon lang napatigil si Victor. Isang mabilis na paghinto.May malamig na kislap na dumaan sa kanyang mga mata.“Why would he be there?” tanong niya.Tumigas ang panga ni Gavin. “That’s exactly what I’m trying to verify.”Muling naglakad si Victor, mas mabilis ngayon. “We confirm it directly.”“Lucien?” tanong ni Gavin habang sumasabay sa mga hakbang niya.“Lucien is compromised,” malamig na sagot ni Victor, walang alinlangan. “Whenever it involves Mia, his judgment ceases to be objec

Ysabelle Cuevas (Ysa)Nagising ako na parang may matinding kasalanang nakadagan sa dibdib ko.Hindi dahil may ginawa akong mali—kundi dahil sa nakatutulig at nakatatakot na tahimik ng buong paligid.Tahimik ’yung mundo. Parang tumigil ang ikot nito para lang panoorin ako.At sa tahimik na ’yon, mas lalong naging rinig na rinig ko ang lahat ng maliliit na ingay sa paligid.’Yung walang patid na ragasa ng talon sa labas na parang nagmamadaling lumunod ng kahit ano.’Yung mahinang buga ng aircon na nagpapanlamig sa balat ko.At ’yung mabilis at abnormal na tibok ng puso ko sa loob ng dibdib ko—parang laging may hinahabol na panganib, parang laging nag-aabang ng babagsak na parusa.Dahan-dahan akong umupo sa kama at hinagod ang mukha ko gamit ang nanginginig kong mga palad. Saka ko napansin ’yung bagong phone na nakapatong sa bedside table.Bago.Malinis.Kintab na walang bahid.Walang history o nakalipas.Parang ako dapat.Pero hindi ako isang blank slate.May sugat pa rin ang tuhod ko n

Walang hingi ng tawad.Walang mahabang paliwanag kung bakit niya ako iniwan.Isang simpleng tanong lang.At sa isang tanong na ’yon, parang bumagsak ang pader at biglang bumalik sa utak ko ang lahat ng gabi sa ilalim ng puno.’Yung lamig ng hangin sa balat ko.’Yung yakap niya.’Yung halik.At ’yung pag-alis niyang hindi man lang lumingon pabalik sa akin habang naiiwan ako sa dilim.Napasinghap ako nang mahina, parang naubusan ng hangin.Liane didn’t ask anything intrusive.Hindi siya nagtanong ng “Sino ’yan?”Hindi siya nagtanong ng “Boyfriend mo ba ’yan?”Hindi siya nanghusga o nagpakita ng pagkadismaya.Umupo lang siya nang mas maayos sa tabi ko, parang isang matatag na pader na handang sumalo at humawak sa akin kung sakaling bumagsak ako sa sahig.At doon ko na-realize: Ganito pala ang pakiramdam kapag ligtas ka.Tahimik.Hindi invasive.Hindi demanding.Kaya huminga ako nang napakalalim.At pinindot ko ’yung option sa screen.Hindi reply.Hindi rin muna block.Mute.Then I put th