Tous les chapitres de : Chapitre 551 - Chapitre 560

Lucas Ian Anderson (Lucien) Hindi ako mapakali kahit isang minuto.At mas lalo akong naiinis sa sarili ko dahil alam kong wala naman akong karapatang maging ganito kawalang-tiyaga at kaba.Dahil ako mismo ang nagdesisyong bumalik at manatili kay Mia. Ako mismo ang pumili na iwan si Ysabelle nang mag-isa sa Floresta.Kaya bakit ganito kabigat ang nararamdaman ng dibdib ko—na para bang may malalim na butas na hindi kailanman mapupunan?Kasalukuyan akong nakaupo sa loob ng kwarto ni Mia. Nakatulog na naman siya pagkatapos uminom ng gamot. Napakatahimik ng buong silid.Pero kahit sa kabila ng katahimikang iyon, parang paulit-ulit kong naririnig sa loob ng ulo ko ang huling sinabi sa akin ni Ysabelle noong umalis ako—ang simpleng “Mag-iingat kayo,” na para bang walang kamalay-malay siyang nag-iwan ng paalala samantalang siya ang mismong iniwan ko para mag-isa ring mag-ingat.Mabilis kong dinukot ang aking telepono mula sa bulsa.Gusto ko sanang tawagan si Gavin. Pero alam ko na agad a

Tumango ako, pero parang may sumikip sa lalamunan ko.Kinuha ko ang phone.Binuksan ko ang inbox.At doon ko nakita ang mula sa pamilyar na numero:From: LucienAre you safe?Walang emoji.Walang hingi ng tawad.Walang mahabang paliwanag.Isang simpleng tanong lang.At sa isang tanong na ’yon, biglang bumalik sa utak ko ang lahat ng gabi sa ilalim ng puno.’Yung lamig ng hangin.’Yung yakap niya.’Yung halik.’Yung pag-alis niyang hindi man lang lumingon pabalik sa akin.Napasinghap ako nang mahina.Liane didn’t ask anything intrusive.Hindi siya nagtanong ng “Sino ’yan?”Hindi siya nagtanong ng “Boyfriend mo ba ’yan?”Hindi siya nanghusga.Umupo lang siya nang mas maayos, parang handang sumalo at humawak sa akin kung sakaling bumagsak ako.At doon ko na-realize: Ganito pala ang pakiramdam ng ligtas.Tahimik.Hindi invasive.Hindi demanding.Kaya huminga ako nang napakalalim.At pinindot ko ’yung option sa screen.Hindi reply.Hindi rin muna block.Mute.Then I put the phone face-down

May mga umagang hindi mo kailangang magdasal para kabahan ka.Kasi kahit wala kang alam na masamang mangyayari, naroon pa rin ’yung pakiramdam na parang may mata sa likod ng ulo mo.Bumangon ako nang maaga ulit, hindi dahil excited lang ako matuto, kundi dahil hindi ko na kayang magkunwaring normal ang tibok ng puso ko kapag naaalala ko ’yung messages kagabi.Tiningnan ko ang phone sa mesa.Tahimik siya.Walang bagong text.Pero hindi ibig sabihin niyon ligtas na ako.Huminga ako nang malalim, dahan-dahang ibinaba ang mga paa mula sa kama, at iningatan ang tuhod ko. Mas maayos na ang bandage, mas kaunti na ang kirot, pero ramdam ko pa rin—parang isang pisikal na paalala na may mga sugat at nangyari talagang hindi mo pwedeng basta i-delete sa buhay mo.Paglabas ko ng kwarto, naroon na si Steven.Parang lagi siyang naka-schedule sa buhay ko kahit hindi ko naman siya hiniling.“Good morning, Ysa,” pormal niyang bati. Hindi na “Ma’am.”Nagulat ako sa sarili kong napangiti.“Good morning,”

Pero tumango na lang ako. Kasi ayokong makipagtalo, at ayokong ipakita na marupok pa rin ako.Sa clinic, may nurse na nagbigay ng envelope kay Victor.Hindi niya agad binuksan sa harap ko. Pero naramdaman ko ’yung shift sa hangin—’yung parang may nabasa siya kahit hindi ko nakikita.“Any issues?” tanong ng nurse.Victor shook his head slightly. “Minor,” sagot niya.Minor.Pero bakit parang biglang lumalim ’yung tingin niya sa akin pagkatapos? Parang may gustong kumpirmahin, parang may hinahanap.“Ysa,” sabi niya paglabas namin, “rest after dinner. No terrace.”Tumango ako. Hindi ko na siya tinanong kung bakit, kasi alam ko na ang sagot.Dahil ang labas ay nananatiling labas.Pagbalik ko sa villa, naroon si Kianna sa sala—nakataas ang mga paa sa mesa, hawak ang phone, at halatang may kinakaaway sa chat.“Ah, you’re back!” sigaw niya nang makita ako. “Kumusta? Na-trauma ka ba sa spreadsheet? Kasi ako, mas na-trauma pa sa tax!”Natawa ako nang kaunti. Ang weird ng humor niya, pero gumaga

“Today,” simula ni Liane, “we’re going to make your phone a lot safer.”Napatingin ako kay Victor. “Dahil ba doon sa mga mensahe kagabi?”“Yes,” sagot niya nang walang paligoy-ligoy.Gusto ko sanang lumubog sa kinauupuan ko sa hiya, pero pinilit ko ang sarili kong umupo nang tuwid.Hindi ko dapat ikahiya na may mga taong nananakot sa akin.Kasalanan nila ’yon.Hindi akin.Isa-isa nila akong tinuruan kung paano mag-block ng mga numerong hindi kilala, paano mag-report, paano mag-set ng emergency contact na mabilis tawagan, at paano i-on ang location sharing—pero sa kontroladong paraan lamang, hindi sa lahat.“Only to people you truly trust,” sabi ni Victor na para bang nagbibigay lang ng simpleng tuntunin.Napatigil ako.Trust.Napakabigat at napakahirap na salita niyan para sa akin.Pero dahan-dahan, pinagpasyahan kong ilagay ang mga pangalang pumasok sa isip ko:Kianna.Gavin.Victor.Steven.“Okay na po,” sabi ko.Tapos, may inilabas si Victor mula sa bulsa ng kanyang suot.Isang mal