All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 591 - Chapter 600

At nang marinig ko ang salitang deduction, bigla kong naalaala ang sinabi ni Victor noong nakaraang araw—ang patakaran na one-fourth.Hindi pala iyon basta isang salita o ideya lang na binitiwan sa ere.Isa pala itong pormal at seryosong plano para sa akin.May estruktura. May malinaw na sistema.Parang gusto kong maiyak habang nakatitig sa mga nakasulat sa papel.Hindi dahil sa nasasaktan ako.Kundi dahil… sa kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay ko, may mga taong nagplano at nag-isip para sa hinaharap ko na hindi nag-iiwan ng linyang “bahala ka na sa buhay mo.”Bandang hapon, dumating si Gavin.Hindi man siya naging maingay sa kanyang pagpasok, pero kitang-kita sa kanyang mukha ang matinding pagod.’Yung klase ng pagod na hindi nagmumula sa simpleng puyat, kundi sa matinding stress at pagsusuri sa mga datos.Nakita ko siya sa sala habang hawak ang kanyang telepono, at saka siya mabilis na sumulyap kay Victor.“Na-trace ba?” agad na tanong ni Victor.Tumango si Gavin, saka pormal

At sa gitna ng lahat ng ito, si Victor ay parang isinilang para mamuno sa ganitong klaseng sistema—kalmado, kontrolado, at may awtoridad.Habang ako naman ay pilit na naglalakad nang tuwid, pakiramdam ko laging may mali sa ayos ko kahit wala naman.“Ninerbyos ka ba?” tanong ni Victor habang binabagtas namin ang pormal na hallway.Mabilis akong umiling sa lumang reflex ng pagtatago.Pero agad kong naalala ang aral tungkol sa katotohanan at boundaries.Huminga ako.“Oo,” pag-amin ko sa mababang boses. “Kinakabahan po ako.”Hindi siya nag-reaksyon na para bang pinagalitan niya ako.Tumango lamang siya nang mahinahon—isang senyales na tinatanggap niya ang pagiging tapat ko.“Normal lang ’yan,” pormal niyang sabi.Napakaikli.Pero para akong nabunutan ng milyun-milyong tinik sa lalamunan.Dahil sa buong buhay ko, sa tuwing sinasabi kong kinakabahan o natatakot ako, ang madalas na sagot ng iba ay: “Ang arte mo naman” o kaya ay “Ang hina-hina mo namang tao.”Pero si Victor, pinayagan niya ak

Tapos ay napansin ko ang maliit na paper bag na nakalapag sa tabi niya.Itinulak niya iyon gamit ang kanyang daliri patungo sa direksyon ko.“Ano po ’to?” takot kong tanong.“Essentials,” maikli niyang sagot. “Just in case of emergency.”Binuksan ko ang bag nang may pag-iingat.May laman itong mga pormal na band-aids.Ilang pakete ng small alcohol wipes.Isang mini flashlight.At isang itim na lalagyan ng pepper spray.Napatitig ako kay Gavin nang may pagtataka.“Gavin… hindi ba medyo… sobra na po ’to?”Nagkibit-balikat siya, pilit na nagpapanggap na kalmado, bagamat alam kong seryoso ang sitwasyon.“Hindi ito sobra,” sagot niya. “Praktikal lang.”Tapos ay natigilan siya nang saglit, na parang may gustong sabihin pero pinipigilan ang sarili.“You don’t necessarily have to use it,” dagdag niya. “Pero… malaking tulong kapag alam mong mayroon kang sariling pagpipilian at proteksyon.”Option.Choice.Boundaries.Parang iisa lang ang tema ng mga taong ito.At doon ko tuluyang na-realize: h

Parang isang pormal na pagsasanay sa boses.Huminga ako ulit, mas malalim at mas buo mula sa aking dibdib.“STOP!” sigaw ko.Umalingawngaw ang boses ko sa loob ng malaking hall.Nanlaki ang mga mata ko, na para bang ako mismo ang nagulat sa sarili kong lakas.Pero walang tumawa sa kanila.Walang nag-react na para bang maarte o OA ang ginawa ko.Tumango lang ang guard nang may pag-apruba.“Good,” sabi nito.At doon ko naramdaman ang isang napaka-kakaibang bagay sa loob ng dibdib ko.Hindi ako namatay sa hiya.Walang sumigaw pabalik sa akin para patayin ang boses ko.Walang nagsabi ng “Ang arte-arte mo naman.”Hindi pala kasalanan o nakakahiya ang mag-ingay at magtakda ng hangganan kapag kailangan mo nang ipagtanggol ang sarili mo.Habang tuloy-tuloy ang pagsasanay, may dumating na pamilyar na boses mula sa likuran ko.“Uy.”Paglingon ko, nakatayo si Kianna.Hawak niya ang tumbler niya na parang permanenteng accessory ng personalidad niya, at ang mukha niya ay mukhang laging ready makip

Ysabelle Cuevas (Ysa)Alas-siyete na pero parang ayaw pa ring humupa ng araw sa Floresta—hindi dahil sa labis na liwanag, kundi dahil sa dami ng tunog ng buhay na patuloy na sumasalamin sa paligid.Rinig na rinig ko ang hagibis ng talon, ang pagaspas ng mga ibon, ang mga pamilyar na yabag sa hallway, at maging ang sarili kong tiyan na parang may sarili na ring reklamo dahil sa gutom.Sinabi ni Victor: Dinner at seven. At medyo huli na ako. Bagamat hindi naman niya sinabi ang salitang “strictly,” may malaking bahagi sa loob ko ang ayaw na ayaw siyang madismaya o i-disappoint.Kaya mabilis akong lumabas ng kwarto. Bitbit ko ang aking notebook, ang ballpen, at ang bago kong telepono na nagsisilbing pormal na paalala sa akin na may sarili na akong panghawak at sandigan sa mundong ito.Pagdating ko sa dining area, nandoon na silang lahat.Si Kianna ay nakasandal sa upuan na parang nakikipag-away pa sa hangin.Si Gavin ay nakaupo nang tuwid, subalit ang mga mata at isip ay halatang lumilipa